Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Owoce. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Owoce. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 11 października 2012

Żurawina? Tak czy nie? Lubicie? Bo my lubimy...

Macie pomysł jak wykorzystać kilogram świeżuteńkiej żurawiny? Sok do zimowej herbaty? A może sos do mięsa?




czwartek, 11 sierpnia 2011


Czasem są takie dni, że nie mamy apetytu i najchętniej nie jedlibyśmy nic! A tu obiad z przyjaciółmi ustalony na 14…. O rany! Co tu zrobić – wertuję książki i magazyny kulinarne nerwowo, ale żaden przepis mnie nie zadowala, żaden nie trafia w mój wyjątkowo kapryśny gust, spoglądam na zdjęcia pięknych potraw i też mnie jakoś nie poruszają. Po pół godzinnym wertowaniu znajduję…. Bomba!!! Krzyczę na całą kuchnię… i w tym momencie telefon – ‘Kochani, właśnie wychodzimy z domu, będziemy u Was za jakąś godzinkę…’ – oznajmiają znajomi. A ja totalnie w polu z obiadem… no cóż! Trzeba szybko coś wymyśleć żeby zająć ich przed głównym daniem a i pobudzić apetyt do tego co nastąpi później… I po raz kolejny, uświadamiam sobie za co kocham kuchnię i kulturę spożywania posiłków we Włoszech… To oni przecież wymyślili obok francuskiego hors d’oeuvres swoje antipasti, appertizers, przystawki… czy jak kto woli sobie to nazwać…
Historia antipasto nawiązuje do starożytnych Rzymian, którzy stosowali antipasto jako środek pobudzający przed głównym posiłkiem. Ta idea ewoluowała z dwóch bardzo różnych warunków kulturowych - ekstremalnego bogactwa i ubóstwa z konieczności. Bogaci używali antipasto jako wstęp do wielodaniowej kolacji. Dla ubogich, antipasto było ulicznym  ‘fast foodem’, który można było tanio kupić i zjeść w przerwie od pracy.

Podobnie jak czołówka zapowiadająca świetny film, tak właśnie pojawiające się na stole antipasti  zwiastują coś pysznego, wyjątkowego. Już nawet widok pięknie przygotowanych małych przystawek może zmienić nastrój spotkania, kusząć gości do stołu… A ich głównym zadaniem jest pobudzenie apetytu (czego mi dziś potrzeba) i kubków smakowych bez poczucia wypełnienia żołądka. Mogą być na zimno, na ciepło, ugotowane lub na surowo… czego dusza zapragnie… Ważne jest, by swym wyglądem, kompozycją smaków i kolorów, zachęcały do rozpoczęcia posiłku… nawet jeśli apetyt dziś nam nie sprzyja…
Porządny talerz antipasto powinien zawierać kawałki owoców, pomidorów, cieniutko pokrojonych plastrów ulubionych wędlin i serów, marynowanych oliwek i grzybów, oraz owoców morza… 

U nas wyglądał tak…


Sałata ‘Rocket’
Plastry Szynki Serrano
Kawałeczki Melona ‘Honeydew’ (spadziowego)
Płatki Parmezanu
Odrobina świeżo zmielonego pieprzu
Kilka kropel sosu balsamiczno – malinowego

Przepis na sos balsamiczno - malinowy:
2 szklanki świeżych malin
1/3 szkalnki octu balsamicznego
2 łyżki stołowe cukru

 Przygotowanie sosu: 
W małym rondelku na średnim ogniu, gotować maliny, ocet balsamiczny i cukier. Mieszać od czasu do czasu,  około 15 do 20 minut. Sos/ glazura będzie gotowa, gdy cała mieszanina zmniejszy objętość i zgęstnieje. Tak więc czas gotowania może być u każdego różny. 

