Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Tapas. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Tapas. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 6 listopada 2012


Nie wiem jak u Was ale w Londynie jak tylko opadną haloweenowe emocje, zapada przedświąteczny nastrój. W sklepach pojawiły się już wigilijne przysmaki, galerie handlowe prześcigają się już w montowaniu coraz to większych i bardziej kolorowych choinek a nad największą, szopingową ulicą miasta, Oxford Street już zawisły wielkie migające lampiony... hmmm... niejeden by pomyślał czy to aby nie za wcześnie... Ale co tam, ja lubię świąteczny nastrój, lubię gdy na zewnątrz lekki mrozek schładza mi nos, gdy w domu pachnie pomarańczami i cynamonem... ostatnio przyłapałam się nawet na podśpiewywaniu sobie pod nosem świątecznej piosenki, która rozbrzmiewała w sklepie z drobiazgami... lallalala 
Lubię też wigilijne potrawy w wydaniu całorocznym. I taką właśnie chce się z Wami podzielić... Troche nie codziennie - wilgotny, aromatyczny polski farsz kapuściano grzybowy owinięty w kruche południowo amerykańskie ciasto do empanady. Smakuje wybornie na gorąco do kubka domowego czerwonego barszczu. A może byc też fajnym, zimnym dodatkiem do pracowniczego lunchboxu. 




Empanada z polskim farszem wigilijnym z grzybów i kapusty
Farsz inspirowany tym od Małgosi a przepis na ciasto pochodzi z ksiązki '1000 Recipes' Victorii Bllashford-Snell 


Do ciasta potrzebne są:
450g mąki pszennej
szczypta soli i świeżo zmielonego pieprzu czarnego
85g masła, pokrojonego w małe kosteczki
2 jajka, roztrzepane, plus jedno do smarowania
4-6 łyżki ciepłej wody


Do dużej miski przesiać mąkę oraz dodać pół łyżeczki soli. Następnie dodać masło rozdrobnione w małe kosteczki i wetrzeć je w makę palcami do otrzymania drobnych okruszków. W oddzielnym rondelku rozbić i rozstrzepać jajka. Rozstrzepane jaja wlać do miski z mąką i wyrobić ciasto. jednocześnie dolewając wody. W zależności od tego jak mąka pochłania płyn, dodawać po łyżce wody do uzyskania odpowiedniej, elastycznej konsystencji. Przykryć ciasto folią kuchenną i schłodzić w lodówce lub zamrażarniku przez 30 minut.


Farsz grzybowo - kapuściany:
500g pieczarek
1/3 kg kiszonej kapusty
1 średnia cebula 
sól, pieprz do smaku 
oliwa do smażenia 

Kiszoną kapustę włożyć do garnka, zalać zimną wodą i gotować min. 1 godzinę, aż kapusta zmięknie. Odcedzić przez sitko i porządnie odcisnąć wodę. Drobno posiekać.
Cebulę i pieczarki obrać i dość drobno posiekać.
Na patelni rozgrzać oliwę. Zeszklić cebulę, a następnie włożyć pieczarki. Posolić, dodać pieprzu do smaku (według uznania). Dusić, mieszając, aż pieczarki zmiękną, a cały sok, które puszczą – wyparuje. Dorzucić posiekaną kapustę. Doprawić do smaku pieprzem i ewentualnie solą, smażyć razem kilka minut. Zdjąć z ognia i ostudzić.
Nagrzać piekarnik do 190 stopni C. Schłodzone ciasto, rozwalkować na grubość 3 milimetrów. Za pomocą wycinaków/szablonów cukierniczych wyciąć 24 kółek (ja użyłam szklanki o dużej średnicy). Na 12 krążkach ułożyć po dwie łyżeczki farszu i przykryć kolejnym krążkiem. Zgnieść końce krążków palcami tak by powstały nam małe 'latające spodki' ;) Można też na brzegach zrobić wgłebienia widelcem. Posmarować żółtkiem. Piec empanady na blasze wyłożonej papierem ok. 20-30 minut, do czasu zrumienienia.



Można podawać z kubkiem gorącego barszczu czerwonego lub na zimno jako przekąskę do kufla zimnego piwa :) Smacznego! 


