Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Imprezowe Smakołyki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Imprezowe Smakołyki. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 6 listopada 2012


Nie wiem jak u Was ale w Londynie jak tylko opadną haloweenowe emocje, zapada przedświąteczny nastrój. W sklepach pojawiły się już wigilijne przysmaki, galerie handlowe prześcigają się już w montowaniu coraz to większych i bardziej kolorowych choinek a nad największą, szopingową ulicą miasta, Oxford Street już zawisły wielkie migające lampiony... hmmm... niejeden by pomyślał czy to aby nie za wcześnie... Ale co tam, ja lubię świąteczny nastrój, lubię gdy na zewnątrz lekki mrozek schładza mi nos, gdy w domu pachnie pomarańczami i cynamonem... ostatnio przyłapałam się nawet na podśpiewywaniu sobie pod nosem świątecznej piosenki, która rozbrzmiewała w sklepie z drobiazgami... lallalala 
Lubię też wigilijne potrawy w wydaniu całorocznym. I taką właśnie chce się z Wami podzielić... Troche nie codziennie - wilgotny, aromatyczny polski farsz kapuściano grzybowy owinięty w kruche południowo amerykańskie ciasto do empanady. Smakuje wybornie na gorąco do kubka domowego czerwonego barszczu. A może byc też fajnym, zimnym dodatkiem do pracowniczego lunchboxu. 




Empanada z polskim farszem wigilijnym z grzybów i kapusty
Farsz inspirowany tym od Małgosi a przepis na ciasto pochodzi z ksiązki '1000 Recipes' Victorii Bllashford-Snell 


Do ciasta potrzebne są:
450g mąki pszennej
szczypta soli i świeżo zmielonego pieprzu czarnego
85g masła, pokrojonego w małe kosteczki
2 jajka, roztrzepane, plus jedno do smarowania
4-6 łyżki ciepłej wody


Do dużej miski przesiać mąkę oraz dodać pół łyżeczki soli. Następnie dodać masło rozdrobnione w małe kosteczki i wetrzeć je w makę palcami do otrzymania drobnych okruszków. W oddzielnym rondelku rozbić i rozstrzepać jajka. Rozstrzepane jaja wlać do miski z mąką i wyrobić ciasto. jednocześnie dolewając wody. W zależności od tego jak mąka pochłania płyn, dodawać po łyżce wody do uzyskania odpowiedniej, elastycznej konsystencji. Przykryć ciasto folią kuchenną i schłodzić w lodówce lub zamrażarniku przez 30 minut.


Farsz grzybowo - kapuściany:
500g pieczarek
1/3 kg kiszonej kapusty
1 średnia cebula 
sól, pieprz do smaku 
oliwa do smażenia 

Kiszoną kapustę włożyć do garnka, zalać zimną wodą i gotować min. 1 godzinę, aż kapusta zmięknie. Odcedzić przez sitko i porządnie odcisnąć wodę. Drobno posiekać.
Cebulę i pieczarki obrać i dość drobno posiekać.
Na patelni rozgrzać oliwę. Zeszklić cebulę, a następnie włożyć pieczarki. Posolić, dodać pieprzu do smaku (według uznania). Dusić, mieszając, aż pieczarki zmiękną, a cały sok, które puszczą – wyparuje. Dorzucić posiekaną kapustę. Doprawić do smaku pieprzem i ewentualnie solą, smażyć razem kilka minut. Zdjąć z ognia i ostudzić.
Nagrzać piekarnik do 190 stopni C. Schłodzone ciasto, rozwalkować na grubość 3 milimetrów. Za pomocą wycinaków/szablonów cukierniczych wyciąć 24 kółek (ja użyłam szklanki o dużej średnicy). Na 12 krążkach ułożyć po dwie łyżeczki farszu i przykryć kolejnym krążkiem. Zgnieść końce krążków palcami tak by powstały nam małe 'latające spodki' ;) Można też na brzegach zrobić wgłebienia widelcem. Posmarować żółtkiem. Piec empanady na blasze wyłożonej papierem ok. 20-30 minut, do czasu zrumienienia.



Można podawać z kubkiem gorącego barszczu czerwonego lub na zimno jako przekąskę do kufla zimnego piwa :) Smacznego! 


czwartek, 11 października 2012

Każdy ma swoje ulubione warzywo lub owoc. Ja mam jedno i drugie. A jest nim pomidor. No właśnie – jedni mówią warzywo, a inni mówią, że owoc. Aż trudno uwierzyć, że do XVII wieku uznawany był za truciznę i hodowany był jedynie w celach zdobniczych. Na (moje) szczęście, szybko jednak odkryto jego zdrowotne działanie a przede wszystkim smak, którym podbił kulinarne serca wielu… Chwała królowej Bonie, która to sprowadziła te ‘złote jabłka’ do Polski. Ja ostatnio nie moglam się oprzeć i  przeszmuglowałam przez granicę kilka pomidorowych zdobyczy ze swojej majorkańskiej podróży... 



