Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ryby. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ryby. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 8 października 2012

Dzień Dobry! 
Jest poniedziałek godzina 8.30 rano czasu Greenwich... 
Za oknem piekna londyńska jesień, pochmurne niebo, termometr wskazuje 13°C... wygląda na to, że trzeba będzie włożyć do torby parasol... 
Miał być długi i wyczerpujący post o naszych rybnych pasjach a będzie super szybka receptura na naszą ulubioną pastę rybną do kanapek... Kiedyś przekazana mi przez starego przyjaciela rodziny, wielbiciela wędkarstwa, dziś bardzo często gości na naszym śniadaniowym talerzu... 




Ekspresowa pasta do kanapek z sardelami 

250g półtłustego twarogu
1 puszka wędzonych sardeli w oliwie
1/2 małej cebuli
2 jajka
sól i pieprz
świeże bagietki


Cebulę drobno posiekaj. Rozdrobniony widelcem twaróg włóż do miski, dodaj sardele z oliwą z puszki (oliwa doda paście wilgotności). Jajka ugotować na twardo, następnie pokroić drobno lub zetrzeć na grubej tarce i wymieszać z pozostałymi składnikami. Doprawić solą i pieprzem. Wszystko dokładnie ugnieć widelcem. Podawać ze świeżą, chrupiącą bagietką.
** Ze względu na zawartość oliwy w paście, nie ma potrzeby smarowania kanapek masełkiem. ;)


Smacznego!! A do śniadania coś miłego na uspokojenie poniedziałkowo-porannych nastrojów... ;)



środa, 19 września 2012


Ostatni weekend minął nam pod znakiem ryb... i nie dlatego, że Jarek jest zodiakalna rybą… hehehe Pieczone, duszone, w połączeniu z wołowiną… i gotowane… ale jak gotowane? No właśnie, tutaj jest ciekawostka… czy ktoś kiedyś słyszał o gotowaniu ryby bez użycia wysokiej temperatury? Jak widać cała Ameryka Południowa gotuje rybę bez użycia prądu lub ognia… A danie, które przez wieki utrzymywane było w sekrecie, dziś coraz częściej podaje się w formie przystawek lub lekkiego dania podczas lunchu… Mowa o Ceviche (‘seh-BEE-chay’). 
Spór o pochodzenie Ceviche toczy się pomiędzy Peru i Ekwadorem, jednak oba kraje mają niesamowity wybór ryb i owoców morza, co może dowodzić że pochodzą od starożytnych cywilizacji Inków w Peru i Ekwadorze. Każdy kraj Ameryki Łacińskiej dał Seviche/ceviche własny akcent, dodając typowe dla swojej kuchni przyprawy, składniki i ozdoby. W Peru jest serwowane z plastrami zimnych słodkich ziemniaków lub kukurydzy na kolbie. W Ekwadorze jest podawane z popcornem, orzechami lub kukurydzą, w dużej, kryształowej misie tak by goście mogli sami się częstować za pomocą wykałaczek. W Meksyku, Ceviche serwowane są z krążkami surowej cebuli i podawane na stostowanych tortillach.
Ale czym tak naprawdę jest ceviche? Zależnie od regionu Ameryki Południowej, z której pochodzi, zawsze podstawowym składnikiem jest surowa ryba lub surowe owoce morza, pokrojone w malutkie, wielkości kęsa kawałki, marynowane w soku z cytrusów, najczęściej cytryn i limonek z dodatkiem soli oraz płatków ostrych papryczek (chilli). Według starych tradycji, już Inkowie marynowali ryby w sokach z cytrusów, soli i papryczkach chilli, a w późniejszych czasach hiszpańscy najeźdźcy dodali do marynaty limonki. Kwas cytrynowy w soku zmienia konsystencję ryby, a ściślej, zmienia strukturę białek zawartych w rybach, co sprawia, że ryba staje się zbita, tak jak to się dzieje podczas obróbki cieplnej. A przy tym pozostawiając jej ‘surowy’ smak. Jednak, kwas cytrynowy nie zabija bakterii tak jak wysoka temperatura podczas pieczenia lub gotowania, dlatego ważne jest by wybierać najświeższą rybę lub owoce morza, podobnie jak na sushi.
Ceviche jest łatwe do wykonania i może być przygotowane na lekki lunch lub jako świetna przekąska do kolacji. Prezentuje się pięknie na szklanych półmiskach i pucharach.
Wariacji Ceviche jest niezliczona ilość… My użyliśmy marynaty według przepisu Gordona Ramsay’a. Jednak Gordon marynuje tylko łososia a my zamarynowaliśmy również okonia morskiego. To najlepsza marynowana ryba jaką jedliśmy. Zdecydowanie polecamy wypróbowanie miłośnikom ryb. 

