Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kuchnia Brytyjska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kuchnia Brytyjska. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 1 listopada 2012


Wyziębieni po cmentarnych spacerach?
Ja tak... choć od wielu lat jestem daleko od domu i grobów bliskich to jednak coroczny spacer na lokalny cmentarz stał się już tradycją...W Londynie jest wiele pięknych cmentarzy. Tych, na których pochowani są sławni, tych z egipskimi alejkami i tych lokalnych, mniejszych, bardziej anonimowych... i te właśnie lubię najbardziej... to na nich jest najwięcej rodzinnych historii a nagrobki często odzwierciedlają życie ich właścicieli. Z łatwością rozpoznaję polskie groby bo tylko na nich palą się znicze. Wąskie alejki między nagrobkami, stuletnie drzewa, których konary wypierają płyty nagrobkowe z ziemi i ławeczki, na których można spocząć na chwilę.  Najbardziej urzekł mnie nagrobek małej dziewczynki i starszego pana, którego wierny przyjaciel pies wciąż stoi u jego nogi.





W cmentarnej kapliczce zapalam świeczki za tych, którzy odeszli, mam chwilę na zadumę... Pamiętam!
Wracam do domu zmarznięta na miskę gorącej zupy ziemniaczanejz grzankami. Nie ma nic lepszego na rozgrzanie wyziębionej duszy ;)
Wrzucam do bulionu kilka ziamniaczków, jednego pora. Rozgrzewam piekarnik żeby zaraz zapiekać w nim cieniutkie plasterki boczku i bagietki. I po chwili jeszcze tylko blenduję i już... rozgrzewam się w to mroźne popołudnie...



Zupa ziemniaczna z porem i grzankami musztardowymi

50g masła
10 cienkich plastrów wędzonego boczku
2 duże pory, drobno pokrojone w plastry
2 duże ziemniaki, pokrojone w kostkę
2 L bulionu warzywnego/domowego rosołu
2 liście laurowe
300ml mleka
garść pietruszki, drobno posiekanej
sól i pieprz

Do grzanek potrzebne są:
1 świeża bagietka (u nas chleb turecki 'pide')
4 łyżeczki oliwy z oliwek
kilka łyżeczek musztardy 

Przygotowanie:
W dużym rondlu roztopić masło, 8 plastrów boczku pokroić w drobne kostki i dodać. Smażyć, aż do zrumienienia. Dodać pory i ziemniaki, a następnie delikatnie wymieszając smażyć aż nabiorą lśniącego koloru.
Dodać bulion i liście laurowe, doprawić solą i pieprzem według uznania, doprowadzić do wrzenia. Częściowo przykryć i gotować na wolnym ogniu przez 15 minut, aż wszystkie składniki zmiękną. Wyłowić liście laurowe, następnie zblendować wszystkie składniki do konsystencji kremu i następnie wymieszać z mlekiem. Podgrzać delikatnie i doprawić do smaku. Jeśli zupa wydaje się zbyt gęsta, można dodać więcej bulionu lub domowego rosołu (zależy to od wielkości ziemniaków). W międzyczasie, nagrzać piekarnik do 200 stopni. Pozostale plastry boczku ułożyć na kratce i piec kilkanaście minut, aż do całkowitego zredukowania tłuszczu, tak by powstały nam chrupkie paseczki boczkowe. 

Grzanki: Nagrzać piekarnik do 200C. Pokroić bagietkę na cienkie ukośne plastry. Wymieszać w miseczce oliwę i kilka łyżeczek ( u nas 4 łyżeczki) musztardy. Następnie, każdy plaster bagietki wysmarować z obu stron solidnie musztardowo - oliwną zawiesiną i rozłożyć na blasze. Piec przez około 10 minut, do zrumienienia. Podawać z zupą do maczania. Mogą być pieczone wcześniej w ciągu dnia i zimne lub podgrzane przez w piekarniku.