A wiecie, że pomidory….

· Są źródłem karotenu, witaminy: C, K, E, B1, B2, B3, B6, kwasu foliowego i biotyny. Ze składników mineralnych, pomidory najbogatsze są w potas, sód, fosfor, magnez, wapń, żelazo, miedź, cynk, mangan.
· Są bogate w likopen, nadający im czerwony kolor, który wychwytuje i dezaktywuje wolne rodniki, przez co ma silne działanie antynowotworowe.

Pomidory, dzięki witaminie C, pomagają utrzymać piękną skórę. Witamina E chroni przed powstawaniem zmarszczek i przedwczesnym starzeniem się. Podobno, okłady z soku pomidorowego stosowane na skórę twarzy i dłoni, rozjaśniają przebarwienia i łagodzą zmiany trądzikowe. Potas aktywnie zneutralizuje szkodliwy nadmiar soli w naszej diecie, powodujący zwiększone ciśnienie tętnicze, zatrzymywanie wody oraz skurcze mięśni. Poprawi również funkcjonowanie mózgu poprzez jego dotlenienie. Wśród witamin istotną dla nas jest witamina A, która działa korzystnie na nerwy wzrokowe, wzmacniając je u osób pracujących przy komputerze. Duża zawartość kwasu foliowego w pomidorkach powinna przydać się przyszłym mamom, a także tym, żyjącym w ciągłym stresie, bowiem warzywo to ma właściwości kojące nerwy.

Nie zapominając o męskiej części populacji. 
Chłopaki z Harvardu udowodnili, że jedzenie 10 kawałków pizzy z sosem pomidorowym lub innych posiłków zawierających pomidory, zmniejszyło ryzyko zachorowań na raka prostaty o 45%. Włosi, natomiast potweirdzili, że 7 porcji pomidorów tygodniowo uchroni mężczyznę przed rakiem jelita grubego i żołądka. Do tego dołożyli się Finowie, którzy całkiem niedawno opublikowali rezultaty 12 letnich badań nad rolą pomidorowego likopenu w zmniejszeniu liczby udarów mózgowych, który nie tylko zapobiega tworzeniu się zakrzepów w tętnicach ale również hamuje reakcję zapalną.

Kilka pomidorowych fakcików:

· Najlepsze źródła likopenu to: sos pomidorowy, ketchup, zupa pomidorowa, puszkowane pomidory, sok pomidorowy, sok wielowarzywny, zupa jarzynowa.
· Przyswajalność likopenu wzrasta jeśli pomidory przetwarzane są z dodatkiem tłuszczy, najlepiej oliwy z oliwek.
· Pomidory z upraw ekologicznych zawierają trzy razy tyle likopenu co pomidory z upraw tradycyjnych.
· Najlepsze pomidory to te najbardziej wybarwione, z błyszczącą skórką. Zawierają więcej beta-karotenu i likopenu.
· Powinno się unikać sałatek pomidorowo – ogórkowych, gdyż enzym znajdujący się w ogórkach niszczy zawartą w pomidorach witaminę C.
· Świeże pomidory z upraw gruntowych są doskonałe, jednak przetworzone pomidory (w puszkach, sosy, przeciery, ketchupy) zachowują większość swoich wartości odżywczych. A ponadto likopenu jest więcej w takich przetworach niż w świeżych owocach. Dodatkowo oliwa często dodawana do nich zwiększa przyswajalność likopenu. Wiecej czytadeł na temat pomidorowych badań można znaleźć tu i tu i tam...

Wypróbowałam już wiele różnych soków pomidorowych ale na ten wpadłam sama, najzwyczajniej z lenistwa... :) Wszystkie receptury skrzętnie przekazywane w sieci i magazynach kulinarnych zalecają gotowanie pomidorów lub mikstury przecieru pomidorowego z wodą przed spożyciem. Ale komu by się chciało gotować sok i czekać aż ostygnie jesli właśnie teraz mamy na niego ochotę... tak więc zgodnie z zasadą 'potrzeba matką wynalazku' poniżej chciałam się podzielić swoim najszybszym sokiem pomidorowym z przyprawami... A ponieważ nie posiadamy w naszej kuchni shakera, do tego celu najlepiej sprawdził się słoik po zjedzonych (już) przetworach :) Sok jest bardzo esencjonalny, a dzięki szczypcie pieprzu cayenne jest delikatnie pikantny. Warto tutaj dodać, że wyprubowałam różne przeciery pomidorowe i najlepsze jak do tej pory są pasty pomidorowe produkcji tureckiej i węgierskiej, gdyż nie zawierają soli, tylko 100% pomidorów. Niestety, rozczarowałam się czytając etykietki na polskich przecierach - 20% pomidorów, ileś tam % soli plus kwas cytrynowy i inne substancje, których nazw nie umiem rozszyfrować.... nie będę podawać nazwy producenta ale tak jakoś czasem mi się przykro robi gdy szukając ulubionych polskich produktów w UK, w koszyku lądują jednak produkty zagraniczne...  