środa, 21 grudnia 2011

Moglibyśmy wymienić milion powodów, dla których kochamy Święta... to uliczne kolędowanie, blask światełek i kolorowych girland w każdym oknie, zapach świerku, pomarańczy i cynamonu wypełniający domową przestrzeń… Śnieżne kule, gdy nakręcone wydobywają z siebie dźwięki znanych świątecznych pieśni… To również magiczna życzliwość, która rozprzestrzenia się wokół jak jakaś epidemia… 


To także tradycje, które wyniesione z rodzinnego domu dziś spisuję na kartkach kuchennego notatnika… być może kiedyś sama je komuś przekaże…. Jedną z tych tradycji jest oczekiwanie na tą jedną jedyną wyjątkową kolację i pieczołowite przygotowywanie różnych przysmaków, co jest integralną częścią okresu świątecznego. Nasze mamy i babcie spędzały długie dni na przygotowywaniu najlepszych domowych receptur, które skrzętnie nam przekazywały. Pamiętam gdy, jako dziecko kilka dni przed Wigilią obserwowałam jak mama krzątała się po kuchni wciąż coś mieszając, ugniatając… pamiętam, gdy wodzona aromatem ciasta z prodiża zbliżałam się do niego by zerknąć przez małą szybkę czy już wyrosło… pamiętam też jak pomagałam kroić cebulę do marynaty śledziowej… brrrr.. łez było co nie miara…
Co roku w naszym rodzinnym domu na stole gościły tradycyjne śledzie w śmietanie. Kilka dni przed Wigilią płaty śledziowe marynowały się w zalewie octowej by potem podczas kolacji mogły aromatycznie zanurzyć się w śmietanie i w towarzystwie ziemniaczków w mundurkach lądować na naszych talerzach. I w tym roku nie może ich zabraknąć już w moim i Jarkowym domu. Nie mogło również w tym roku zabraknąć małych śledziowych eksperymentów. Tak więc poza tradycyjnymi śledziami na naszym stole pojawią się koreczki śledziowe w pesto. 



Tradycyjne śledzie w śmietanie 

6 filetów śledziowych solonych ala Matias 
2 średnie cebule 
400g śmietany (18%) 
Świeżo zmielony pieprz 
1 liść laurowy 
3 ziarna ziela angielskiego 


Kilka dni wcześniej, płaty śledziowe dokładnie płuczemy pod bierzącą wodą, przygotowujemy zalewę octową. 

Do zalewy potrzebne są: 2 średnie cebule, 100 ml octu (10%), 400 ml wody, 8 kulek ziela angielskiego, 2 liście laurowe, sól i pieprz i łyżeczka cukru. 

Do rondla wlać ocet i wodę, doprawić zielem angielskim, liśćmi laurowymi. Dodać, cukier, sól i pieprz do smaku. Doprowadzić do wrzenia i gotować ok 5 min. Gotową zalewę ostudzić. W drugim garnku sparzyć wrzątkiem pokrojoną w plastry cebulę i ostudzić. W uprzednio wyparzonych słoikach układać na zmianę warstwę cebuli i warstwę pokrojonych w kostki śledzi. Następnie zalać ostudzoną zalewą nie pozbywając się ziela angielskiego i liści laurowych. Szczelnie zamknąć słoiczki i odstawić w chłodne miejsce. Tak przygotowane śledzie mogą być przechowywane przez długie miesiące. 

Gdy przyjdzie czas Wigilii, wyciągamy tak zamarynowane (bez zalewy) śledzie do miseczki, dodajemy świeżo pokrojoną w plastry cebulę (ilość według uznania). Śmietanę doprawiamy cukrem, solą i świeżo zmielonym czarnym pieprzem. Można dodać kilka kropel soku z cytryny. Wszystkie składniki dokładnie mieszamy. U nas w domu zawsze dodawało się do mieszaniny śmietanowej jeden listek laurowy i kilka ziarenek ziela angielskiego. Tak przygotowaną śmietaną zalewamy cząstki śledzi. I gotowe! Podajemy z uprzednio ugotowanymi lub upieczonymi ziemniakami w mundurkach. 



Eksperymentalne koreczki śledziowe w czerwonym pesto

6 płatów śledziowych solonych 

2 szklanki oliwy z oliwek ‘Extra Virgin’ 

Czerwone pesto
Mała garść liści bazylii
40g parmezanu
30g orzechów włoskich
1 lub 2 ząbki czosnku
150g suszonych pomidorów 
Kilka łyżek oliwy z oliwek ‘Extra Virgin’
Odrobina octu balsamicznego


Wrzucić wszystkie składniki do robota kuchennego lub blendera i mieszać do momentu osiągnięcia pasty.
Jeśli masz więcej czasu, można także użyć moździerza. Dodać trochę więcej oliwy z oliwek jeśli pesto wyda się zbyt suche. Przełożyć do słoiczka i odstawić aby aromat składników się pięknie połączył. 