Podawać zupę w miseczkach, posypaną natką pietruszki i przystrojoną chrupiącymi paseczkami boczku oraz z grzankami. 
Spokojnego i ciepłego wieczoru!


sobota, 20 października 2012


Padał deszcz, kałuże rozpryskiwały się z każdym stąpnięciem, wiatr szarpał parasolem we wszystkie strony, wybijała 17:30 a niebo przykryte już było kołdrą jesiennego mroku… szłam do domu wciąż myśląć o pewnej niezałatwionej sprawie… obok tej myśli w głowie kłębiła się lista kolacyjnych pomysłów i zakupów… A może by tak coś słodkiego, pomyślałam… muffiny? W torbie brzdąkały mi snikersowe batoniki, którymi miałam ucieszyć zmokniętą duszę… Po powrocie do domu, przeszukując Internet znalazłam przepis Nigelli na te gigantycznie słodkie i morderczo tłuste muffiny ze snikersami i masłem orzechowym… Pomysł fajny, ale proporcje załatwiły by mnie po pierwszym kęsie. Ale killer, pomyślałam i śmiejąc się do siebie głośno postanowiłam spróbować i zmniejszyłam proporcje składników do minimum…  Pewna znana pani, o przesadzonych kalorycznie deserach Nigelli powiedziała w jednym z artykułów, że „gdyby miała spożywać potrawy Nigelli przez cały tydzień, to jej tętnice pokryłyby się tłuszczem, a pupę miała wielkości swojej sofy…” Z kolei Brytyjskie Stowarzyszenie Dietetyków policzyło kalorie zawarte w serniku, który przedstawiła w pierwszym epizodzie swojego programu. Podobno doliczyli się 7,069 kcal. No ale cóż w tym dziwnego skoro Nigella wymieszała 75g masła, 500g sera i 400g Nutelli… ach, sami przeczytajcie klik. No ale przecież nie codziennie spożywamy takie bomby kaloryczne… bleee… ;)

Nasze muffiny były cudowne, ale zdecydowanie nie polecam ich tym, którzy borykają się z problemami sercowymi lub cukrzycowymi… no i broń Boże tym, co dbają o linię… :)


Snikersowe Muffiny Nigelli 
(Z książki 'How to Be a Domestic Goddess' by Nigella Lawson) 

250g mąki pszennej 
3 łyzki (45g) cukru Demerara (brązowy) 
1 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia 
Szczypta soli 
80g masła orzechowego (wersja crunchy) 
40g masła (niesolonego) 
1 jajko 
175 ml masła 
3 x 50g batoniki Snickers, drobno pokruszone 
12 papilotek do mafinów 



Mąkę, cukier, proszek do pieczenia i sól wymieszać w misce, dodać masło orzechowe i mieszać aż masło porozdziela się w mniejsze grudki obtoczone w mące. W małym rondelku rozpuścić masło i ostudzić, dodać roztrzepane jajko, mleko i dokładnie wymieszać. Płynne składniki dodać do mokrych i wymieszać. Masa będzie gęsta i ciężko będzie się mieszać. Dodać pokruszone drobno Snickersy i znów wymieszać. Rozkładać do foremek wyłożonych papilotkami. Piec w temp. 180 st. C przez około 15-20 minut lub do ze złocenia wierzchu. Studzić na kratce. 

Smacznego wszystkim łasuchom! :) 







czwartek, 4 października 2012

Kto był choć raz w Krakowie, ten wie gdzie sprzedają najlepsze zapiekanki pod słońcem… Oczywiście w ‘Okrąglaku’ u Endziora na Placu Nowym. W samym sercu Kazimierza, jak tylko sięgnę pamięcią (a mogę sięgać już dość daleko) życie towarzyskie tętniło od rana do nocy. Dekadenckie knajpki, w których przesiadywało się do bardzo późnych lub czasem bardzo wczesnych godzin rannych wypełnione były zawsze po krawężniki przed drzwiami… a jak człek się już porządnie napił i wygadał zazwyczaj w okolicach świtu, nadchodził czas na zajęcie swojego miejsca w kilometrowej kolejce do Endziora, po absolutnie wymiatającą zapiekankę z pieczarkami, serem, ketchupem i szczypiorkiem. Była ona pokarmem nie tylko biednego jak mysz kościelna studenta ale też bogatszego przedstawiciela warstwy pracującej. 