 Ceviche z Łososia i Okonia Morskiego

1 limonka
1 cytryna
4 cebulki dymki
1 czerwona papryczka chili
3 łyżki oleju sezamowego
6 łyżek oliwy z oliwek
2 łyżki sosu sojowego
1 pęczek kolendry
1 łyżeczka cukru
Sól i pieprz
250g filet z łososia, pokrojonego w cieniutkie plastry
250g filetu z okonia morskiego, pokrojonego w cieniutkie plastry
liście sałaty, do dekoracji

Przygotowanie marynaty:
Wyczyścić cytrynę i limonkę dokładnie, skórkę z całych owoców zetrzeć na drobnej tarce i umięścić w dużej misce. Wycisnąć sok z cytryny i limonki do tej samej miski. Usunąć twarde zewnętrzne skórki z dymki, drobno posiekać i dodać do miski.
Zrolować chili w dłoniach, aby poluzować pestki. Odciąć górę i kroić chilli drobno, odrzucając nasiona, dodać do miski. Dodać olej sezamowy, oliwę z oliwek, sos sojowy i dokładnie wymieszać.
Następnie, pęczek kolendry drobno posiekać. Dodać do miski i wymieszać. Dodać pół łyżeczki pieprzu, szczyptę soli i cukru, mieszać. Marynata może leżeć nawet kilka dni.
Filety z ryb uprzednio porządnie oczyszczone i opłukane, cieniutko pokroić na milimetrowe plastry. Aby ryba się łatwo kroiła, musi być bardzo zimna, prosto z lodówki. Plastry mogą być dowolnej wielkości, im większe tym lepiej się prezentują.
Następnie, umieścić plastry ryb w marynacie na godzinę, w lodówce – należy pamiętać tylko, aby usunąć je pół godziny przed spożyciem aby wróciły do temperatury pokojowej, dzięki czemu można w pełni docenić smak ryby. Kilka minut przed spożyciem, przystroić rybę liśćmi sałaty, rzeżuchy, bazylii, według uznania.
Można również zanurzać plastry ryby w marynacie podczas spożywania, gdyż proces ‘gotowania’ ryby następuje natychmiastowo. Podawać z ulubionym Pinot Grigio :) 


Niech smak będzie z Wami :)


niedziela, 26 sierpnia 2012

Puk Puk…

Halo Halo jesteśmy… tylko na dłuższą chwilę się ulotniliśmy… Mimo tych kilku miesięcy naszej nieobecności, wielu naszych czytelników pozostało a i nawet nowi się pojawili. To bardzo miłe. Tak więc jesteśmy z powrotem, z nowymi pomysłami i świeżymi umysłami.


A dziś typowo wakacyjny pomysł na wykorzystanie ryby i owoców morza, które po raz kolejny próbuję przemycić do Jarkowego talerza… Wciąż do mnie mówi: „Jak można jeść takie robactwa wodne i dlaczego w takim razie nie jadamy robaków lądowych?” Dowcipniś! Ja jednak się dziś nie poddałam i dzięki dużej ilości przypraw i warzyw, efekt był zaskakująco smaczny i nawet Jarek skusił się na dokładkę… no dobrze, z drugiej porcji ja musiałam zjeść robaki, czyt. owoce morza ;) 

Rybny Chowder z Owocami Morza
3 łyżki oliwy z oliwek
1 duża cebula, drobno posiekana
3 ząbki czosnku, zgniecione
1 papryczka chilli, drobno posiekana
2 łyżki pasty ze słodkiej papryki
600g drobno pokrojonych pomidorów
200ml białego wina
300ml bulionu rybnego (użyłam kostki rybnej)
1 duży filet z łososia, pokrojony w 2cm kostki
1 filet z okonia morskiego
1 filet z dorady
6 krewetek tygrysich
Kilka małży (u nas duża garść)
5 filetów anchovis
Garść kolendry
3 plasterki skórki z pomarańczy
Sól i pieprz
Kilka kromek pieczywa