Sok Pomidorowy
3 łyżeczki przecieru pomidorowego
1 gałązka selera naciowego
250ml wody mineralnej 
2 kostki lodu
Sól i Pieprz
szczypta pieprzu Cayenne

Do słoika włożyć dwie kostki lodu, przecier pomidorowy i przyprawy według uznania. Gałązkę selera naciowego zetrzeć na drobnej tarce i połączyć z resztą składników. Zakręcić słoik dokładnie i zabawić się w barmana :) Potrząsnąć słoikiem kilka razy do wymieszania wszystkich składników. Otworzyć słoik i podawać sok przybrany gałązką selera naciowego. 

Smacznego i szybkiego soku!



czwartek, 4 października 2012

Kto był choć raz w Krakowie, ten wie gdzie sprzedają najlepsze zapiekanki pod słońcem… Oczywiście w ‘Okrąglaku’ u Endziora na Placu Nowym. W samym sercu Kazimierza, jak tylko sięgnę pamięcią (a mogę sięgać już dość daleko) życie towarzyskie tętniło od rana do nocy. Dekadenckie knajpki, w których przesiadywało się do bardzo późnych lub czasem bardzo wczesnych godzin rannych wypełnione były zawsze po krawężniki przed drzwiami… a jak człek się już porządnie napił i wygadał zazwyczaj w okolicach świtu, nadchodził czas na zajęcie swojego miejsca w kilometrowej kolejce do Endziora, po absolutnie wymiatającą zapiekankę z pieczarkami, serem, ketchupem i szczypiorkiem. Była ona pokarmem nie tylko biednego jak mysz kościelna studenta ale też bogatszego przedstawiciela warstwy pracującej. 

Ale kto nie był w Wielkiej Brytanii, to nie wie, że Anglicy też mają swoją genialną zapiekankę. Choć nie można jej kupić w budce przy ulicy ani też nie spotkaliśmy się z nią w standardowym menu porządnego brytyjskiego pubu, to jednak istnieje w świadomości Walijczyków, zwłaszcza tych, którym bieda często zaglądała do garnków… stąd też oryginalna nazwa zapiekanki ‘Welsh rabbit’. Według zabawnego, przeciętnego Walijczyka, wypasiony tost ociekający stopionym cheddarem był jak uczta z pieczonego królika. Nie wiadomo dlaczego, dziś zamiast ‘rabbit’ używa się określenia ‘rarebit’. Ja osobiście wolę tą oryginalną. 



Prawdziwy ‘Walijski Królik’ to gruba kromka stostowanego pieczywa, pokryta kremową mieszanką sera cheddara (Cheshire’a lub Gloucester’a) z jajkiem, musztardą i ciemnym piwem, stoutem. Następnie grillowana i pałaszowana na super gorąco, prosto z pieca. 

I choć sposobów na te zapiekanki jest tysiące, my trzymamy się tej jednej, podstawowej… Czyli:

4 duże kromki chleba 
200g sera Cheddar lub Leicester 
1 jajko 
1 łyżka sosu Worcestershire 
Szczypta pieprzu Cayenne 
½ łyżeczki musztardy 
30 ml ciemnego piwa (Stout) 
Odrobina masła 


Pod rozgrzanego grilla włożyć kromki chleba posmarowane masłem. W międzyczasie, do miski zetrzeć cały kawałek sera, wbić jajko dodać sos Worcestershire, musztardę i przyprawy. Dokładnie wymieszać by zrobiła się jednolita masa. Jeśli masa jest zbyt sucha, można dodać jeszcze jedno jajko. Delikatnie wypieczone chlebki wyciągnąć z piekarnika i wysmarować obficie masą serową. Włożyć ponownie do piekarnika i piec tak długo, ‘na oko’ aż ser się całkowicie rozpuści a nasz Rabbit będzie miał piękny złocisty kolor. I gotowe!