Ale kto nie był w Wielkiej Brytanii, to nie wie, że Anglicy też mają swoją genialną zapiekankę. Choć nie można jej kupić w budce przy ulicy ani też nie spotkaliśmy się z nią w standardowym menu porządnego brytyjskiego pubu, to jednak istnieje w świadomości Walijczyków, zwłaszcza tych, którym bieda często zaglądała do garnków… stąd też oryginalna nazwa zapiekanki ‘Welsh rabbit’. Według zabawnego, przeciętnego Walijczyka, wypasiony tost ociekający stopionym cheddarem był jak uczta z pieczonego królika. Nie wiadomo dlaczego, dziś zamiast ‘rabbit’ używa się określenia ‘rarebit’. Ja osobiście wolę tą oryginalną. 



Prawdziwy ‘Walijski Królik’ to gruba kromka stostowanego pieczywa, pokryta kremową mieszanką sera cheddara (Cheshire’a lub Gloucester’a) z jajkiem, musztardą i ciemnym piwem, stoutem. Następnie grillowana i pałaszowana na super gorąco, prosto z pieca. 

I choć sposobów na te zapiekanki jest tysiące, my trzymamy się tej jednej, podstawowej… Czyli:

4 duże kromki chleba 
200g sera Cheddar lub Leicester 
1 jajko 
1 łyżka sosu Worcestershire 
Szczypta pieprzu Cayenne 
½ łyżeczki musztardy 
30 ml ciemnego piwa (Stout) 
Odrobina masła 


Pod rozgrzanego grilla włożyć kromki chleba posmarowane masłem. W międzyczasie, do miski zetrzeć cały kawałek sera, wbić jajko dodać sos Worcestershire, musztardę i przyprawy. Dokładnie wymieszać by zrobiła się jednolita masa. Jeśli masa jest zbyt sucha, można dodać jeszcze jedno jajko. Delikatnie wypieczone chlebki wyciągnąć z piekarnika i wysmarować obficie masą serową. Włożyć ponownie do piekarnika i piec tak długo, ‘na oko’ aż ser się całkowicie rozpuści a nasz Rabbit będzie miał piękny złocisty kolor. I gotowe!

*** Fajny artykuł o serowych przyjemnościach jest tutaj, gorąco polecamy. 




sobota, 7 stycznia 2012


Kilka dni temu, przygotowując na obiad włoską pastę z sardynkami i pieczoną bułką tartą, udało mi się zupełnie przez przypadek odnaleźć smak z dzieciństwa. W dzieciństwie Babcia często robiła nam domowej roboty makaron z zasmażoną bułką tartą… Może zabrzmi to dziwnie, ale to ubogie w składniki danie przywołuje wiele fajnych i ciepłych wspomnień i uśmiech na mojej twarzy do dnia dzisiejszego… pamiętam jak w babcinym salonie na wielkich arkuszach szarego papieru suszyły się nitki makaronu, to był fajny czas… to było takie nasze małe ‘comfort food’, które jadło się tylko u Babci i tylko ona robiła je najlepiej… Nie bez powodu wiele źródeł internetowych i literatura definiuje comfort food jako pożywienie, przygotowywane według tradycyjnych receptur z akcentem sentymentalno – nostalgicznym… Podczas gdy kolejni dietetycy spierają się i ścigają w wymyślaniu coraz to zdrowszych kombinacji żywieniowych, które niekoniecznie sprawiają, że jesteśmy szczęśliwsi, większość z nas i tak wraca do tych tradycyjnych, kojarzących się z ciepłem domowego zacisza i bliskimi nam osobami, potraw. To właśnie one sprawiają, że mamy uczucie przynależności. Makaron z serem, pudding czekoladowy, czy grillowana kiełbaska, może nie są najlepsze dla naszych tętnic wieńcowych i nie jest też sekretem, że sięgamy po ‘comfort food’ w okresach wzmożonego stresu czy negatywnych emocji. Jednak ostatnio natrafiłam na bardzo ciekawy artykuł w czasopiśmie ‘Psychological Science’, w których badania dr. D. Troisi i dr. Shira Gabriel’a udowodniły, że tak zwane ‘comfort food’ zwalcza uczucie osamotnienia. Autorzy badań zastanawiali się, czy ‘comfort food’ może sprawić, że ludzie myślą o swoich najbliższych i czy może przyczynić się do dobrego samopoczucia. Wyniki badań, bez wątpienia to potwierdziły. W jednym z eksperymentów uczestnicy mieli pisać przez sześć minut o walce z kimś bliskim, w celu wywołania poczucia samotności, podczas gdy inne grupy kontrolne miały neutralne emocjonalnie zadania pisemne. W każdej grupie, większość uczestników pisała o doświadczeniach jedzenia ‘comfort food’, podczas gdy inni pisali o jedzeniu nowo wymyślonych potraw. W kolejnym etapie badań, każda z grup miała odpowiedzieć na szereg pytań określających ich poziom samotności. Uczestnicy eksperymentu piszący o walce z bliską osobą wykazywali wysoki poziom osamotnienia. Ale ci, którzy na ogół czuli się bezpieczne w swoich związkach, co oceniano przed rozpoczęciem eksperymentu, udało się uratować się od samotności, pisząc o jedzeniu. 

