Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Tematy okołokulinarne. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Tematy okołokulinarne. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 1 listopada 2012


Wyziębieni po cmentarnych spacerach?
Ja tak... choć od wielu lat jestem daleko od domu i grobów bliskich to jednak coroczny spacer na lokalny cmentarz stał się już tradycją...W Londynie jest wiele pięknych cmentarzy. Tych, na których pochowani są sławni, tych z egipskimi alejkami i tych lokalnych, mniejszych, bardziej anonimowych... i te właśnie lubię najbardziej... to na nich jest najwięcej rodzinnych historii a nagrobki często odzwierciedlają życie ich właścicieli. Z łatwością rozpoznaję polskie groby bo tylko na nich palą się znicze. Wąskie alejki między nagrobkami, stuletnie drzewa, których konary wypierają płyty nagrobkowe z ziemi i ławeczki, na których można spocząć na chwilę.  Najbardziej urzekł mnie nagrobek małej dziewczynki i starszego pana, którego wierny przyjaciel pies wciąż stoi u jego nogi.





W cmentarnej kapliczce zapalam świeczki za tych, którzy odeszli, mam chwilę na zadumę... Pamiętam!
Wracam do domu zmarznięta na miskę gorącej zupy ziemniaczanejz grzankami. Nie ma nic lepszego na rozgrzanie wyziębionej duszy ;)
Wrzucam do bulionu kilka ziamniaczków, jednego pora. Rozgrzewam piekarnik żeby zaraz zapiekać w nim cieniutkie plasterki boczku i bagietki. I po chwili jeszcze tylko blenduję i już... rozgrzewam się w to mroźne popołudnie...



Zupa ziemniaczna z porem i grzankami musztardowymi

50g masła
10 cienkich plastrów wędzonego boczku
2 duże pory, drobno pokrojone w plastry
2 duże ziemniaki, pokrojone w kostkę
2 L bulionu warzywnego/domowego rosołu
2 liście laurowe
300ml mleka
garść pietruszki, drobno posiekanej
sól i pieprz

Do grzanek potrzebne są:
1 świeża bagietka (u nas chleb turecki 'pide')
4 łyżeczki oliwy z oliwek
kilka łyżeczek musztardy 

Przygotowanie:
W dużym rondlu roztopić masło, 8 plastrów boczku pokroić w drobne kostki i dodać. Smażyć, aż do zrumienienia. Dodać pory i ziemniaki, a następnie delikatnie wymieszając smażyć aż nabiorą lśniącego koloru.
Dodać bulion i liście laurowe, doprawić solą i pieprzem według uznania, doprowadzić do wrzenia. Częściowo przykryć i gotować na wolnym ogniu przez 15 minut, aż wszystkie składniki zmiękną. Wyłowić liście laurowe, następnie zblendować wszystkie składniki do konsystencji kremu i następnie wymieszać z mlekiem. Podgrzać delikatnie i doprawić do smaku. Jeśli zupa wydaje się zbyt gęsta, można dodać więcej bulionu lub domowego rosołu (zależy to od wielkości ziemniaków). W międzyczasie, nagrzać piekarnik do 200 stopni. Pozostale plastry boczku ułożyć na kratce i piec kilkanaście minut, aż do całkowitego zredukowania tłuszczu, tak by powstały nam chrupkie paseczki boczkowe. 

Grzanki: Nagrzać piekarnik do 200C. Pokroić bagietkę na cienkie ukośne plastry. Wymieszać w miseczce oliwę i kilka łyżeczek ( u nas 4 łyżeczki) musztardy. Następnie, każdy plaster bagietki wysmarować z obu stron solidnie musztardowo - oliwną zawiesiną i rozłożyć na blasze. Piec przez około 10 minut, do zrumienienia. Podawać z zupą do maczania. Mogą być pieczone wcześniej w ciągu dnia i zimne lub podgrzane przez w piekarniku.

Podawać zupę w miseczkach, posypaną natką pietruszki i przystrojoną chrupiącymi paseczkami boczku oraz z grzankami. 
Spokojnego i ciepłego wieczoru!


poniedziałek, 23 stycznia 2012

Szkoda, że jest tylko godzina 14 w Poniedziałkowe popołudnie... bo z chęcią napilibyśmy się takiego cydru...


cranberry mulled cider from tiger in a jar on Vimeo.