*** Fajny artykuł o serowych przyjemnościach jest tutaj, gorąco polecamy. 




środa, 19 września 2012


Ostatni weekend minął nam pod znakiem ryb... i nie dlatego, że Jarek jest zodiakalna rybą… hehehe Pieczone, duszone, w połączeniu z wołowiną… i gotowane… ale jak gotowane? No właśnie, tutaj jest ciekawostka… czy ktoś kiedyś słyszał o gotowaniu ryby bez użycia wysokiej temperatury? Jak widać cała Ameryka Południowa gotuje rybę bez użycia prądu lub ognia… A danie, które przez wieki utrzymywane było w sekrecie, dziś coraz częściej podaje się w formie przystawek lub lekkiego dania podczas lunchu… Mowa o Ceviche (‘seh-BEE-chay’). 
Spór o pochodzenie Ceviche toczy się pomiędzy Peru i Ekwadorem, jednak oba kraje mają niesamowity wybór ryb i owoców morza, co może dowodzić że pochodzą od starożytnych cywilizacji Inków w Peru i Ekwadorze. Każdy kraj Ameryki Łacińskiej dał Seviche/ceviche własny akcent, dodając typowe dla swojej kuchni przyprawy, składniki i ozdoby. W Peru jest serwowane z plastrami zimnych słodkich ziemniaków lub kukurydzy na kolbie. W Ekwadorze jest podawane z popcornem, orzechami lub kukurydzą, w dużej, kryształowej misie tak by goście mogli sami się częstować za pomocą wykałaczek. W Meksyku, Ceviche serwowane są z krążkami surowej cebuli i podawane na stostowanych tortillach.
Ale czym tak naprawdę jest ceviche? Zależnie od regionu Ameryki Południowej, z której pochodzi, zawsze podstawowym składnikiem jest surowa ryba lub surowe owoce morza, pokrojone w malutkie, wielkości kęsa kawałki, marynowane w soku z cytrusów, najczęściej cytryn i limonek z dodatkiem soli oraz płatków ostrych papryczek (chilli). Według starych tradycji, już Inkowie marynowali ryby w sokach z cytrusów, soli i papryczkach chilli, a w późniejszych czasach hiszpańscy najeźdźcy dodali do marynaty limonki. Kwas cytrynowy w soku zmienia konsystencję ryby, a ściślej, zmienia strukturę białek zawartych w rybach, co sprawia, że ryba staje się zbita, tak jak to się dzieje podczas obróbki cieplnej. A przy tym pozostawiając jej ‘surowy’ smak. Jednak, kwas cytrynowy nie zabija bakterii tak jak wysoka temperatura podczas pieczenia lub gotowania, dlatego ważne jest by wybierać najświeższą rybę lub owoce morza, podobnie jak na sushi.
Ceviche jest łatwe do wykonania i może być przygotowane na lekki lunch lub jako świetna przekąska do kolacji. Prezentuje się pięknie na szklanych półmiskach i pucharach.
Wariacji Ceviche jest niezliczona ilość… My użyliśmy marynaty według przepisu Gordona Ramsay’a. Jednak Gordon marynuje tylko łososia a my zamarynowaliśmy również okonia morskiego. To najlepsza marynowana ryba jaką jedliśmy. Zdecydowanie polecamy wypróbowanie miłośnikom ryb. 

 Ceviche z Łososia i Okonia Morskiego

1 limonka
1 cytryna
4 cebulki dymki
1 czerwona papryczka chili
3 łyżki oleju sezamowego
6 łyżek oliwy z oliwek
2 łyżki sosu sojowego
1 pęczek kolendry
1 łyżeczka cukru
Sól i pieprz
250g filet z łososia, pokrojonego w cieniutkie plastry
250g filetu z okonia morskiego, pokrojonego w cieniutkie plastry
liście sałaty, do dekoracji

Przygotowanie marynaty:
Wyczyścić cytrynę i limonkę dokładnie, skórkę z całych owoców zetrzeć na drobnej tarce i umięścić w dużej misce. Wycisnąć sok z cytryny i limonki do tej samej miski. Usunąć twarde zewnętrzne skórki z dymki, drobno posiekać i dodać do miski.
Zrolować chili w dłoniach, aby poluzować pestki. Odciąć górę i kroić chilli drobno, odrzucając nasiona, dodać do miski. Dodać olej sezamowy, oliwę z oliwek, sos sojowy i dokładnie wymieszać.
Następnie, pęczek kolendry drobno posiekać. Dodać do miski i wymieszać. Dodać pół łyżeczki pieprzu, szczyptę soli i cukru, mieszać. Marynata może leżeć nawet kilka dni.
Filety z ryb uprzednio porządnie oczyszczone i opłukane, cieniutko pokroić na milimetrowe plastry. Aby ryba się łatwo kroiła, musi być bardzo zimna, prosto z lodówki. Plastry mogą być dowolnej wielkości, im większe tym lepiej się prezentują.
Następnie, umieścić plastry ryb w marynacie na godzinę, w lodówce – należy pamiętać tylko, aby usunąć je pół godziny przed spożyciem aby wróciły do temperatury pokojowej, dzięki czemu można w pełni docenić smak ryby. Kilka minut przed spożyciem, przystroić rybę liśćmi sałaty, rzeżuchy, bazylii, według uznania.
Można również zanurzać plastry ryby w marynacie podczas spożywania, gdyż proces ‘gotowania’ ryby następuje natychmiastowo. Podawać z ulubionym Pinot Grigio :) 