Wszystkie owoce morza i ryby dokładnie oczyścić, opłukać pod bieżącą zimną wodą i osuszyć. Następnie, ryby pokroić w dwucentymetrowe kawałki, oprószyć solą i pieprzem. Rybę obsmażyć delikatnie na patelni lub grillu.
Rozgrzać oliwę w szerokim rondlu lub na głębokiej patelni. Dodać cebulę i smażyć na małym ogniu przez 5 minut, aż zmięknie. Kolejno, dodawać zgnieciony czosnek, chilli, koper oraz fileciki anchovies i gotować kilka minut. Dodać drobno pokrojone pomidory oraz pastę ze słodkiej papryki. Zwiększyć ogień i gotować przez 10-15 minut, mieszając, aż pomidory puszczą sok. Wlać wino i gotować przez kolejne 10 minut aż do zredukowania.
Dodać bulion rybny i skórkę pomarańczową, wciąż dusząc wywar pod przykryciem.  Dodaj małże, krewetki i ryby i gotować przez kolejne 5 minut aż ryba zmięknie a małże się otworzą. Posypać świeżymi liśćmi kolendry i zajadać z grzankami czosnkowymi, siedząc na balkonie i sącząc ulubione wino. Pycha... 

Smacznego! 


Wspaniałej leniwej niedzieli ;)

środa, 21 grudnia 2011

Moglibyśmy wymienić milion powodów, dla których kochamy Święta... to uliczne kolędowanie, blask światełek i kolorowych girland w każdym oknie, zapach świerku, pomarańczy i cynamonu wypełniający domową przestrzeń… Śnieżne kule, gdy nakręcone wydobywają z siebie dźwięki znanych świątecznych pieśni… To również magiczna życzliwość, która rozprzestrzenia się wokół jak jakaś epidemia… 


To także tradycje, które wyniesione z rodzinnego domu dziś spisuję na kartkach kuchennego notatnika… być może kiedyś sama je komuś przekaże…. Jedną z tych tradycji jest oczekiwanie na tą jedną jedyną wyjątkową kolację i pieczołowite przygotowywanie różnych przysmaków, co jest integralną częścią okresu świątecznego. Nasze mamy i babcie spędzały długie dni na przygotowywaniu najlepszych domowych receptur, które skrzętnie nam przekazywały. Pamiętam gdy, jako dziecko kilka dni przed Wigilią obserwowałam jak mama krzątała się po kuchni wciąż coś mieszając, ugniatając… pamiętam, gdy wodzona aromatem ciasta z prodiża zbliżałam się do niego by zerknąć przez małą szybkę czy już wyrosło… pamiętam też jak pomagałam kroić cebulę do marynaty śledziowej… brrrr.. łez było co nie miara…
Co roku w naszym rodzinnym domu na stole gościły tradycyjne śledzie w śmietanie. Kilka dni przed Wigilią płaty śledziowe marynowały się w zalewie octowej by potem podczas kolacji mogły aromatycznie zanurzyć się w śmietanie i w towarzystwie ziemniaczków w mundurkach lądować na naszych talerzach. I w tym roku nie może ich zabraknąć już w moim i Jarkowym domu. Nie mogło również w tym roku zabraknąć małych śledziowych eksperymentów. Tak więc poza tradycyjnymi śledziami na naszym stole pojawią się koreczki śledziowe w pesto. 



Tradycyjne śledzie w śmietanie 

6 filetów śledziowych solonych ala Matias 
2 średnie cebule 
400g śmietany (18%) 
Świeżo zmielony pieprz 
1 liść laurowy 
3 ziarna ziela angielskiego 


Kilka dni wcześniej, płaty śledziowe dokładnie płuczemy pod bierzącą wodą, przygotowujemy zalewę octową. 

Do zalewy potrzebne są: 2 średnie cebule, 100 ml octu (10%), 400 ml wody, 8 kulek ziela angielskiego, 2 liście laurowe, sól i pieprz i łyżeczka cukru. 