Miłego popołudnia wszystkim!

sobota, 7 stycznia 2012


Kilka dni temu, przygotowując na obiad włoską pastę z sardynkami i pieczoną bułką tartą, udało mi się zupełnie przez przypadek odnaleźć smak z dzieciństwa. W dzieciństwie Babcia często robiła nam domowej roboty makaron z zasmażoną bułką tartą… Może zabrzmi to dziwnie, ale to ubogie w składniki danie przywołuje wiele fajnych i ciepłych wspomnień i uśmiech na mojej twarzy do dnia dzisiejszego… pamiętam jak w babcinym salonie na wielkich arkuszach szarego papieru suszyły się nitki makaronu, to był fajny czas… to było takie nasze małe ‘comfort food’, które jadło się tylko u Babci i tylko ona robiła je najlepiej… Nie bez powodu wiele źródeł internetowych i literatura definiuje comfort food jako pożywienie, przygotowywane według tradycyjnych receptur z akcentem sentymentalno – nostalgicznym… Podczas gdy kolejni dietetycy spierają się i ścigają w wymyślaniu coraz to zdrowszych kombinacji żywieniowych, które niekoniecznie sprawiają, że jesteśmy szczęśliwsi, większość z nas i tak wraca do tych tradycyjnych, kojarzących się z ciepłem domowego zacisza i bliskimi nam osobami, potraw. To właśnie one sprawiają, że mamy uczucie przynależności. Makaron z serem, pudding czekoladowy, czy grillowana kiełbaska, może nie są najlepsze dla naszych tętnic wieńcowych i nie jest też sekretem, że sięgamy po ‘comfort food’ w okresach wzmożonego stresu czy negatywnych emocji. Jednak ostatnio natrafiłam na bardzo ciekawy artykuł w czasopiśmie ‘Psychological Science’, w których badania dr. D. Troisi i dr. Shira Gabriel’a udowodniły, że tak zwane ‘comfort food’ zwalcza uczucie osamotnienia. Autorzy badań zastanawiali się, czy ‘comfort food’ może sprawić, że ludzie myślą o swoich najbliższych i czy może przyczynić się do dobrego samopoczucia. Wyniki badań, bez wątpienia to potwierdziły. W jednym z eksperymentów uczestnicy mieli pisać przez sześć minut o walce z kimś bliskim, w celu wywołania poczucia samotności, podczas gdy inne grupy kontrolne miały neutralne emocjonalnie zadania pisemne. W każdej grupie, większość uczestników pisała o doświadczeniach jedzenia ‘comfort food’, podczas gdy inni pisali o jedzeniu nowo wymyślonych potraw. W kolejnym etapie badań, każda z grup miała odpowiedzieć na szereg pytań określających ich poziom samotności. Uczestnicy eksperymentu piszący o walce z bliską osobą wykazywali wysoki poziom osamotnienia. Ale ci, którzy na ogół czuli się bezpieczne w swoich związkach, co oceniano przed rozpoczęciem eksperymentu, udało się uratować się od samotności, pisząc o jedzeniu. 

W opracowaniu autor, Jordan Troisi, mówi… "Odkryliśmy, że ‘comfort food’, są ściśle kojarzone z osobami bardzo nam bliskimi. Myślenie o spożywaniu tych produktów później służy jako przypomnienie o tych bliskich.’ W swoich esejach, większość uczestników pisała o doświadczeniu jedzenia z rodziną i przyjaciółmi. Autorzy podsumowują, iż żywność określana mianem ‘comfort food’ może służyć jako świetny i prosty sposób na łagodzenie uczucia samotności. W innym eksperymencie tych samych autorów, spożywanie rosołu/ chicken soup przez partycypantów, wywoływało intensywne myśli o relacjach z bliskimi, ale tylko wtedy, gdy   rosół/chicken soup był przez nich traktowany jako ‘comfort food’. 

My dziś nie czujemy się samotni ale brak słońca i wichura za oknem wpływa na nasza nieodpartą chęć zjedzenia czegoś relaksującego, bogatego w kalorie i przede wszystkim smacznego…. Tak więc korzystając z bogactwa brytyjskiego ‘comfort food’, przekrztałciliśmy starą zapiekankę kalafiorowo-serową na kalafiorowo-brokułowo-ziemniaczaną zapiekankę z sosem serowo- czosnkowym. Prosta, szybka, pyszna i świetna na długie zimowe wieczory z kimś bliskim. 


Kalafiorowo-brokułowo-ziemniaczana zapiekanka z sosem serowo-czosnkowym 

Składniki na 2 porcje: 
1 główka kalafiora 
1 główka brokuła 
2 słodkie ziemniaki 
200g kremu ‘fraiche’ 
100g dojrzałego sera ‘cheddar’ 
Sól i pieprz 
2 duże ząbki czosnku 


Sposób wykonania: 

Rozdzielić kalafior i brokuł na kwiatuszki i gotować na parze około 6 minut. W oddzielnym garnku podgotować słodkie ziemniaki do miękkości. Następnie pokroić ziemniaki w 6milimetrowe plastry i wyłożyć nimi płaskie naczynie żaroodporne. My użyliśmy 2 głębokich talerzy żaroodpornych. Wymieszać krem ‘fraiche’ z uprzednio startym cheddarem oraz wyciśniętym czosnkiem. Doprawić solą i świeżo zmielonym pieprzem do smaku. Gdy warzywa będą gotowe, wymieszać je delikatnie z sosem serowo-czosnkowym i ułożyć na plastrach ziemniaków, można dodatkowo obsypać wierzch garścią startego cheddara. Piec w piekarniku do zbrązowienia w temperaturze 180 stopni. 