Płaty śledziowe dokładnie płuczemy pod bierzącą wodą i osuszamy papierowym ręcznikiem. Każdy płat śledziowy kroimy wzdłuż na połowę tak by otrzymać dwa długie cienkie płaty. Każdy taki płat smarujemy obficie czerwonym pesto i zwijamy w koreczki zabezpieczając drewnianą wykałaczką. Tak przygotowane koreczki układamy ciasno w sparzonych uprzednio słoiczkach i zalewamy oliwą z oliwek. Ważne jest, aby zakryć wszystkie śledzie dokładnie oliwą gdyż w przeciwnym razie zaczną gnić. Następnie potrząsamy słoikiem delikatnie aby pozbyć się baniek powietrza i zakręcamy szczelnie. Tak przygotowane koreczki śledziowe mogą być długo przechowywane w chłodnym miejscu. Najlepiej smakują po kilku dniach gdy śledzie porządnie zamarynują się w pesto. 



Życzymy Wam smacznych śledzikow!
Daria i Jarek

niedziela, 18 grudnia 2011

No i znów zniknęliśmy na chwil kilka… ale to tylko dlatego, że ostatni miesiąc był dla nas niezwykle bogaty w wydarzenia, piękne spotkania, kulinarne nowości i małą kuchenną tragedię…


A zaczęło się od tego, że w tym roku zawitała na wyspy piękna jesień… taka, jaką można podziwiać na pocztówkach, pełna złota i czerwieni, do tego temperatura za oknem tylko rozpieszczała i rozpraszała… pozostawanie w domu zdecydowanie nie było opcją!
Zdarzyła nam się też mała kuchenna tragedia… Nasz ukochany robot kuchenny bardzo renomowanej firmy (nie powiemy jakiej) nie wytrzymał naszych kulinarnych impresji, pomruczał, poświstał i padł… nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że upodobał sobie dzień po wygaśnięciu gwarancji a nadmienić muszę, że gwarancja obowiązywała jeden rok. Szkoda, że tak zaawansowany i okropnie 'cenny' robot kuchenny podziałał tylko rok... :( Pamiętam, te roboty u mamy w domu, które wcale nie były tak skomplikowanymi maszynami a służyły nam przez długie lata… dziś z szerokim uśmiechem na twarzy wspominam sokowirówkę (tu marki też nie wspomnę), którą trzeba było przyciskać rękami do blatu stołu gdyż w przeciwnym wypadku latała po całej kuchni… i nikt nie miał jej tego za złe a soczki z marchewki robiła wyśmienite…

W środku Frederick Rossakovsky-Lloyd. 

Tegoroczny listopad minął również pod znakiem różnych wydarzeń artystyczno – przyjacielsko- kulturalnych. Zdecydowanie chcielibyśmy wspomnieć o wernisażu malarstwa i rzeźby Fredericka Rossakovsky-Lloyd. Frederick poprosił by Kulinarne Impresje przygotowały zakąski, które zgrabnie miały towarzyszyć kontemplowaniu jego sztuki… i tak się stało… w menu wpisały się malutkie paczuszki z fety i winogrona pieczołowicie zwijane przez Jarka w szynkę parmeńską i zawiązane szczypiorkiem; mini placuszki ziemniaczane z fetą, tarta szpinakowo – czosnkowa; koreczki ananasowe z chutneyem cebulowym i masłem orzechowym; muffiny z kozim serem i tymiankiem… i wiele innych smakołyków, których nie sposób tu wymienić… wernisaż okazał się sukcesem a nasze zakąski znikały w mgnieniu oka co tym bardziej nas ucieszyło…


Jarkowe Paczki z Fetą i Szynka Parmeńską

5 plastrów szynki parmeńskiej lub prosciutto
8 owoców winogrona
1 kostka sera feta (150g)
Kilka gałązek szczypiorku

Winogrono opłukać i osuszyć, pokroić wzdłuż na połowy. Każdy plaster szynki przekroić wzdłuż na trzy równej długości paski. Podobnie, z fetą, którą należy pokroić w 1,5 centymetrowe kostki. Następnie, układać plaster szynki, na nim kostkę fety i połówkę winogrona, zawijać z każdej strony i obwiązywać szczypiorkiem tak by powstały małe ‘paczki’. 



Ziemniaczane Placuszki z Fetą

3 duże ziemniaki
70g sera feta
kilka gałązek szczypiorku
garść koperku
1 jajko
sól i pieprz (do smaku)
1 ząbek czosnku
bułka tarta
oliwa

Ziemniaki ugotować i ugnieść. Fetę rozdrobnić widelcem, dodać do ziemniaków i wymieszać.
Dodać resztę składników i całość wyrobić drewnianą łyżką. Rozgrzać piekarnik do 180 stopni na opcji 'grill'. Następnie, uformować małe kotleciki, panierować w bułce tartej. Wyłożyć kotleciki na blasze, i spryskać oliwą z oliwek. Piec 30 minut, obracając aż do uzyskania złotego koloru. Podawać na ciepło lub jako zimną zakąskę.