Do rondla wlać ocet i wodę, doprawić zielem angielskim, liśćmi laurowymi. Dodać, cukier, sól i pieprz do smaku. Doprowadzić do wrzenia i gotować ok 5 min. Gotową zalewę ostudzić. W drugim garnku sparzyć wrzątkiem pokrojoną w plastry cebulę i ostudzić. W uprzednio wyparzonych słoikach układać na zmianę warstwę cebuli i warstwę pokrojonych w kostki śledzi. Następnie zalać ostudzoną zalewą nie pozbywając się ziela angielskiego i liści laurowych. Szczelnie zamknąć słoiczki i odstawić w chłodne miejsce. Tak przygotowane śledzie mogą być przechowywane przez długie miesiące. 

Gdy przyjdzie czas Wigilii, wyciągamy tak zamarynowane (bez zalewy) śledzie do miseczki, dodajemy świeżo pokrojoną w plastry cebulę (ilość według uznania). Śmietanę doprawiamy cukrem, solą i świeżo zmielonym czarnym pieprzem. Można dodać kilka kropel soku z cytryny. Wszystkie składniki dokładnie mieszamy. U nas w domu zawsze dodawało się do mieszaniny śmietanowej jeden listek laurowy i kilka ziarenek ziela angielskiego. Tak przygotowaną śmietaną zalewamy cząstki śledzi. I gotowe! Podajemy z uprzednio ugotowanymi lub upieczonymi ziemniakami w mundurkach. 



Eksperymentalne koreczki śledziowe w czerwonym pesto

6 płatów śledziowych solonych 

2 szklanki oliwy z oliwek ‘Extra Virgin’ 

Czerwone pesto
Mała garść liści bazylii
40g parmezanu
30g orzechów włoskich
1 lub 2 ząbki czosnku
150g suszonych pomidorów 
Kilka łyżek oliwy z oliwek ‘Extra Virgin’
Odrobina octu balsamicznego


Wrzucić wszystkie składniki do robota kuchennego lub blendera i mieszać do momentu osiągnięcia pasty.
Jeśli masz więcej czasu, można także użyć moździerza. Dodać trochę więcej oliwy z oliwek jeśli pesto wyda się zbyt suche. Przełożyć do słoiczka i odstawić aby aromat składników się pięknie połączył. 

Płaty śledziowe dokładnie płuczemy pod bierzącą wodą i osuszamy papierowym ręcznikiem. Każdy płat śledziowy kroimy wzdłuż na połowę tak by otrzymać dwa długie cienkie płaty. Każdy taki płat smarujemy obficie czerwonym pesto i zwijamy w koreczki zabezpieczając drewnianą wykałaczką. Tak przygotowane koreczki układamy ciasno w sparzonych uprzednio słoiczkach i zalewamy oliwą z oliwek. Ważne jest, aby zakryć wszystkie śledzie dokładnie oliwą gdyż w przeciwnym razie zaczną gnić. Następnie potrząsamy słoikiem delikatnie aby pozbyć się baniek powietrza i zakręcamy szczelnie. Tak przygotowane koreczki śledziowe mogą być długo przechowywane w chłodnym miejscu. Najlepiej smakują po kilku dniach gdy śledzie porządnie zamarynują się w pesto. 



Życzymy Wam smacznych śledzikow!
Daria i Jarek

niedziela, 31 października 2010

Jakiś czas temu obiecałam sobie, że nauczę się filetować rybę tak pięknie jak to robi Pan w moim ulubionym sklepie rybnym... Dlatego dzisiaj postanowiłam sobie, że wdrożę swą obietnicę w życie... Pobiegłam więc do lokalnego sklepu rybnego i zakupiłam dwa wielkie tęczowe pstrągi... :)
Z zaciekawieniem patrzyłam na te piękne okazy leżące na desce gdy Jarek ostrzył nóż.... brrrr 
No tak, pomyślałam - ale co będzie jak totalnie pokiereszuję oba okazy i nie będzie można z nich już nic zrobić? Byłaby wielka szkoda, żeby ich nie zjeść a już nie wspominając o tym, że w naszym domu nie wyrzuca się ani kęsa cennego pożywienia... Więc logistycznie zaczęłam wertować swoje księgi kucharskie w poszukiwaniu receptury na rybę w (bardzo) małych kawałeczkach.... w przypadku gdyby coś poszło nie tak podczas operacji filetowania i wyciągania ości....