Życzymy Wam smacznego i ciepłego wieczora w gronie najbliższych osób!

niedziela, 18 grudnia 2011

No i znów zniknęliśmy na chwil kilka… ale to tylko dlatego, że ostatni miesiąc był dla nas niezwykle bogaty w wydarzenia, piękne spotkania, kulinarne nowości i małą kuchenną tragedię…


A zaczęło się od tego, że w tym roku zawitała na wyspy piękna jesień… taka, jaką można podziwiać na pocztówkach, pełna złota i czerwieni, do tego temperatura za oknem tylko rozpieszczała i rozpraszała… pozostawanie w domu zdecydowanie nie było opcją!
Zdarzyła nam się też mała kuchenna tragedia… Nasz ukochany robot kuchenny bardzo renomowanej firmy (nie powiemy jakiej) nie wytrzymał naszych kulinarnych impresji, pomruczał, poświstał i padł… nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że upodobał sobie dzień po wygaśnięciu gwarancji a nadmienić muszę, że gwarancja obowiązywała jeden rok. Szkoda, że tak zaawansowany i okropnie 'cenny' robot kuchenny podziałał tylko rok... :( Pamiętam, te roboty u mamy w domu, które wcale nie były tak skomplikowanymi maszynami a służyły nam przez długie lata… dziś z szerokim uśmiechem na twarzy wspominam sokowirówkę (tu marki też nie wspomnę), którą trzeba było przyciskać rękami do blatu stołu gdyż w przeciwnym wypadku latała po całej kuchni… i nikt nie miał jej tego za złe a soczki z marchewki robiła wyśmienite…

W środku Frederick Rossakovsky-Lloyd. 

Tegoroczny listopad minął również pod znakiem różnych wydarzeń artystyczno – przyjacielsko- kulturalnych. Zdecydowanie chcielibyśmy wspomnieć o wernisażu malarstwa i rzeźby Fredericka Rossakovsky-Lloyd. Frederick poprosił by Kulinarne Impresje przygotowały zakąski, które zgrabnie miały towarzyszyć kontemplowaniu jego sztuki… i tak się stało… w menu wpisały się malutkie paczuszki z fety i winogrona pieczołowicie zwijane przez Jarka w szynkę parmeńską i zawiązane szczypiorkiem; mini placuszki ziemniaczane z fetą, tarta szpinakowo – czosnkowa; koreczki ananasowe z chutneyem cebulowym i masłem orzechowym; muffiny z kozim serem i tymiankiem… i wiele innych smakołyków, których nie sposób tu wymienić… wernisaż okazał się sukcesem a nasze zakąski znikały w mgnieniu oka co tym bardziej nas ucieszyło…


Jarkowe Paczki z Fetą i Szynka Parmeńską

5 plastrów szynki parmeńskiej lub prosciutto
8 owoców winogrona
1 kostka sera feta (150g)
Kilka gałązek szczypiorku

Winogrono opłukać i osuszyć, pokroić wzdłuż na połowy. Każdy plaster szynki przekroić wzdłuż na trzy równej długości paski. Podobnie, z fetą, którą należy pokroić w 1,5 centymetrowe kostki. Następnie, układać plaster szynki, na nim kostkę fety i połówkę winogrona, zawijać z każdej strony i obwiązywać szczypiorkiem tak by powstały małe ‘paczki’. 



Ziemniaczane Placuszki z Fetą

3 duże ziemniaki
70g sera feta
kilka gałązek szczypiorku
garść koperku
1 jajko
sól i pieprz (do smaku)
1 ząbek czosnku
bułka tarta
oliwa

Ziemniaki ugotować i ugnieść. Fetę rozdrobnić widelcem, dodać do ziemniaków i wymieszać.
Dodać resztę składników i całość wyrobić drewnianą łyżką. Rozgrzać piekarnik do 180 stopni na opcji 'grill'. Następnie, uformować małe kotleciki, panierować w bułce tartej. Wyłożyć kotleciki na blasze, i spryskać oliwą z oliwek. Piec 30 minut, obracając aż do uzyskania złotego koloru. Podawać na ciepło lub jako zimną zakąskę.

Smacznego i ciepłego wieczora!