W opracowaniu autor, Jordan Troisi, mówi… "Odkryliśmy, że ‘comfort food’, są ściśle kojarzone z osobami bardzo nam bliskimi. Myślenie o spożywaniu tych produktów później służy jako przypomnienie o tych bliskich.’ W swoich esejach, większość uczestników pisała o doświadczeniu jedzenia z rodziną i przyjaciółmi. Autorzy podsumowują, iż żywność określana mianem ‘comfort food’ może służyć jako świetny i prosty sposób na łagodzenie uczucia samotności. W innym eksperymencie tych samych autorów, spożywanie rosołu/ chicken soup przez partycypantów, wywoływało intensywne myśli o relacjach z bliskimi, ale tylko wtedy, gdy   rosół/chicken soup był przez nich traktowany jako ‘comfort food’. 

My dziś nie czujemy się samotni ale brak słońca i wichura za oknem wpływa na nasza nieodpartą chęć zjedzenia czegoś relaksującego, bogatego w kalorie i przede wszystkim smacznego…. Tak więc korzystając z bogactwa brytyjskiego ‘comfort food’, przekrztałciliśmy starą zapiekankę kalafiorowo-serową na kalafiorowo-brokułowo-ziemniaczaną zapiekankę z sosem serowo- czosnkowym. Prosta, szybka, pyszna i świetna na długie zimowe wieczory z kimś bliskim. 


Kalafiorowo-brokułowo-ziemniaczana zapiekanka z sosem serowo-czosnkowym 

Składniki na 2 porcje: 
1 główka kalafiora 
1 główka brokuła 
2 słodkie ziemniaki 
200g kremu ‘fraiche’ 
100g dojrzałego sera ‘cheddar’ 
Sól i pieprz 
2 duże ząbki czosnku 


Sposób wykonania: 

Rozdzielić kalafior i brokuł na kwiatuszki i gotować na parze około 6 minut. W oddzielnym garnku podgotować słodkie ziemniaki do miękkości. Następnie pokroić ziemniaki w 6milimetrowe plastry i wyłożyć nimi płaskie naczynie żaroodporne. My użyliśmy 2 głębokich talerzy żaroodpornych. Wymieszać krem ‘fraiche’ z uprzednio startym cheddarem oraz wyciśniętym czosnkiem. Doprawić solą i świeżo zmielonym pieprzem do smaku. Gdy warzywa będą gotowe, wymieszać je delikatnie z sosem serowo-czosnkowym i ułożyć na plastrach ziemniaków, można dodatkowo obsypać wierzch garścią startego cheddara. Piec w piekarniku do zbrązowienia w temperaturze 180 stopni. 


Życzymy Wam smacznego i ciepłego wieczora w gronie najbliższych osób!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...