www.jamieoliver.com

Na ratunek przyplątała mi się książka Jamiego Oliver'a "Jamie's Italy" i jego cudowny przepis na klopsiki rybne w sosie pomidorowym... Strzał w dziesiątkę! pomyślałam. Teraz to już bez wyrzutów mogłam zabrać sie do procederu filetowania moich pstrągów....
Jakie było moje zdziwienie, gdy efekt końcowy okazał się całkiem pomyślny. Nie była to najkrótsza operacja na świecie :) Ale i tak poszło mi całkiem nieźle jak na pierwszy raz!!! I nawet mogłabym upiec piękne filety z relishem ziołowo - warzywnym. Ale skoro przepis Jamiego już miałam zakodowany w głowie więc czemu go nie wykorzystać.... Troszkę go zmodyfikowałam, bo u Jamiego w roli głównej wystąpił tuńczyk oraz orzeszki piniowe a ja mam dwa piękne pstrągi, zresztą równie smaczne i mieszankę orzechów laskowych, pistacjowych i włoskich oraz nasion dyni i słonecznika....

Klopsiki z pstrąga w sosie pomidorowym
(przepis według Jamiego Olivera "Jamie's Italy")



Sos pomidorowy:
1 mała cebula
4 ząbki czosnku
oliwa do smażenia (3-4 łyżki)
1 łyżeczka suszonego oregano
2 puszki po 400 g pomidorów pellati
ocet z czerwonego wina (użyłam 3-4 łyżek)
sól i pieprz do smaku
1 pęczek grubo posiekanej natki pietruszki (zastąpiłam bazylią)



Klopsiki:
oliwa z oliwek (kilkanaście łyżek)
400 g tuńczyka lub miecznika (zastąpiłam pozbawionym ości filetem pstrągabez skóry)
50 g orzeszków piniowych (zastąpiłam mieszkanką orzechów włoskich, laskowych i pistacjowych oraz pestek dyni i słonecznika)
1 łyżeczka mielonego cynamonu
1 łyżeczka suszonego oregano
1 garść posiekanej natki pietruszki (zastąpiłam bazylią)
100 g bułki tartej
50 g świeżo startego parmezanu
2 jajka
sok z 1 cytryny


Sos pomidorowy: Rozgrzać oliwę, poddusić na niej drobno pokrojoną cebulę i posiekany czosnek (ok. 5-7 minut). Dodać oregano, pomidory, ocet. Dusić 15 minut. Przyprawić solą, pieprzem i ew. octem lub szczyptą cukru.

Klopsiki: Oliwę (2-3 łyżki) rozgrzać na dużej patelni. Rybę pokroić w kostkę 2,5 cm i wrzucić ją na patelnię razem z orzeszkami i cynamonem. Doprawić lekko solą i pieprzem i smażyć ok. minuty lub tyle, by orzeszki lekko się zrumieniły. Zdjąć z ognia, lekko przestudzić, dodać pozostałe składniki i maczając ręce w wodzie, formować niewielkie klopsiki (wielkości piłki golfowej). Jeśli masa jest zbyt kleista, dodać wiecej tartej bułki (ale nie przesadzałabym z jej ilością). Klopsiki układać na talerzu lekko posmarowanym oliwą i schłodzić w lodówce przez godzinę. Na patelni rozgrzać resztę oliwy, partiami smażyć klopsiki na niedużym ogniu, obracając je tak, by rumieniły się równomiernie). Osuszyć na papierowym ręczniku. Usmażone połączyć z sosem, nakładać na talerze, oprószyć ziołami. Podawać z makaronem (ja wykorzystałam fusilli bucati).




Smacznego! 

niedziela, 10 października 2010

Obiecany ciąg dalszy historii wczorajszej...