Smacznego i ciepłego wieczora!

piątek, 16 września 2011


Ziemniaki, kartofle, grule, bulby, perki, pyry, bałabany, harcaki… Nazwijcie je jak chcecie… :)

Niech się zgłosi ten, kto nie lubi ziemniaków… Wątpię by znalazła się taka osoba. A przynajmniej nigdy nie spotkałam takiej na swojej drodze… Nasza miłość do ziemniaków nie zna granic, do każdego typu ziemniaka, słodkiego, słonego, ugotowanego, upieczonego, usmażonego na głębokim oleju… To jedne z najbardziej, jeśli nie najbardziej wszechstronnych warzyw korzeniowych. Są proste, obfite w składniki odżywcze i witaminy i smaczne pod każdą postacią. I najchętniej poświęcilibyśmy wszystkie wrześniowe wpisy na blogu rozmaitym ziemniaczanym daniom z całego świata. Tak więc zacznijmy od tego jakże banalnego a robiącego wrażenie (na talerzu). 


Ziemniaki Ala Hasselback pochodzą ze Szwecji, a nazwa wywodzi się od restauracji Hasselback, która po raz pierwszy zaserwowała je w tej formie. W niektórych restauracyjnych menu, można je spotkać pod nazwą ‘accordion potatoes’ (‘ziemniaki akordeonki’) i do dziś są przygotowywane w ten sam sposób, tak że każdy ziemniak pokrojony jest w cienkie plasterki, ale nie przez całą jego średnicę, a następnie prażony w maślanej oliwie z plasterkami czosnku spoczywającymi pomiędzy plasterkami. Poza eleganckim wyglądem, jest jeszcze jeden fenomen w tej metodzie – dzięki szczelinom pomiędzy plasterkami, ziemniak wystawiony na wysoką temperaturę piekarnika, staje się pięknie chrupiący na zewnątrz i delikatnie miękki i kremowy wewnątrz. To zdecydowanie podkreśla smak samego ziemniaka, który w ten sposób upieczony może być serwowany jako przystawka, jako dodatek do dania głównego lub przekąska. My polecamy pozostawienie skórki i spożywanie ziemniaka wraz z nią, gdyż wszystkie najważniejsze dla ziemniaka składniki odżywcze (Żelazo, Białka i Witaminka C) znajdują się tuż pod jego skórką. 




Składniki: porcja na 2 głodne osoby :)
Dwa duże ziemniaki (rodzaj według uznania), starannie umyte i osuszone. 
4 ząbki czosnku, pokrojone na cienkie plasterki
4 czubate łyżki stołowe masła
kilka łyżek oliwy z oliwek (wg uznania)
sól morska

Ponacinać każdy ziemniak na plasterki ale nie przez całą jego średnicę. W szczeliny między plasterkami włożyć cienkie plasterki czosnku. Opruszyć każdy ziemniak solą morską, gruboziarnistą. Następnie przykryć warstwą masła (grubość według uznania) i skropić oliwą z oliwek. W uprzednio nagrzanym do 220 stopni piekarniku (najlepiej z nawiewem) piec ziemniaczki na blasze przez 1 godzinę do momentu aż skórka będzie chrupiąca. Podawać gorące oblane dowolną ilością szpinakowo – orzechowego pesto. 



Pesto ze szpinaku i orzechów nerkowców. 
Inspiracja zaczerpnięta od Joy the Baker

2 duże garście młodego, świeżego szpinaku 
2 ząbki czosnku 
1/4 szklanki prażonych nerkowców 
2 łyżeczki soku z cytryny 
1/2 łyżeczki skórki z cytryny 
1/3 szklanki świeżo startego parmezanu 
sól i pieprz do smaku 
1/3 szklanki oliwy z oliwek 


Umieścić wszystkie składniki pesto w misce robota kuchennego i miksować do osiągnięcia drobno grudkowatej konsystencji. Doprawić solą i pieprzem do smaku. I gotowe!!! Nadmiar pesto przechowywać w szczelnie zamkniętym słoiczku w lodówce. Może się przydać do różnego rodzaju makaronów lub z pieczywem czosnkowym jako przekąska. 