Niech smak będzie z Wami :)


środa, 21 grudnia 2011

Moglibyśmy wymienić milion powodów, dla których kochamy Święta... to uliczne kolędowanie, blask światełek i kolorowych girland w każdym oknie, zapach świerku, pomarańczy i cynamonu wypełniający domową przestrzeń… Śnieżne kule, gdy nakręcone wydobywają z siebie dźwięki znanych świątecznych pieśni… To również magiczna życzliwość, która rozprzestrzenia się wokół jak jakaś epidemia… 


To także tradycje, które wyniesione z rodzinnego domu dziś spisuję na kartkach kuchennego notatnika… być może kiedyś sama je komuś przekaże…. Jedną z tych tradycji jest oczekiwanie na tą jedną jedyną wyjątkową kolację i pieczołowite przygotowywanie różnych przysmaków, co jest integralną częścią okresu świątecznego. Nasze mamy i babcie spędzały długie dni na przygotowywaniu najlepszych domowych receptur, które skrzętnie nam przekazywały. Pamiętam gdy, jako dziecko kilka dni przed Wigilią obserwowałam jak mama krzątała się po kuchni wciąż coś mieszając, ugniatając… pamiętam, gdy wodzona aromatem ciasta z prodiża zbliżałam się do niego by zerknąć przez małą szybkę czy już wyrosło… pamiętam też jak pomagałam kroić cebulę do marynaty śledziowej… brrrr.. łez było co nie miara…
Co roku w naszym rodzinnym domu na stole gościły tradycyjne śledzie w śmietanie. Kilka dni przed Wigilią płaty śledziowe marynowały się w zalewie octowej by potem podczas kolacji mogły aromatycznie zanurzyć się w śmietanie i w towarzystwie ziemniaczków w mundurkach lądować na naszych talerzach. I w tym roku nie może ich zabraknąć już w moim i Jarkowym domu. Nie mogło również w tym roku zabraknąć małych śledziowych eksperymentów. Tak więc poza tradycyjnymi śledziami na naszym stole pojawią się koreczki śledziowe w pesto. 



Tradycyjne śledzie w śmietanie 

6 filetów śledziowych solonych ala Matias 
2 średnie cebule 
400g śmietany (18%) 
Świeżo zmielony pieprz 
1 liść laurowy 
3 ziarna ziela angielskiego 


Kilka dni wcześniej, płaty śledziowe dokładnie płuczemy pod bierzącą wodą, przygotowujemy zalewę octową. 

Do zalewy potrzebne są: 2 średnie cebule, 100 ml octu (10%), 400 ml wody, 8 kulek ziela angielskiego, 2 liście laurowe, sól i pieprz i łyżeczka cukru. 

Do rondla wlać ocet i wodę, doprawić zielem angielskim, liśćmi laurowymi. Dodać, cukier, sól i pieprz do smaku. Doprowadzić do wrzenia i gotować ok 5 min. Gotową zalewę ostudzić. W drugim garnku sparzyć wrzątkiem pokrojoną w plastry cebulę i ostudzić. W uprzednio wyparzonych słoikach układać na zmianę warstwę cebuli i warstwę pokrojonych w kostki śledzi. Następnie zalać ostudzoną zalewą nie pozbywając się ziela angielskiego i liści laurowych. Szczelnie zamknąć słoiczki i odstawić w chłodne miejsce. Tak przygotowane śledzie mogą być przechowywane przez długie miesiące. 

Gdy przyjdzie czas Wigilii, wyciągamy tak zamarynowane (bez zalewy) śledzie do miseczki, dodajemy świeżo pokrojoną w plastry cebulę (ilość według uznania). Śmietanę doprawiamy cukrem, solą i świeżo zmielonym czarnym pieprzem. Można dodać kilka kropel soku z cytryny. Wszystkie składniki dokładnie mieszamy. U nas w domu zawsze dodawało się do mieszaniny śmietanowej jeden listek laurowy i kilka ziarenek ziela angielskiego. Tak przygotowaną śmietaną zalewamy cząstki śledzi. I gotowe! Podajemy z uprzednio ugotowanymi lub upieczonymi ziemniakami w mundurkach. 



Eksperymentalne koreczki śledziowe w czerwonym pesto

6 płatów śledziowych solonych 

2 szklanki oliwy z oliwek ‘Extra Virgin’ 

Czerwone pesto
Mała garść liści bazylii
40g parmezanu
30g orzechów włoskich
1 lub 2 ząbki czosnku
150g suszonych pomidorów 
Kilka łyżek oliwy z oliwek ‘Extra Virgin’
Odrobina octu balsamicznego


Wrzucić wszystkie składniki do robota kuchennego lub blendera i mieszać do momentu osiągnięcia pasty.
Jeśli masz więcej czasu, można także użyć moździerza. Dodać trochę więcej oliwy z oliwek jeśli pesto wyda się zbyt suche. Przełożyć do słoiczka i odstawić aby aromat składników się pięknie połączył. 