Wczoraj gościliśmy naszych zacnych przyjaciół na kolacji. Zacnych ponieważ tak jak my, Frederick i Martin są niebywałymi smakoszami i mają bardzo wysublimowane żołądeczki. I nie ukrywam, że bardzo zależało nam na tym, by nie dać plamy w kwestii kulinarnej... :)
No więc, jak to zawsze przed takimi domowymi przedsięwzięciami na więcej niż 2 persony (czyli skromnych nas:)) musieliśmy z Jarkiem zrobić niezłą burzę mózgów.... no i co my tu upichcimy - odwieczne pytanie.... opcji było chyba ze sto ale dziś wygrała ryba pieczona w soli, a właściwie ogromnej ilości soli....
Pomysł wziął się od jednego z naszych przyjaciół (mężczyzny dodam), który kiedyś nam ją własnoręcznie przygotował a na gotowaniu to on się zdecydowanie zna. W związku z tym już od razu wiedzieliśmy, że ryba może okazać się pełnym sukcesem....
Zadowolona z szybko podjętej decyzji, pobiegłam na zakupy. Miałam już pełny koszyk i prawie biegłam do kasy gdy przypomniałam sobie, że zapomniałam o najważniejszej rzeczy - soli, a przecież potrzeba jej aż 2 kg! Pobiegłam więc szybko do odpowiedniej częsci supermarketu w poszukiwaniu soli morskiej w kryształkach. W końcu gdy znalazłam odpowiednią sól i zaczęłam pakować ją do koszyka, najpierw jedno opakowanie, potem drugie i trzecie i czwarte i piąte... :) Nagle zza pleców usłyszałam głos przestraszonej pani, która zapytała: 'A po co pani tyle soli - przecież to takie niezdrowe jeść takie jej ilości!'. Ojej, pomyslałam, jak ja jej powiem, że to tylko na jedną kolację... heheheh ale po krótkiej rozmowie wytłumaczyłam, że ani trochę z tej soli nie trafi do naszych delikatnych żółądeczków i że to tylko do pieczenia. Bardzo się pani spodobał pomysł i z chęcią zapisała sobie przepis. Ciekawe, czy się kobiecina przekona.... :) Zwłaszcza w tym kraju, gdzie panuje paranoja i powszechny strach przed solą i tłuszczem... :) 

Rozbawiona całym zajściem wróciłam do domu i zabraliśmy się za gotowanie. A wyglądało to tak.....



Strzępiel pieczony w soli
Składniki na 4 łakomczuchów:

Do ryby:
4 średniej wielkości strzępiele (znany sea bass, ale każda inna ryba morska będzie świetnie pasować)
2 kg soli morskiej w kryształkach
1 cytryna
gałązki świeżego rozmarynu
pieprz do smaku (my użyliśmy pieprzu kolorowego)
1 ząbek czosnku


Umyć i osuszyć ryby. Do środka każdej ryby włożyć plasterek cytryny, dwa plastrki czosnku i po jednej gałące rozmarynu oraz pieprz do smaku. Rozgrzać piekarnik do 200 U+2103. Dużą blachę wyłożyć solą morską tak aby powstała 1 centymetrowa warstwa. Na niej układać ryby i zasypać je w całości. Trzeba jednak pamiętać by sól nie dostała się do środka ryby. Tak przygotowane ryby pieczemy około 40 minut. Gdy już się upieką, na powierzchni ryb widoczna jest solna skamielina, która trzeba młoteczkiem ostukać i delikatnie usunąć w całości.

My podaliśmy rybę w towarzystwie liści sałaty zroszonych pysznym dressingiem miodowo - balsamicznym.

Sałata (bo bez warzyw w naszym domu się nie obejdzie):
pomysł zaczerpnięty od Patrcyji (http://truffle-in-a-rum-chocolate.blogspot.com)

Liście wybranej sałaty (my użyliśmy sałaty rzymskiej ze względu na jej kruchość)

Dressing miodowo - balsamiczny:
1/4 szkl. delikatnej oliwy z oliwek extra virgin
1 łyżeczka miodu
1 płaska łyżeczka ostrej musztardy Dijon
1 szczypta świeżo mielonego czarnego pieprzu
2 łyżeczki balsamico
1 szczypta kurkumy

Wszystkie składniki dokładnie wymieszać, w podanej kolejności.
Dressing lekko zgęstnieje i zamieni się w emulsję. Polać nim sałatę tuż przed podaniem.