środa, 7 września 2011


Otwarcie się przyznajemy, że uwielbiamy mięsne potrawy… nie musimy być wegetarianami, żeby jednak zrozumieć jak ważne jest dobro zwierząt. Jako typowi mięsożercy, musimy godzić się z faktem, ze zwierzęta muszą umrzeć. Niemniej jednak, cenimy sobie, jeśli zwierzę jest dobrze chowane i dorasta w jak najbardziej naturalnym sobie środowisku. Szczególnie godnymi uwagi są kury, które wydają się być hodowane w najbardziej przerażających warunkach a to ze względu na coraz bardziej rosnące zapotrzebowanie światowego rynku. Tak więc, kury, które trafiają na półki naszych sklepów wyglądają świetnie, tylko czy zdajemy sobie sprawę z tego jakie życie wiodły zanim zostały tak pięknie poukładane by przyciągnąć nasze oko w supermarkecie? Cała sprawa uświadamiania społeczeństwa była już poruszana przez wiele organizacji przyjaznych zwierzętom, jednak kucharze - celebryci mają największą przewagę w tej kwestii… Szczególnie zapadła mi w pamięci kampania Jamiego Olivera z 2007 roku, której istotą było pokazanie, często odrażających scen z życia hodowanych kur. Dzięki temu społeczeństwo jest w stanie podejmować świadome decyzje o tym co jeść a nie wspierać przemysł drobiowy, który skutecznie ukrywa przed nami szokującą prawdę o warunkach hodowli kurcząt. Ciekawym aspektem akcji Jamiego było to, że nie namawiała ona do absolutnego przejścia na wegetarianizm, ale pobudzała do świadomego dokonywania wyboru. My dokonaliśmy już wyboru… A wy? Zachęcamy Was do obejrzenia całego eksperymentu Jamiego Olivera, który miał znaczący wpływ na spadek kupna kurcząt hodowanych w klatach w Wielkiej Brytanii. Cały program możecie obejrzeć TUTAJ  

A tymczasem my na stole dziś mamy  pięknego, smacznego ‘free range’ kurczaka według przepisu Jamiego Olivera. 


Pieczony kurczak z warzywami i tymiankiem 


1,5 kg kurczak ‘free range’ 

 2 średnie cebule 
2 marchewki 
2 laski selera 
 1 główka czosnku 
oliwa z oliwek 
sól morska i świeżo zmielony czarny pieprz 
1 cytryna 
mały pęczek świeżego tymianku, rozmarynu, szałwia, lub mieszanina wszystkich tych ziół 


Natrzeć kurczaka od środka i od zewnątrz dużą ilością soli i świeżo zmielonym pieprzem – najlepiej zrobić to z samego rana. Następnie przykryć, wstawić do lodówki i trzymać do momentu rozpoczęcia szykowania obiadu. Dzięki temu mięso będzie po upieczeniu naprawdę chrupiące i wyśmienite.
Wyjmij kurczaka z lodówki na 30 minut przed włożeniem do pieca.
• Rozgrzej piekarnik do 240 ° C/475 ° F / gaz 9
• Nie trzeba obierać warzyw - wystarczy je umyć i posiekać na dowolnej grubości kostki
• Podzielić główkę czosnku na ząbki, pozostawiając je nieobrane
• Wrzucić wszystkie warzywa i czosnek na dużą formę do pieczenia i skropić oliwą z oliwek, doprawić solą i pieprzem
• Ostrożnie nakłuć cytrynę, używając końcówki ostrego noża
• Umieść cytrynę wewnątrz kurczaka razem ze wszystkimi ziołami
• Umieść kurczaka po środku formy do pieczenia, pomiędzy warzywami, wrzucić ziemniaki i całość włożyć do nagrzanego piekarnika
• Zmniejszyć temperaturę natychmiast do 200 ° C/400 ° F / gazu 6 i piec kurczaka około 1 godzinę i 20 minut
• W połowie pieczenia podlać kurczaka sosem, który się z niego wydzielił i jeśli warzywa wyglądają na suche, dodać troszkę wody, aby zatrzymać ich nadmierne spieczenie
• Po upieczeniu podawać z ulubionymi sałatkami lub surówkami.


Smacznego i spokojnej nocy!

piątek, 25 lutego 2011

Kochani!! Prosimy o pomoc!!!!

O pomoc dla 28 letniej Danusi, jednej z najbliższych nam osób, Siostry Jarka.


Danusia nosi w sobie iskrę nowego życia, które dołączy do naszej rodziny już niebawem bo w kwietniu. Niestety nosi w sobie również przyćmiewający radość macierzyństwa bardzo rzadki nowotwór mózgu - struniaka. Ten wolno rosnący, ale niezwykle złośliwy pasożyt (grrr..) nie pozostawia cienia złudzeń - on też walczy. Za swoją siedzibę wybrał sobie najbardziej niedostępne zakamarki mózgu Danusi, uniemożliwiając lekarzom całkowite chirurgiczne usunięcie oraz zastosowanie chemioterapii i radioterapii dostępnej w Polsce. Po zdiagnozowaniu nowotworu, w 2007 roku Danusia przeszła operację usunięcia guza gdy był jeszcze w stosunkowo niewielkich rozmiarach pozwalających na leczenie w kraju. Jednak ten nie dał za wygraną i pojawił się z powrotem, tym razem znacznie większy, co wykazały badania w lipcu 2010 roku.Przed otrzymaniem wyników badań Danusia dowiedziała się, że jest w ciąży. Od tego czasu walczy już nie tylko o siebie ale także o swojego synka.