Płaty śledziowe dokładnie płuczemy pod bierzącą wodą i osuszamy papierowym ręcznikiem. Każdy płat śledziowy kroimy wzdłuż na połowę tak by otrzymać dwa długie cienkie płaty. Każdy taki płat smarujemy obficie czerwonym pesto i zwijamy w koreczki zabezpieczając drewnianą wykałaczką. Tak przygotowane koreczki układamy ciasno w sparzonych uprzednio słoiczkach i zalewamy oliwą z oliwek. Ważne jest, aby zakryć wszystkie śledzie dokładnie oliwą gdyż w przeciwnym razie zaczną gnić. Następnie potrząsamy słoikiem delikatnie aby pozbyć się baniek powietrza i zakręcamy szczelnie. Tak przygotowane koreczki śledziowe mogą być długo przechowywane w chłodnym miejscu. Najlepiej smakują po kilku dniach gdy śledzie porządnie zamarynują się w pesto. 



Życzymy Wam smacznych śledzikow!
Daria i Jarek

niedziela, 18 grudnia 2011

No i znów zniknęliśmy na chwil kilka… ale to tylko dlatego, że ostatni miesiąc był dla nas niezwykle bogaty w wydarzenia, piękne spotkania, kulinarne nowości i małą kuchenną tragedię…


A zaczęło się od tego, że w tym roku zawitała na wyspy piękna jesień… taka, jaką można podziwiać na pocztówkach, pełna złota i czerwieni, do tego temperatura za oknem tylko rozpieszczała i rozpraszała… pozostawanie w domu zdecydowanie nie było opcją!
Zdarzyła nam się też mała kuchenna tragedia… Nasz ukochany robot kuchenny bardzo renomowanej firmy (nie powiemy jakiej) nie wytrzymał naszych kulinarnych impresji, pomruczał, poświstał i padł… nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że upodobał sobie dzień po wygaśnięciu gwarancji a nadmienić muszę, że gwarancja obowiązywała jeden rok. Szkoda, że tak zaawansowany i okropnie 'cenny' robot kuchenny podziałał tylko rok... :( Pamiętam, te roboty u mamy w domu, które wcale nie były tak skomplikowanymi maszynami a służyły nam przez długie lata… dziś z szerokim uśmiechem na twarzy wspominam sokowirówkę (tu marki też nie wspomnę), którą trzeba było przyciskać rękami do blatu stołu gdyż w przeciwnym wypadku latała po całej kuchni… i nikt nie miał jej tego za złe a soczki z marchewki robiła wyśmienite…

W środku Frederick Rossakovsky-Lloyd. 

Tegoroczny listopad minął również pod znakiem różnych wydarzeń artystyczno – przyjacielsko- kulturalnych. Zdecydowanie chcielibyśmy wspomnieć o wernisażu malarstwa i rzeźby Fredericka Rossakovsky-Lloyd. Frederick poprosił by Kulinarne Impresje przygotowały zakąski, które zgrabnie miały towarzyszyć kontemplowaniu jego sztuki… i tak się stało… w menu wpisały się malutkie paczuszki z fety i winogrona pieczołowicie zwijane przez Jarka w szynkę parmeńską i zawiązane szczypiorkiem; mini placuszki ziemniaczane z fetą, tarta szpinakowo – czosnkowa; koreczki ananasowe z chutneyem cebulowym i masłem orzechowym; muffiny z kozim serem i tymiankiem… i wiele innych smakołyków, których nie sposób tu wymienić… wernisaż okazał się sukcesem a nasze zakąski znikały w mgnieniu oka co tym bardziej nas ucieszyło…


Jarkowe Paczki z Fetą i Szynka Parmeńską

5 plastrów szynki parmeńskiej lub prosciutto
8 owoców winogrona
1 kostka sera feta (150g)
Kilka gałązek szczypiorku

Winogrono opłukać i osuszyć, pokroić wzdłuż na połowy. Każdy plaster szynki przekroić wzdłuż na trzy równej długości paski. Podobnie, z fetą, którą należy pokroić w 1,5 centymetrowe kostki. Następnie, układać plaster szynki, na nim kostkę fety i połówkę winogrona, zawijać z każdej strony i obwiązywać szczypiorkiem tak by powstały małe ‘paczki’. 