Oczywiście towarzyszyła nam butelka (nie jedna :)) naszego ulubionego Pinot Grigio, świetne humory owocujące niesamowitymi historiami z życia i nieprzyzwoitymi dowcipami... i czekaliśmy na miny naszych gości, które wyraźnie wydawały się zadowolone..... :)

Smacznego!

czwartek, 11 marca 2010


Czasem dzieje się tak, że przychodzi ochota na danie szybkie balansujące gdzieś na granicy śmieciowego fastfooda i uczty smaków... padło na fish and chips.

Orginalnie fish and chips to ryba, najczęściej używany jest haddock (łupacz)  lub cod (dorsz), która robiona jest w specjalnym, bardzo pulchnym, cieście i smażona na głębokim oleju. W barach szybkiej obsługi podaje się ją z bardzo grubymi frytkami zawiniętymi w papier i gazetę (ta ostatnia wypada już z obiegu jako papier pakowy). W barach i restauracjach można spotkać szalone wariacje w postaci gotowanego zielonego groszku, plasterka pomidora tudzież liścia sałaty zdobiącego talerz. Jednak pospolity mieszkaniec Zjednoczonego Królestwa pogardzi takimi wymysłami i z rozanielonym wyrazem twarzy obficie skropi całą zawartość misternego zawiniątka octem winnym. Soli tylko szczypta, bo szkodzi, i zajadamy...

Historia ryby z frytkami jest jak historia dwóch szukajacych się kochanków. Zarówno frytki jak i smażona ryba pojawiły się na Wyspach mniej więcej w tym samym czasie, na przelomie XVII i XVIII wieku. Początkowo obie potrawy sprzedawane były osobno głównie w miastach bądź dzielnicach klasy robotniczej. Frytki zostały zaadoptowane od Francuzów, natomiast ryba w postaci jaką się dzisiaj serwuje ma swoje korzenie w kuchni żydowkiej. Pierwszy w Londynie sklep oferujący rybę w cieście podawaną z frytkami został założony przez Żyda Joseph'a Malin w 1860 roku jako mariaż ryby na styl żydowski z frytkami.
Na przestrzeni lat potrawa ta stała się kultowym produktem sprzedawanym na niemalże każdej londynskiej ulicy. W tym samym roku została zawiązana Narodowa Federacja Smażonej Ryby, która działa po dzień dzisiejszy.

Ten popularny na Wyspach Brytyjskich zestaw obiadowy postanowilismy jednak przemodyfikować do postaci akceptowalnie zdrowej i smacznej.

W sklepie rybnym wybór padł na pstrąga tęczowego, który wołał do nas swoim dziubkiem -"Weźcie mnie ze sobą bo zimno tu na lodzie mam." Ulitowaliśmy się.

W związku z tym, że tego dnia mieliśmy rozbieżne nastroje smakowe mój wybór padł na pstrąga marynowanego  w dość standardowym zestawie soku z cytryny, soli i czarnego pieprzu. Daria zaś wybrała zestaw chili, cytryna, kolendra i czosnek. Obydwie ryby zostały następnie natarte masłem i grilowane w piekarniku przez okolo 40 minut.
W międzyczasie przygotowaliśmy frytki ze świeżych ziemniaków, a nie żadne leniwe mrożonki z warstwą obrzydliwej frytury powlekajacej każdy najmniejszy nawet kawałek ziemniaka. Po pokrojeniu osuszyliśmy  w papierowych ręcznikach żeby zminimalizować pryskanie gorącego tłuszczu i usmażyliśmy na głębokim oleju.

Składniki:
2 pstragi tęczowe
2 łyzki prawdziwego masła


Marynata Jarka:
sok z 1/4 cytryny
sól
pieprz


Marynata Darii:
1/4 łyżeczki płatków startej suszonej papryki chili
pół łyżki posiekanej kolendry
dwa wyciśnięte ząbki czosnku
kilka kropel cytryny do skropienia
sól i pieprz do smaku


Mam głęboką nadzieję, że twórcy Ryby z Frytkami popatrzyliby z przymróżeniem oka na naszą interpretację i skusiliby się na Pstrąga Krzyk.