Ze względu na złożony charakter guza, jego umiejscowienie się wokół struktur narządu wzroku w mózgu, i przede wszystkim jego rozmiar, jedyne możliwe leczenie dostępne jest tylko poza granicami kraju. W grudniu 2010, Danusia została zakwalifikowana do odbycia radioterapii protonowej w Paryżu, w Centrum Protonoterapii Insytytu Marie Curie. Jednak zanim to nastąpi musi też przejść w Polsce bardzo złożoną operację usunięcia tej części guza, której nie da się usunąć nawet francuskimi protonami, które mogłyby doprowadzić do utraty przez Danusię wzroku. O ile operacja w Polsce pozbawiona będzie kosztów finansowych, paryska część leczenia musi zostać słono opłacona. Koszt tego leczenia to 42 982 EUR. W niektórych przypadkach Narodowy Fundusz Zdrowia finansuje leczenie, które nie jest dostępne w Polsce. Jednak ostateczna decyzja NFZ w przypadku Danusi nie została jeszcze podjęta. Niestety leczenie w Paryżu wiąże się z trzymiesięcznym pobytem na własny koszt ponieważ w trakcie terapii nie obowiązuje hospitalizacja. Będzie to bardzo trudny okres, w którym Danusia będzie potrzebowała swojego synka tak samo jak on Jej i dlatego konieczne jest stworzenie im odpowiednich warunków. Oczywiście leczenie nie zakończy się na etapie protonoterpaii w Paryżu ale będzie przełomowym krokiem, po którym nastąpii długotrwała rehabilitacja wiążąca się z poważnymi kosztami.

Mamy to szczęście, że przeszkodą w leczeniu Danusi nie jest medycyna a jedynie koszty, które w tym przypadku są bardzo duże. Jesteśmy jednak pełni wiary i ufności, że z pomocą i zaangażowaniem ludzi wrażliwych uda się Danusi osiągnąć cel i będzie zdrowo obserwować jak jej synek dorasta.

Staramy się rozpowszechniać nasz apel o wszelką, nawet najdrobniejszą pomoc w zebraniu pięniędzy na leczenie i rehabillitację Danusi. Głęboko wierzymy, że pokona nowotwór, a dzięki Waszej pomocy będzie to możliwe i łatwiejsze do osiągnięcia.

Danusia jest podopieczną Fundacji Rak'n'Roll, o której dość głośno zrobiło się w ostatnich czasach w Polsce gdyż pełną parą wspiera kobiety w ciąży z nowotworami, a których cieżkie zmagania z chorobą w tym wyjątkowym dla kobiety okresie pozostawały niezauważane.

----------------------------------------------------------------------------

Jak możesz pomóc:

Wpłaty prosimy kierować na konto fundacji, Fundacja Rak'n'Roll - Wygraj życie z dopiskiem „Dla Danusi ”.
Jeżeli wysyłasz datek z Polski, to użyj numeru konta Fundacji: MULTIBANK 73 1140 2017 0000 4502 1050 9042.

Jeśli wysyłasz datek z zagranicy, użyj numeru konta bankowego MULTIBANK w standardzie IBAN: PL73 1140 2017 0000 4502 1050 9042.
Swift code: BREXPLPWMUL
Adres:  ul.Chełmska 19/21
budynek "Lipsk", lok.409
00-724 Warszawa

Dzięki pomocy Caritas Archidiecezji Krakowskiej, które udostępniło swoje konto, możliwe jest również przekazanie 1% podatku na koszty leczenia.
Osoby, które w ten sposób zechcą pomóc Danusi w zebraniu potrzebnej kwoty, proszone są o wpisanie poniższych informacji w swoim rozliczeniu rocznym. Caritas Archidiecezji Krakowskiej KRS 0000207658 dopisek: Leczenie Danuty Baranik.

----------------------------------------------------------------------------



Będziemy wdzięczni za każde wsparcie.
Daria i Jarek (Brat Danusi)

poniedziałek, 14 lutego 2011


I'm, I'm so in love with you
Whatever you want to do
Is alright with me
'Cause you make me feel, so brand new
And I want to spend my life with you...



romantyczna kawa z korzennym sercem 

dobrej jakości kawa świeżo zmielona
szczypta cynamonu



ciasteczka 'serca'
150g mąki pszennej
100g masła
50g cukru pudru
1 żółtko
10g przyprawy korzennej do pierników

Wszystkie składniki ciasteczek mieszamy ze sobą w misce i odstawiamy do lodówki na 45 minut. Schłodzone ciasto rozwałkować na grubość 0,5 cm i wyciąć foremkami ciasteczka. Piec w temperaturze 210 stopni ok. 12-15 minut. 