Smacznego i miłego weekendu wszystkim!


czwartek, 11 sierpnia 2011


Czasem są takie dni, że nie mamy apetytu i najchętniej nie jedlibyśmy nic! A tu obiad z przyjaciółmi ustalony na 14…. O rany! Co tu zrobić – wertuję książki i magazyny kulinarne nerwowo, ale żaden przepis mnie nie zadowala, żaden nie trafia w mój wyjątkowo kapryśny gust, spoglądam na zdjęcia pięknych potraw i też mnie jakoś nie poruszają. Po pół godzinnym wertowaniu znajduję…. Bomba!!! Krzyczę na całą kuchnię… i w tym momencie telefon – ‘Kochani, właśnie wychodzimy z domu, będziemy u Was za jakąś godzinkę…’ – oznajmiają znajomi. A ja totalnie w polu z obiadem… no cóż! Trzeba szybko coś wymyśleć żeby zająć ich przed głównym daniem a i pobudzić apetyt do tego co nastąpi później… I po raz kolejny, uświadamiam sobie za co kocham kuchnię i kulturę spożywania posiłków we Włoszech… To oni przecież wymyślili obok francuskiego hors d’oeuvres swoje antipasti, appertizers, przystawki… czy jak kto woli sobie to nazwać…
Historia antipasto nawiązuje do starożytnych Rzymian, którzy stosowali antipasto jako środek pobudzający przed głównym posiłkiem. Ta idea ewoluowała z dwóch bardzo różnych warunków kulturowych - ekstremalnego bogactwa i ubóstwa z konieczności. Bogaci używali antipasto jako wstęp do wielodaniowej kolacji. Dla ubogich, antipasto było ulicznym  ‘fast foodem’, który można było tanio kupić i zjeść w przerwie od pracy.

Podobnie jak czołówka zapowiadająca świetny film, tak właśnie pojawiające się na stole antipasti  zwiastują coś pysznego, wyjątkowego. Już nawet widok pięknie przygotowanych małych przystawek może zmienić nastrój spotkania, kusząć gości do stołu… A ich głównym zadaniem jest pobudzenie apetytu (czego mi dziś potrzeba) i kubków smakowych bez poczucia wypełnienia żołądka. Mogą być na zimno, na ciepło, ugotowane lub na surowo… czego dusza zapragnie… Ważne jest, by swym wyglądem, kompozycją smaków i kolorów, zachęcały do rozpoczęcia posiłku… nawet jeśli apetyt dziś nam nie sprzyja…
Porządny talerz antipasto powinien zawierać kawałki owoców, pomidorów, cieniutko pokrojonych plastrów ulubionych wędlin i serów, marynowanych oliwek i grzybów, oraz owoców morza… 

U nas wyglądał tak…


Sałata ‘Rocket’
Plastry Szynki Serrano
Kawałeczki Melona ‘Honeydew’ (spadziowego)
Płatki Parmezanu
Odrobina świeżo zmielonego pieprzu
Kilka kropel sosu balsamiczno – malinowego

Przepis na sos balsamiczno - malinowy:
2 szklanki świeżych malin
1/3 szkalnki octu balsamicznego
2 łyżki stołowe cukru

 Przygotowanie sosu: 
W małym rondelku na średnim ogniu, gotować maliny, ocet balsamiczny i cukier. Mieszać od czasu do czasu,  około 15 do 20 minut. Sos/ glazura będzie gotowa, gdy cała mieszanina zmniejszy objętość i zgęstnieje. Tak więc czas gotowania może być u każdego różny. 

Wszystkie składniki antipasto poukładać na talerzykach w ulubiony sposób, posypać świeżo zmielonym pieprzem i skropić sosem balsamiczno – malinowym. Podawać przed większym posiłkiem – sukces murowany!!! Wasi goście będą zachwyceni!!!
Smacznego