Ziemniaczane Placuszki z Fetą

3 duże ziemniaki
70g sera feta
kilka gałązek szczypiorku
garść koperku
1 jajko
sól i pieprz (do smaku)
1 ząbek czosnku
bułka tarta
oliwa

Ziemniaki ugotować i ugnieść. Fetę rozdrobnić widelcem, dodać do ziemniaków i wymieszać.
Dodać resztę składników i całość wyrobić drewnianą łyżką. Rozgrzać piekarnik do 180 stopni na opcji 'grill'. Następnie, uformować małe kotleciki, panierować w bułce tartej. Wyłożyć kotleciki na blasze, i spryskać oliwą z oliwek. Piec 30 minut, obracając aż do uzyskania złotego koloru. Podawać na ciepło lub jako zimną zakąskę.

Smacznego i ciepłego wieczora!

czwartek, 11 sierpnia 2011


Czasem są takie dni, że nie mamy apetytu i najchętniej nie jedlibyśmy nic! A tu obiad z przyjaciółmi ustalony na 14…. O rany! Co tu zrobić – wertuję książki i magazyny kulinarne nerwowo, ale żaden przepis mnie nie zadowala, żaden nie trafia w mój wyjątkowo kapryśny gust, spoglądam na zdjęcia pięknych potraw i też mnie jakoś nie poruszają. Po pół godzinnym wertowaniu znajduję…. Bomba!!! Krzyczę na całą kuchnię… i w tym momencie telefon – ‘Kochani, właśnie wychodzimy z domu, będziemy u Was za jakąś godzinkę…’ – oznajmiają znajomi. A ja totalnie w polu z obiadem… no cóż! Trzeba szybko coś wymyśleć żeby zająć ich przed głównym daniem a i pobudzić apetyt do tego co nastąpi później… I po raz kolejny, uświadamiam sobie za co kocham kuchnię i kulturę spożywania posiłków we Włoszech… To oni przecież wymyślili obok francuskiego hors d’oeuvres swoje antipasti, appertizers, przystawki… czy jak kto woli sobie to nazwać…
Historia antipasto nawiązuje do starożytnych Rzymian, którzy stosowali antipasto jako środek pobudzający przed głównym posiłkiem. Ta idea ewoluowała z dwóch bardzo różnych warunków kulturowych - ekstremalnego bogactwa i ubóstwa z konieczności. Bogaci używali antipasto jako wstęp do wielodaniowej kolacji. Dla ubogich, antipasto było ulicznym  ‘fast foodem’, który można było tanio kupić i zjeść w przerwie od pracy.

Podobnie jak czołówka zapowiadająca świetny film, tak właśnie pojawiające się na stole antipasti  zwiastują coś pysznego, wyjątkowego. Już nawet widok pięknie przygotowanych małych przystawek może zmienić nastrój spotkania, kusząć gości do stołu… A ich głównym zadaniem jest pobudzenie apetytu (czego mi dziś potrzeba) i kubków smakowych bez poczucia wypełnienia żołądka. Mogą być na zimno, na ciepło, ugotowane lub na surowo… czego dusza zapragnie… Ważne jest, by swym wyglądem, kompozycją smaków i kolorów, zachęcały do rozpoczęcia posiłku… nawet jeśli apetyt dziś nam nie sprzyja…
Porządny talerz antipasto powinien zawierać kawałki owoców, pomidorów, cieniutko pokrojonych plastrów ulubionych wędlin i serów, marynowanych oliwek i grzybów, oraz owoców morza… 

U nas wyglądał tak…


Sałata ‘Rocket’
Plastry Szynki Serrano
Kawałeczki Melona ‘Honeydew’ (spadziowego)
Płatki Parmezanu
Odrobina świeżo zmielonego pieprzu
Kilka kropel sosu balsamiczno – malinowego

Przepis na sos balsamiczno - malinowy:
2 szklanki świeżych malin
1/3 szkalnki octu balsamicznego
2 łyżki stołowe cukru

 Przygotowanie sosu: 
W małym rondelku na średnim ogniu, gotować maliny, ocet balsamiczny i cukier. Mieszać od czasu do czasu,  około 15 do 20 minut. Sos/ glazura będzie gotowa, gdy cała mieszanina zmniejszy objętość i zgęstnieje. Tak więc czas gotowania może być u każdego różny. 

Wszystkie składniki antipasto poukładać na talerzykach w ulubiony sposób, posypać świeżo zmielonym pieprzem i skropić sosem balsamiczno – malinowym. Podawać przed większym posiłkiem – sukces murowany!!! Wasi goście będą zachwyceni!!!
Smacznego