Życzymy Wam dużo miłości...

czwartek, 10 lutego 2011

Dzisiejszy wpis nie jest związany z żadnym smacznym przepisem kulinarnym... Nie będzie w nim też żadnych apetycznych zdjęć... 
Dziś będzie mowa o sprawach, które dotyczą nas wszystkich, a skoro kiedyś tam ktoś nazwał nas ładnie Homo Sapiens, myślę, że warto o tym napisać... 
Kilka tygodni temu Jarek jadąc metrem przeczytał artykuł o brytyjskiej rodzinie, która w ciągu jednego roku produkuje tylko jedną reklamówkę śmieci... Wow, ale wyczyn - pomyślałam! W pierwszej chwili podeszłam do tematu dość sceptycznie bo przecież jak można wytworzyć jedną torbę śmieci w przeciagu całego roku skoro idąc do supermarketu widzimy na półkach produkty, które często mają po kilka opakowań - najpierw zapakowane w piękną folię, na tym jeszcze kolorowe, przykuwające oko pudełeczko i tak dalej i tak dalej... Ale przypomniała mi się sytuacja z zeszłego roku, kiedy to nasz ulubiony hipermarket (dodam, że bardzo popularny w UK) dostał karę od odpowiedniego urzędu za używanie zbyt dużych opakowań w stosunku do ilości produktu, który się w nim znajdował.... A do tego doszedł fakt, że w ostanich miesiącach wyrzucaliśmy zastraszającą ilość śmieci mimo tego, że jest nas tylko dwójka. Pomyślałam sobie, co za morderstwo dla naszej matki - Ziemii!!! 
Nie ukrywam, że nie jestem jakąś wielką miłośniczką całkowicie ekologicznego trybu życia bo nie jest on całkowicie możliwy gdy mieszka się w wielkiej metropolii... Ale myślę, że małymi rzeczami można wiele zmienić... Są kraje, które ekologię traktują jako swój priorytet - mieszkając przez chwilę w Niemczech, gdzie przyjaciel rodziny miał chyba 5 różnych koszy na śmieci w kuchni i skrzętnie sobie je segregował i nawet jeździł kilkanaście kilometrów od domu żeby wywieźć odpady organiczne do odpowiedniego składowiska - ale poświęcenie, myślałam wtedy... Ale teraz z perspektywy czasu i może też pewnej świadomośći - jestem pełna podziwu dla takiego zaangażowania w ratowanie własnego środowiska. 
Ale wracając do tematu owej rodziny Strauss z Gloucestershire w Wielkiej Brytanii to jestem naprawdę pod wrażeniem sposobów, w jakie utylizują swoje odpady... cały artykuł jest tutaj więc polecam szybką lekturę... rodzina założyła też stronę internetową gdzie można znaleźć wiele sposobów na uniknięcie stosu śmieci i ich utylizację - klik. Nie ukrywam, żę bardzo nas poruszyła wrażliwość Państwa Strauss i z chęcią sami wypróbowaliśmy kilku ich sposobów. Na pierwszy ogień poszły reklamówki, które sklepowi sprzedawcy rozdają na prawo i lewo, my postanowiliśmy używać tylko swoich lnianych toreb wielokrotnego użytku, które są wygodniejsze i coraz bardziej modne. Problem rozwiązał się sam jesli chodzi o warzywa, które kupujemy na wagę w lokalnych sklepikach i na straganach warzywnych. Pytanie pojawiło się gdy trzeba było kupić mięso - już nawet nasz ulubiony, lokalny rzeźnik pakuje je w warstwy torebek i pudełek ale my staramy się zabierać ze sobą swoje plastikowe pudełka, których mamy w domu pod dostatkiem i prosimy by nam w nie zapakowano sztukę mięsa. Trzeba było zobaczyć minę naszego rzeźnika gdy go o to poprosiliśmy po raz pierwszy.... uff, facet się nieźle uśmiał ale po chwili tłumaczenia, zrozumiał. Od tamtej pory, jak tylko wpadamy do niego coś kupić, sam pyta nas o nasze pudełko :) Niestety nie wszystko da się kupić bez opakowania, na przykład cukier lub płatki owsiane, ale mimo to jesteśmy zadowoleni, że dzięki tym małym zabiegom ilość wyrzucanych śmieci zmniejszyła się nam o połowę!!! No więc chyba małymi, niewymagającymi kroczkami można coś zmienić albo zwyczajnie ograniczyć ilość odpadów zaśmiecających nasze najbliższe środowisko. 

A Wy jak radzicie sobie z narastającą liczbą opakowań na produktach spożywczych i jakie są Wasze pomysły na ich utylizację?

środa, 12 stycznia 2011

No więc jesteśmy w drugim etapie konkursu na Blog Roku 2010 w kategorii 'Moje zainteresowania i pasje'. To etap, w którym losy Kulinarnych Impresji i wszystkich innych blogów biorących udział w konkursie zależą od ilości sms-ów przysyłanych przez naszych sympatyków i czytelników na podany poniżej numer... Jeśli macie ochotę zagłosować na nasz blog - będzie nam niezmiernie miło... A przy tym możecie się też przysłużyć gdyż cały dochód z sms-ów przeznaczony zostanie na cele charytatywne i zostanie przekazany na pokrycie kosztów turnusów rehabilitacyjnych dla osób niepełnosprawnych... myślę, że warto głosować chociażby z tego powodu... my też oddamy głosy na nasz ulubiony blog!!!! 