środa, 11 maja 2011

Jeden z dwóch kieliszków od których
wszytko się zaczęło...
I tak oto po sezonie na długie weekendy i różnego rodzaju wyjazdy, rozjazdy i odjazdy jesteśmy z powrotem. Letnie nastroje wkraczają w nasze życie i nie sposób zapobiec myśleniu o miejscach słonecznych i kojarzących się z radością i kulinarnymi rozkoszami oczywiście. Hiszpania... znowu. Hehe No cóż lubimy tam wracać naszymi zmysłami przy każdej nadażającej się okazji. A okazja sama dzisiaj przyszła. Zaczęło się od tego, że odwiedziłem charity shop, sklep prowadzony przez organizację charytatywną. Dla tych, którzy nie wiedzą kilka słów o tym jak to działa. Sklep przypomina trochę komis, to znaczy, że przynosimy do takiego sklepu jakieś rzeczy, które wciąż są dobre ale nam już się do niczego nie przydają lub po prostu nie podobają nam się więcej. W sklepie zostają one wycenione i wystawione na sprzedaż. Tu podobieństwo z komisem się kończy ponieważ my nie dostajemy żadnych pieniędzy w zamian ale zyskujemy pewność, że cały zysk z ich sprzedaży trafi na cele charytatywne typowe dla oraganizacji prowadzącej dany sklep. Osobiście przy każdej okazji zamiast wyrzucić czy spróbować sprzedać coś za parę groszy na gumtree... oddajemy do takiego miejsca.
Ale wracajac do rzeczy... Odwiedziłem więc okoliczny sklep i na półce zobaczyłem dwa kieliszki do wina, które po prostu wiedziałem, że powinny się znaleźć na naszym stole. Wysokie, z grubego lekko zielonkawego szkła pieknie pasowały do wizji lata, słońca i wina stołowego. Więc bez zastanowienia kupiłem je (za całe £2,5) i radośnie udałem się w stronę domu. Po drodze myślałem o tym co zrobić na obiadokolacje.. Szklanki już miałem więc przydałoby się do nich wino. Czerwone, dla kontrastu z kolorem szkła. Ładnie wyglądałby też stół zastawiony różnego rodzaju jedzeniem. W tym momencie byłem już o krok od myśli... Tapas!! No i właśnie pojawił się pomysł na posiłek. Po drodze odwiedziłem więc jeszcze sklep i kupiłem długo dojrzewającą szynkę i 300 gram chudej wołowiny. Powoli pojawiał sie obraz kolacji, do której za parę godzin zasiądziemy. Jeszcze tylko jogurt grecki, ogórek, mięta - wszyscy już się pewnie domyślają, że będzie też sos Tzatziki :) - i już mam wszystko czego brakowało w lodówce.

W rezultacie na stole miały się pojawić:

Wołowina grillowana z serem feta
Schab zawinięty w szynkę i również zgrillowany,
Zapieczone w oliwie ziemniaki z chili
Oliwki
Suszone pomidory
oraz
Sałata lodowa i pomidorami

Jeżeli chodzi o schab to pomyślałem, że doskonale przyprawiony i upieczony przez mamę Darii schab będzie pasował do naszych kulinarnych podróży. Tak więc polski schab stał się częścia idei tapas.

Jak? Oto przepis na schab w szynce długo dojrzewającej:


Pokroiłem schab w trzy plastry o grubości około 1cm. Następnie przekroiłem każdy plaster na pół kładąc na każdym z nich połowę czerwonego winogrona i małą gałązkę tymianku. Całość zawinąłem w plaster dojrzewającej szynki leśnej. Tak przygotowane "zawijańce" ułożyłem na ruszcie i po polaniu oliwą grilowałem około 15 minut aż szynka się zrumieniła. Chrzest polsko hiszpański okazał się doskonałym pomysłem. 

Składniki:
3 plastry domowej roboty schabu pieczonego
3 duże winogrona czerwone
6 plastrów szynki długo dojrzewającej
sześć małych gałązek tymianku
2 łyżki oliwy z oliwek 



Wołowina z greckim przytupem
Wołowinę pokrojoną w kostkę zamarynowałem z wyciśniętym czosnkiem, octem balsamicznym, szczyptą pieprzu, suszoną wędzoną papryką, szczyptą płatków z chili, bazylią, oregano i szczyptą soli. Całość ułożyłem w terrakotowej cassuelas wymieszałem z oliwą i po pół godzinie wstawiłem do piekarnika ustawionego na opcję grill. Mieszać od czasu do czasu żeby wołowina podpiekła się z każdej strony po okóło godzinie dodałem pokrojany w kostkę ser feta i zastawiłem jeszcze na 15 minut.

Składniki:
300 gram chudego steka wołowego pokrojonego w kostke 2 cm
100 gram sera feta pokrojonego w kostkę
4 ząbki czosnku wyciśniętego
1 łyżka suszonej wędzonej czerwonej papryki
1/2 łyżeczki oregano
1/2 łyżeczki bazylii
1/2 szklanki oliwy z oliwek
80 ml czerwonego octu balsamicznego
szczypta soli, pieprzu i papryki chili


Kieliszki doskonale się sprawdziły i stały się już chyba naszymi ulubionymi szklankami do wina. Promienie wpadającego przez okno wieczornego słońca zabarwiły pokój ciepłym kolorem i poczuliśmy się jak w Hiszpani na drodze do Camino.