Smacznego i serdecznie pozdrawiamy!

piątek, 22 stycznia 2010



No i stało się - Daria zbzikowała :) na punkcie gotowania i wynajdowania nowych przepisów i gadgetów kuchennych... Dlatego codziennie zagląda do lokalnych second handów z książkami w poszukiwaniu nowych albumów i ksiąg kucharskich...

No i znowu znalazła.... dziś w naszej kuchennej biblioteczce zagościła nowa pozycja : "50 Best - Ever Barbecues. Delicious recipes for outdoor eating and entertaining". Autora nie będziemy podawać bo i tak nikomu pewnie nic to nie powie ale z góry przyznajemy się, że dzisiejszy obiadek to impresja ściągnięta z powyższej pozycji a nie nasza własna... :)

I pomyśleć, że potrawy z grilla są takie proste i nie trudne do przygotowania... a jednak jest w nich coś niezwykłego - ciekawe co to.... a może jest to świeże powietrze, które wyostrza apetyt i sprawia, że nie możemy się oprzeć zwodniczej mocy zgrillowanych steków, warzyw i owoców....
Wiele jest teorii na to, jak powstał grill czy lubiane dziś barbecue. Jedna z nich podaje jakoby to Indianie Arawak z Karaibów jako pierwsi piekli mięso na drewnianych ramach umieszczonych nad otwartym ogniem (stad nazwa "barbacoa"). Wiemy też, że Indianie Arawak byli kanibalami i pieczenie mięsa dla nich było symbolem transformacji. Dlatego często wkładali młode kobiety do paleniska :( ale dziś dobrze wiemy, że lepszy od kobiety w ogniu jest chrupiący befsztyk.... :)


Dla nas najlepsze w grillowaniu jest nie tylko to, że można wyrwać się z czterech ścian kuchni (choć my i tak lubimy naszą ) to dodatkowo to, że choć raz wszyscy biesiadnicy chcą pomóc w przygotowaniu posiłku.... i do tego z wielka radością...
My osobiście uważamy, że nie ma takiego jedzenia (prócz zupy :) którego nie dałoby się zgrillować... a dziś skoro zima za oknem szaleje, postanowiliśmy użyć naszego genialnego piekarniko - grilla i upiec szaszłyki z makreli i pare warzywek do tego w zestawie....



Szaszłyki z makreli i sałatka z grillowanej słodkiej papryki (porcja na 2 osoby)

Składniki:
2 średniej wielkości świeże makrele
2 czerwone cebule, pokrojone w ćwiartki
1 łyżka stołowa świeżo pokrojonego majeranku
3 łyżki stołowe białego wina wytrawnego
3 łyżki oliwy z oliwek
sok z jednej limonki

Sałatka:
1 czerwona papryka
1 żółta papryka
1 czerwona cebula
1 duży pomidor
1/2 łyżki stołowej majeranku
1 łyżka octu balsamicznego
sól i pieprz do smaku

Receptura:
Umyte i osuszone filety z makreli nadziewamy na drewniane patyczki z cebulą na końcach. Następnie wkładamy do głębokiego naczynia. W między czasie przygotowujemy marynatę - mieszamy majeranek z winem, oliwą i sokiem z limonki. Zalewamy szaszłyki makrelowe marynatą i odstawiamy do schłodzenia na 30 minut. 
Do zrobienia sałatki, kroimy papryki w 2 centymetrowe paski, wyciągamy nasionka i wrzucamy na grilla wraz z cebulką pokrojoną w ćwiartki i pomidorami. Grillujemy... do sczernienia skórki....
Ściągamy warzywka z grilla i czekamy aż ostygną. Następnie ściągamy skórkę z papryczek i kroimy wszystkie warzywa w kostkę. W misce zalewamy je octem balsamicznym i posypujemy świeżym majerankiem. Doprawiamy solą i pieprzem do smaku. I sałatka gotowa!!!
Makrelowe szaszłyki wrzucamy na rozgrzanego grilla i pieczemy ok 10 - 12 minut przewracając co jakiś czas i podlewając pozostałą marynatą. Następnie serwujemy z sałatką. 
My podaliśmy nasze szaszłyki z cous cousem, który ugotowaliśmy z suszonymi pomidorami w oliwie.

Smaczniuteńkie.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...