Jeśli chcesz oddać głos na Kulinarne Impresje, wyślij SMS o treści H00522 na numer 7122. 
Głosować można do 20 Stycznia 2010 do godziny 12:00.
Koszt SMS, to 1,23 zł brutto. 

Dziękujemy Wam!!!
Daria & Jarek

wtorek, 4 stycznia 2011

Witamy w Nowym Roku!!!!

Z nowym rokiem przychodzą nowe wyzwania, nowe obowiązki, postanowienia... Mimo, że w naszym życiu niewiele się zmienia z dniem 1 stycznia, to jednak czujemy że jest jakoś inaczej, świeżo, wszystko jakby zaczyna się od nowa… i to jest chyba najfajniejsze uczucie… Budzi się nowy rok, nowe nadzieje, uczucia a te, o których chcemy zapomnieć ulatniają się w mgnieniu oka….
Jak już tu sobie o nowościach rozmyślamy, to w związku z tym, na blogu pojawiło się kilka nowych rzeczy. Na pierwszy rzut oka, trochę zmian technicznych…. Mamy nową tapetkę – mojego pomysłu, Jarkowego wykonania. Ale to nie wszystko! Chcąc uchwycić zmienność pór roku i klimatów kulinarnych panujących w naszej zacisznej kuchni, postanowiliśmy nadać blogowi graficzny klimat odzwierciedlający każdą z pór roku, używając do tego fotografie wykonane przez Jarka. Konsekwentnie, z nadejściem wiosny pojawi się wiosenna tapetka i tak dalej i tak dalej… Zmianom uległy też inne drobne gadżety na blogu ale pozostawiamy to Wam do wglądu. 
I jeszcze jedna niespodzianka dla naszych drogich międzynarodowych przyjaciół i nieznajomych – od następnego wpisu blog będzie dwujęzyczny : polsko – angielski.
Kulinarne Impresje pojawiły się też na Facebook’u… :)

Ach, zapomniałabym: Bierzemy też udział w konkursie na blog roku 2010 w kategorii 'Moje zainteresowania i pasje'. O postępach konkursu będziemy pisać w kolejnych postach....

Ale zostawiając już tematy techniczno - nowinkowe, z okazji pierwszych urodzin Kulinarnych Impresji urządziliśmy sobie małą ucztę, której głównymi bohaterkami były owoce morza, tj. małże. Te piękne i duże przysmaki śródziemnomorskie, zakupione w naszym lokalnym markecie rybnym, aż się prosiły o swą obecność na naszym stole... :) I znalazły się!!!


Małże w sosie curry
przepis Sophie Braimbridge z książki 'Stylish mediterranean in minutes'.

Składniki:1kg świeżych małży
1 średnia cebula
2 ząbki czosnku
3 łyżki oliwy z oliwek 'Extra Virgin'
1 łyżeczka tajskiej pasty curry
200ml białego wina wytrawnego
2 łyżki śmietanki kremówki
2 łyżki świeżej pietruszki

Przygotowanie:Wymoczyć małże w zimnej wodzie i oczyścić z wąsów. Otwarte już małże należy wyrzucić. W międzyczasie rozgrzać oliwę i dodać drobno pokrojoną cebulkę i czosnek. Dusić mieszając przez chwilkę do zrumienienia około 5-7 minut. Następnie dodać pastę curry i dusić kolejną minutę. Zwiększając ogień, dodać odsączone z wody małże, dusić pod przykryciem przez kolejną minutę, po czym zalać małże winem i śmietanką kremówką i dusić pod przykryciem 5 minut aż wszystkie małże się otworzą i przesiąkną aromatami sosu. Na minutę przed podaniem, obsypujemy małże świeżą pietruszką i voila!!!
Tak przygotowane małże podajemy w garnku, w którym się gotowały, w towarzystwie chrupiącej bagietki maczanej w sosie.

Warto jest podać każdemu smakoszowi miseczkę z letnią wodą i plasterkiem cytryny i serwetki do mycia rąk.

Smacznego!!!

piątek, 31 grudnia 2010

Dziś żegnamy 2010....

Wszyscy dookoła zadają sobie pytania - czy ten rok był udany, czy spełniły się nasze życzenia wymyślone w roku poprzednim, czy poznaliśmy nowych ludzi, czy nasi szczerzy przyjaciele są nadal naszymi przyjaciółmi, czy układało nam się w pracy, w miłości i tak dalej i tak dalej.... 

Dla nas ten rok również był obfitujący w różne wydarzenia... i te piekne, których nie zapomnimy do końca życia i te niezbyt przyjemne, z którymi musieliśmy się uporać. Jednak w tym roku podeszliśmy dość beztrosko do jakichkolwiek poważnych podsumowań... całkowicie oddaliśmy się świątecznemu szaleństwu z rodziną i najbliższymi przyjaciółmi (nawet jeśli kontaktowaliśmy się z nimi tylko na skypie ze względu na dzielące nas tysiące kilometrów)... Śmiem nawet przyznać, że jest tak uroczo i radośnie, iż zapomnieliśmy z Jarkiem o całym bożym świecie.... heheheheh... 