Smacznego!

niedziela, 3 kwietnia 2011


Co zrobić gdy nie jest się fanem słodkich ciast ani żadnych tortów a na widok gęstych, przesłodzonych kremów robi się niezbyt dobrze… No i do tego jak ucieszyć podniebienie ukochanego, który obchodzi swoje urodziny… nie powiem, które bo mogę mieć z tego powodu poważne kłopoty :) ale przyjmijmy, że jest jeszcze młody – a przynajmniej mówi, że tak się czuje. Nie ukrywam, że plan jest w połowie egoistyczny bo ja miłośniczką słodyczy też nie jestem a moja odmowna reakcja na poczęstunek czekoladką lub cukierkiem zawsze wzbudza u ludzi dziwne spojrzenia i słowa : „O rany – ty chyba z Marsa jesteś, że odmawiasz takiej pyszności…” heheh no cóż! Z Marsa nie jestem ale z nieodpartą chęcią zamieniam czekoladę na pyszną kanapkę ze świeżego pieczywa, z nadmiarem sałaty i jakimś dobrym serem…. 


Ale wracając do urodzin ukochanego to dopadł mnie jeszcze jeden problem – fizyczny brak czasu, którego ostatnio jak na lekarstwo. Dlatego po przyjściu do domu pośpiesznie zaczęłam wertować magazyny i książki kucharskie w poszukiwaniu czegoś, co by choć wyglądem przypominało urodzinowy smakołyk. No i znalazłam te mini tarty, które robią się w tempie ekspresowym a zawierają wszystko to, co mogłam na chwilę obecną znaleźć w naszej lodówce – genialne!!! Pomyślałam – nie musze iść po zakupy (uffff wielka ulga), nie muszę spędzać w kuchni połowy dnia, a uśmiech ukochanego od ucha do ucha już widzę oczami wyobraźni… no i swój też :) 




Tak więc do dzieła:


Mini Tarty Cebulowe z Anchois
Najpierw kruche ciasto – najprostszy przepis, który kiedyś dostałam od znajomej i sprawdza się w absolutnie każdym przepisie na tarty – słodkie, pikantne, te ekspresowe i te najbardziej wymagające. I jeszcze dodam, że nie ma możliwości by nie wyszło a ilość składników jest super minimalna:

125g mąki pszennej
75g masła schłodzonego, pokrojonego w małe kosteczki
1 jajko

Wszystkie składniki ciasta zagniatamy porządnie, tak by powstała gęsta, gładka masa. Następnie formujemy z ciasta kulę, zawijamy w folię kuchenną i wkładamy do zamrażalnika na czas robienia farszu do tarty, u mnie jakieś 10 – 15 minutek.

Farsz: 
2 łyżki oliwy z oliwek
30g masła
450g cebuli, pokrojonej w cienkie plasterki
750g sera żołtego
115ml mleka
2 duże jajka
1 łyżeczka nasion kminku, pokruszonego
szczypta soli
szczypta kolorowego pieprzu, świeżo zmielonego
60g filetów z anchois, przekrojonych na pół wzdłuż

Przygotowanie:
Rozwałkować ciasto na opruszonym lekko mąką blacie, a następnie użyć szklanki o szerokiej średnicy do wykrojenia krążków. Krążkami wyłożyć blachę do mufinków i włożyć do lodówki na 15 minut do schłodzenia. 
Rozgrzać oliwę i masło na patelni, dodać cebulę. Przykryć i gotować na małym ogniu, mieszając od czasu do czasu, przez 10 minut, aż cebula będzie miękka, ale nie zbrązowieje. Odstawić do ostygnięcia.
Rozgrzać piekarnik do 200 ° C (400 ° F / Gaz 6) i włożyć blachy z wyłożonym kruchym ciastem na 5-7 minut. Następnie, do każdej foremki włożyć łyżkę cebuli. Połączyć razem mleko, jaja, ser i kminek, jeśli używasz. Doprawić do smaku solą i pieprzem, następnie wlać do każdej foremki. Filety anchois ułożyć na wierzchu we wzór literki S lub jak wolicie, i piec przez 25 minut, aż ciasto będzie złote, a nadzienie związane. Najlepiej sprawdzać chińską pałeczką lub patyczkiem do szaszłyków. Podawać na ciepło choć na zimno następnego dnia też nieźle smakują. 

Smacznego!

poniedziałek, 8 lutego 2010

Dziś niedziela.... a jak niedziela to musi być leniwa.... zwłaszcza gdy za oknem wiatr wieje, deszcz pada i najchetniej schowalibyśmy się pod pierzynę i nie wychodzili spod niej przez cały dzień... dlatego dziś nie będziemy uskuteczniać żadnych wariacji kulinarnych...
dziś zwyczajnie wyjadamy wszystko co poniewiera się po kątach szafek i lodówki ...
A żeby choć trochę nacieszyć duszę (i żołądki oczywiście) tymi resztkami, :) dziś proste i smaczne TAPAS....
Wszystko może być tapas, tak długo jak jest małe, kolorowe i smaczne. Je się ją przy barze, między posiłkami, na stojąco, do kieliszka wina. My jemy w domu :) ale też w towarzystwie wina...:)