Wszystkie składniki antipasto poukładać na talerzykach w ulubiony sposób, posypać świeżo zmielonym pieprzem i skropić sosem balsamiczno – malinowym. Podawać przed większym posiłkiem – sukces murowany!!! Wasi goście będą zachwyceni!!!
Smacznego

niedziela, 6 lutego 2011


Od jakiegoś czasu w każdym warzywniaku koło stosów przeróżnych owoców, tych typowo europejskich i tych najbardziej egzotycznych, spoglądałam na żółte, nieregularne 'coś', co wygląda trochę jak jabłko, trochę jak gruszka, pokryte 'włoskami', twarde i zupełnie mi nieznajome.... no cóż, już nie!!! Bo w końcu odważyłam się zapytać pana za ladą co to takiego... 'quince' wykrzyczał pan, patrząc się na mnie jak bym przybyła conajmniej z Marsa... Ojej, taki owoc a ja nigdy nigdy go nie jadłam... A może to dlatego, że pigwa jest mało popularnym owocem a przez swoją kwaskowość i cierpkość nie zachęca do spożywania w postaci świeżej. No więc po powrocie do domu, pospiesznie zaczęłam czytać opowieści o pigwie i wygląda na to, że w Polsce ciężko ją dostać poza sezonem czyli poza październikiem a my pigwy mamy tu pod dostatkiem i co najlepsze, że sezonowość pigwy na wyspie nie ma końca. Zupełnie nie pamiętam by u nas w domu robiło się coś z pigwy, a to wielka szkoda bo teraz gdy już pierwsze domowe wyroby pigwowe mamy za sobą, zdecydowanie wiem co straciłam... 



Najwcześniej uprawiana w krajach basenu Morza Śródziemnego. 
Według niektórych legend, to nie jabłko, ale blado-złota pigwa skusiła Ewę. Starożytni Grecy i Rzymianie poświęcili ten owoc Afrodycie i Wenus...
Pomimo, że nie nadaje się do bezpośredniego zjedzenia, jest świetną kandydatką na dżem lub marmoladę (w języku portugalskim pigwa to marmelo), albo nalewkę. Ze względu na dużą ilość pektyn jest świetnym zagęszczaczem. Lekko podpieczona, jest genialnym dodatkiem do mięs i ciast a do tego jest bardzo trwała więc nadaje się do długiego przechowywania.
My skusiliśmy się tym (pierwszym) razem na zrobienie soku i marmolady pigwowej. 
Sok z pigwy ma wiele zastosowań leczniczych i kosmetycznych. Owoce pigwy są niezastąpione w leczeniu przeziębień i wzmacnianiu odporności. Zawierają więcej witaminy C niż cytryna. Oprócz tego zawiera dużo witaminy B1, B2, PP i karotenoidów. Ma działanie antyoksydacyjne. 
Napary z pigwy stosowane są w stanach zapalnych jamy ustnej i gardła. Pomaga również łagodzić stany zapalne w obrębie żołądka. 
Fanów pigwowej nalewki napewno ucieszy fakt, alkoholowe nalewki korzystnie wpływają na pracę serca i obniżają ciśnienie krwi, osłabiają skurcze jelit i pobudzają trawienie. 
Można z niej przyrządzić tonik odmładzający do twarzy. Wystarczy skórki owoców zalać spirytusem, odstawić na 2 tygodnie, a następnie odcedzić i rozrzedzić wodą. 


Pigwowy sok do herbaty.

1,5 kg pigwy (umyta, obrana i pokrojona w drobne kawałeczki)
1/2 kg cukru (do smaku)
szczypta cynamonu

Umytą pigwę, pokrojoną na cieniutkie plasterki (należy usunąć gniazda nasienne) i układać w słoikach - warstwa pigwy - warstwa cukru i szczypta cynamonu (ostatnia warstwa cukier). Przykryć lnianą szmatką i zostawić na kilka dni aby puściła sok. Po kilku dniach, zlać sok przez gazę do wyparzonych butelek i pasteryzować w piekarniku. My poddaliśmy nasze butelki z soki procesowi suchej pasteryzacji w piekarniku (ok 40 minut w 130 stopniach). 


Z pozostałych owoców, które wciąż zachowały swoje cenne właśćiwości zrobiliśmy konfiturę.


Konfitura z pigwy.

Owoce pigwy wraz z cynamonem (pozostałe po soku)
150 - 200g cukru

Pigwę wrzucić na szeroką patelnię, dusić do czasu aż kawałki zaczną się rozpadać, podlewając wodą od czasu do czasu. Dodajemy cukier i smażymy jeszcze chwilę. Wypełniamy słoiki i pasteryzujemy w piekarniku w 130 stopniach przez około 20 minut.