środa, 11 maja 2011

Jeden z dwóch kieliszków od których
wszytko się zaczęło...
I tak oto po sezonie na długie weekendy i różnego rodzaju wyjazdy, rozjazdy i odjazdy jesteśmy z powrotem. Letnie nastroje wkraczają w nasze życie i nie sposób zapobiec myśleniu o miejscach słonecznych i kojarzących się z radością i kulinarnymi rozkoszami oczywiście. Hiszpania... znowu. Hehe No cóż lubimy tam wracać naszymi zmysłami przy każdej nadażającej się okazji. A okazja sama dzisiaj przyszła. Zaczęło się od tego, że odwiedziłem charity shop, sklep prowadzony przez organizację charytatywną. Dla tych, którzy nie wiedzą kilka słów o tym jak to działa. Sklep przypomina trochę komis, to znaczy, że przynosimy do takiego sklepu jakieś rzeczy, które wciąż są dobre ale nam już się do niczego nie przydają lub po prostu nie podobają nam się więcej. W sklepie zostają one wycenione i wystawione na sprzedaż. Tu podobieństwo z komisem się kończy ponieważ my nie dostajemy żadnych pieniędzy w zamian ale zyskujemy pewność, że cały zysk z ich sprzedaży trafi na cele charytatywne typowe dla oraganizacji prowadzącej dany sklep. Osobiście przy każdej okazji zamiast wyrzucić czy spróbować sprzedać coś za parę groszy na gumtree... oddajemy do takiego miejsca.
Ale wracajac do rzeczy... Odwiedziłem więc okoliczny sklep i na półce zobaczyłem dwa kieliszki do wina, które po prostu wiedziałem, że powinny się znaleźć na naszym stole. Wysokie, z grubego lekko zielonkawego szkła pieknie pasowały do wizji lata, słońca i wina stołowego. Więc bez zastanowienia kupiłem je (za całe £2,5) i radośnie udałem się w stronę domu. Po drodze myślałem o tym co zrobić na obiadokolacje.. Szklanki już miałem więc przydałoby się do nich wino. Czerwone, dla kontrastu z kolorem szkła. Ładnie wyglądałby też stół zastawiony różnego rodzaju jedzeniem. W tym momencie byłem już o krok od myśli... Tapas!! No i właśnie pojawił się pomysł na posiłek. Po drodze odwiedziłem więc jeszcze sklep i kupiłem długo dojrzewającą szynkę i 300 gram chudej wołowiny. Powoli pojawiał sie obraz kolacji, do której za parę godzin zasiądziemy. Jeszcze tylko jogurt grecki, ogórek, mięta - wszyscy już się pewnie domyślają, że będzie też sos Tzatziki :) - i już mam wszystko czego brakowało w lodówce.

W rezultacie na stole miały się pojawić:

Wołowina grillowana z serem feta
Schab zawinięty w szynkę i również zgrillowany,
Zapieczone w oliwie ziemniaki z chili
Oliwki
Suszone pomidory
oraz
Sałata lodowa i pomidorami

Jeżeli chodzi o schab to pomyślałem, że doskonale przyprawiony i upieczony przez mamę Darii schab będzie pasował do naszych kulinarnych podróży. Tak więc polski schab stał się częścia idei tapas.

Jak? Oto przepis na schab w szynce długo dojrzewającej:


Pokroiłem schab w trzy plastry o grubości około 1cm. Następnie przekroiłem każdy plaster na pół kładąc na każdym z nich połowę czerwonego winogrona i małą gałązkę tymianku. Całość zawinąłem w plaster dojrzewającej szynki leśnej. Tak przygotowane "zawijańce" ułożyłem na ruszcie i po polaniu oliwą grilowałem około 15 minut aż szynka się zrumieniła. Chrzest polsko hiszpański okazał się doskonałym pomysłem. 

Składniki:
3 plastry domowej roboty schabu pieczonego
3 duże winogrona czerwone
6 plastrów szynki długo dojrzewającej
sześć małych gałązek tymianku
2 łyżki oliwy z oliwek 



Wołowina z greckim przytupem
Wołowinę pokrojoną w kostkę zamarynowałem z wyciśniętym czosnkiem, octem balsamicznym, szczyptą pieprzu, suszoną wędzoną papryką, szczyptą płatków z chili, bazylią, oregano i szczyptą soli. Całość ułożyłem w terrakotowej cassuelas wymieszałem z oliwą i po pół godzinie wstawiłem do piekarnika ustawionego na opcję grill. Mieszać od czasu do czasu żeby wołowina podpiekła się z każdej strony po okóło godzinie dodałem pokrojany w kostkę ser feta i zastawiłem jeszcze na 15 minut.

Składniki:
300 gram chudego steka wołowego pokrojonego w kostke 2 cm
100 gram sera feta pokrojonego w kostkę
4 ząbki czosnku wyciśniętego
1 łyżka suszonej wędzonej czerwonej papryki
1/2 łyżeczki oregano
1/2 łyżeczki bazylii
1/2 szklanki oliwy z oliwek
80 ml czerwonego octu balsamicznego
szczypta soli, pieprzu i papryki chili


Kieliszki doskonale się sprawdziły i stały się już chyba naszymi ulubionymi szklankami do wina. Promienie wpadającego przez okno wieczornego słońca zabarwiły pokój ciepłym kolorem i poczuliśmy się jak w Hiszpani na drodze do Camino.

Smacznego!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...