Jedna z legend głosi, że Alfons X Mądry, król Kastylii i Leonu, który cierpiał na kłopoty zdrowotne, został wyleczony dzięki diecie polegającej na częstym jedzeniu małych posiłków popijanych łykami wina. Władca postanowił upowszechnić zdrowy styl życia i tak to od XIII wieku kastylijscy oberżyści z dekretu mądrego króla zaczęli podawać wraz z winem coś na ząb.
„Tapa”, które po hiszpańsku znaczy „przykrywka”, wiąże się z inną historią. Kiedyś w andaluzyjskich barach przykrywano kieliszek chlebem lub plastrami szynki, co miało zabezpieczyć wino przed muszkami owocówkami i kurzem. Tapas to hiszpański sposób na życie - sami doświadczyliśmy tego podczas naszej podróży po północnej Hiszpani, że każda okazja tak naprawdę jest dobra na porcyjkę tapas do kielonka czegoś smacznego i wytrawnego :)
Tak więc nasz dzisiejszy zestaw tapas składa się z :

Jarkowy wymysł :) Aria na boczek i 2 nóżki :)


Składniki:
2 (ostatnie w naszej lodówce) nóżki z z kurczaka
2 plastry boczku wędzonego

Marynata do nóżek:
2 ząbki czosnku, 1 łyżeczka papryki słodkiej w proszku, sól i pieprz, pół łyżeczki oregano, oliwa z oliwek.

Przyrządzenie:
Marynate do nóżek przygotować tak żeby miała konsystencję pasty gdyż tworzy wtedy aromatyczną powłoczke, dzięki której kurczak nie wysycha w piekarniku.  Obtaczamy nóżki w marynacie. Następnie owijamy je plastrami boczku i obwiązujemy lnianym sznureczkiem tak by piekący się boczek nie uciekał z miejsca przeznaczenia :) wkładamy nózki do piekarnika i pieczemy w 180°C przez 30 minut.


Mini Quiche Lorraine

Składniki:
Ciasto: 100g mąki pszennej, 50g masła, 1 żółtko i troche zimnej wody (my dajemy 'na oko'), szczypta soli.

Nadzienie:
100g wędzonego boczku, 50ml śmietany, 50ml mleka, 50g sera żółtego, pieprz i sól do smaku.

Przygotowanie:
Posiekać mąkę z miękkim masłem, jajkami i solą, dodać wody, ile ciasto zabierze. Zarobić na gładko, uformować kulę. Odłożyć na 30 minut do lodówki.
Boczek pokroić drobno, usmażyć na patelni aby wytopił się tłuszcz. W misce wymieszać trzepaczką śmietanę, mleko, jajka, dodać soli i pieprzu. Ostrożnie z solą, gdyż boczek jest już słony.
Rozwałkować ciasto, oblepić spód i boki blaszki. Nakłuć widelcem spód i boki.
Na ciasto na blaszce wylać masę śmietanowo-jajeczną, wrzucić boczek, posypać żółtym serem. Piec w 200 stopniach ok. 45 minut, do zrumienienia.

Sałatka grecka
Składniki:
zielona sałata, pomidory, ogórek, czerwona cebulka, oliwki (my lubimy czarne),ser feta, oliwa z oliwek, świeża bazylia, sól i pieprz świeżo zmielony.

Przyrządzenie:
z racji popularności sałatki mamy nadzieję, że każdy wie co zrobić z powyższymi składnikami :)





Patatas bravas

1/2 kg ziemniaków - obrane i pokrojone w ćwiartki oliwa z oliwek

Sos:
1 mała cebulka, 2 ząbki czosnku zgniecione, pół puszki pomidorów, 1 świeża papryczka chilli, 1 łyżka papryki w proszku, sól i pieprz

Przygotowanie:
Ziemniaki przekroić w ćwiartki i obtoczyć w soli i papryce. Cebulę pokroić w półplasterki.
W woku lub na dużej patelni rozgrzać oliwe, włożyć ziemniaki. Smażyć przez 4-5 minut, często mieszając, aż ziemniaczki się zezłocą. Następnie odlewamy oliwę i dodajemy pomidory, czosnek i resztę przypraw i dusimy przez 5 minut. Przyprawić do smaku solą i pieprzem. Przełożyć do terakotowej miski i gotowe. Doskonałe na gorąco jak i na zimno.

Wow, niby tak mało a tak dużo... I pomyśleć, że z niczego (nasze proporcje składników były minimalne) przy pomocy wyobraźni można wyczarować takie smakołyki. Szkoda, że tapas są takie małe...... :(


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...