Smacznego!!! 






sobota, 30 października 2010

Dziś sobota - mój ulubiony dzień tygodnia... W sobotę nigdy się nie spieszę, budzik jeszcze uśpiony (czeka na poniedziałek :)), ja budzę się we własnym biologicznym rytmie, potem czas na gorącą herbatę, jakieś super szybkie sprzątanie i moja ulubiona część dnia czyli wycieczka na targ w poszukiwaniu zapasów na kolejny tydzień... Wycieczka, ponieważ to jedyny dzień, w którym pozwalamy sobie z Jarkiem na obłędną degustację smaków, zapachów i kolorów produktów proponowanych przez naszych lokalnych farmerów. Zabawne, że zawsze znajdziemy coś, czego jeszcze nigdy w życiu nie widzieliśmy albo nie jedliśmy.... I tak było też dzisiejszego popołudnia... Już z kilku metrów to dziwne coś... no właśnie co... przykuło naszą uwagę... Piękny, wręcz oślepiający o niesamowitym kształcie i kolorze purpury owoc...
Z zaciekawieniem podbiegłam do skrzynki, w której leżały te cuda natury i okazało się, że jest to DRAGON FRUIT, inaczej zwany PITAYA.... A wygląda to tak....


Bardzo stara legenda głosi, że tysiące lat temu, smoki ziejące ogniem stworzyły owoc. Gdy podczas bitwy, smoki tchnęły ogniem to ostatnią rzeczą, która wydobywała się z ich paszczy były owoce. Jeśli smok został zgładzony przez jakiegoś śmiałka, owoce były gromadzone i prezentowane władającemu cesarzowi jako oznaka zwycięstwa i cenny skarb.

Jeśli zgładzony smok został zjedzony przez zwycięskich żołnierzy, uważa się, że jeśli śmiałek pożywił się mięsem smoka, otrzymywał siły i okrucieństwo smoka. Legenda głosi, że mięso z podstawy ogona smoka, z którego wierzono, że powstaje smoczy ogień, był najsłodszy i miał najlepszy smak. Mówi się, że wszechobecne pragnienie zdobycia tegoż właśnie najsłodszego kawałka mięsa spowodowało zniszczenie wszystkich smoków ... Ach...




Pochodzenie Owocu Smoka nie jest dokładnie znane, choć wzmianki o nim pojawiły się po raz pierwszy w literaturze azteckiej w XIII wieku. Dlatego też właśnie Amerykę Południową uważa się za pierwotny jego dom (no oczywiście poza smoczymi ogonkami :)). Uważa się też, że to Francuzi przywieźli Owoc Smoka do Wietnamu ponad sto lat temu. Ale spożywany był wyłącznie przez rodziny królewskie i zamożnych ludzi. Obecnie. Dragon Fruit rozkwita w amerykańskich stanach takich jak Teksas, i uprawia się również w Meksyku i innych krajach Ameryki Południowej takich jak Argentyna i Peru. A także popularny jest krajach azjatyckich (Tajlandii, Malezji, Fillipinach).


Co ciekawe, Pitaja kwitnie tylko w nocy. Cały proces zapylenia kwiatów dopełniany jest przez nietoperze i ćmy. Kwiaty gatunków wytwarzających następnie owoc pitai są dużymi, białymi pachnącymi kwiatami, charakterystycznymi dla danego kaktusa. Kwiaty te są nazywane też z tego powodu Królową Nocy lub Księżycowym Kwiatem.




Owoc ten jest niskokaloryczny, o lekkim słodkawym smaku. Posiada miąższ z małutkimi czarnymi pestkami (podobnymi do kiwi). Spożywany jest na surowo. Schłodzenie owocu poprawia jego smak, dlatego często podawany jest w postaci deserów lodowych. Skórki owocu są niejadalne. Spożywane są również kwiaty - mogą być jedzone w sposób bezpośredni lub jako napar. Z owoców produkowane są też soki i wino. 
Pitaya jest owocem bogatym w Witaminę C, B, Wapń, Fosfor i błonnik, który ułatwia trawienie i działa kojąco na wątrobę.... 

Szkoda, że kupiliśmy tylko jeden owoc na przetestowanie... ale jutro lecę kupić więcej...


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...