Jest jednak jedna rzecz, o której chcielibyśmy wspomnieć - dzisiejszego dnia rok temu zrodził się pomysł prowadzenia tego bloga i chęć podzielenia się z Wami naszymi kulinarnymi podróżami i refleksjami.... i tak właśnie 31 grudnia 2009 roku powstały Kulinarne Impresje :) I choć pierwszy post pojawił się 2 stycznia 2010 to jednak prace przygotowujące blog do zaistnienia w sieci odbywały się już od sylwestrowego popołudnia. Aby uczcić tą okoliczność, przygotowujemy dla naszych czytelników małą niespodziankę... ale dziś nic nie powiemy...pssss...

Teraz stroimy się do szampańskiego przywitania Nowego Roku... 2011... jaki on będzie? Nie wiemy....

Ale życzymy sobie i wszystkim czytelnikom Kulinarnych Impresji, wystrzałowego wieczoru oraz wspaniałego i pomyślnego Nowego Roku 2011. Niech obfituje w same pozytywne wibracje oraz nowe, jeszcze ciekawsze przygody kulinarne....

Do zobaczenia w Nowym Roku!!!
Daria & Jarek



środa, 6 października 2010

Dziś rano obudzona strugami deszczu uderzającego w okno, pomyślałam... co za dzień, znowu pada! Szare niebo, ulica pokryta różnokolorowymi parasolami, kałuże rozpryskujące się od biegu przechodniów.... jesień zawitała u nas już wielkimi krokami. No i co tu zrobić żeby dzień nie zakończył się tak szaro jak się zaczął... A niech to, pomyślałam - zrobię sobie małą wycieczkę!! Owinięta w koc i w zimowych kapciach podreptałam do kuchni w potrzebie gorącej herbaty z cytryną cały czas powtarzając sobie w myślach  - niech zaświeci słońce, niech zaświeci słońce... :) no i cóż się stało? Dwie godziny później, prawie przygotowana do wyjścia, zabezpieczona na wszystkie możliwe sposoby przed deszczem zobaczyłam, że nie ma po nim ani śladu... i zaświeciło słońce... niemalże podskoczyłam z radości i postanowiłam jak najszybciej wyjść z domu by złapać choć trochę ostatnich promieni słonecznych w tym roku.

Jakiś czas temu, szukając kolejnego pomysłu na obiad natknęłam się w internecie na wzmiankę o pewnej księgarni - jednak jest to niezwykła księgarnia bo można w niej kupić książki wyłącznie związane z kuchnią, gotowaniem i kulinarnymi podróżami wielkich mistrzów patelni...
Kto by pomyślał, że to tak niedaleko...
A ponieważ stawiam pierwsze kroki w pieczeniu chleba (i tu się pochwalę, że jestem na etapie chodowania swojego pierwszego zakwasu chlebowego ale o tym kiedy indziej) pomyslałam, że może znajde tam książkę Pana Hammelmana o wypiekach domowego chleba.

Ale do rzeczy! Księgarnia ma wdzięczną nazwę Books for Cooks i mieści się w jednym z najbardziej kosmopolitycznych miejsc w Londynie - przy Portobello Road, która prowadzi do samego serca Notting Hill. 
Ulica ta, znana jest głównie z gwarnej atmosfery towarzyszącej marketowi antyków, pamiątek i innych szpargałów. Co mi się najbardziej podoba w tym miejscu to to, że nie uświadczy się tu żadnego sieciowego sklepu ani  popularnych coffee shopów. Jedynie małe, przytulne kawiarenki i sklepiki w starym angielskim stylu z drewnianymi witrynami i stoliczkami na zewnątrz. Aż się dusza prosi żeby usiąść na filizankę świeżo zaparzonej kawy czy herbaty. 


Jakie było moje zdziwienie gdy wchodząc do księgarni zobaczyłam w tle małą kawiarenkę i krzątające się za barem kucharki. No i już wiedziałam, że tak szybko stąd nie wyjdę... I tak się też stało! Co prawda, nie zdążyłam na porządny obiad, który jest tu serwowany codziennie i to oczywiście według receptur wybieranych ze sprzedawanych tu książek ale za to załapałam się na ostatni kawałek ciasta czekoladowo - pomarańczowego i filiżankę czarnej herbaty cejlońskiej. Ale szczęściara - pomyślałam :) Teraz to już nic mi do szczęscia nie trzeba było.... słońce, klimatyczna księgarenka, trochę słodyczy i dobra herbata - jak niewiele trzeba by zaspokoić głód duszy i żołądka...


Po szybkim spałaszowaniu tych pyszności zabrałam się do przeglądania półek z książkami... po kilku godzinach namiętnej lektury stwierdziłam, że to już chyba czas na dalszą wędrówkę po Portobello Road... Oczywiście, jak to ja nie mogłam wyjść z pustymi rękami i zasiliłam swoją kucharską biblioteczkę o kolejne dwie pozycje - tym razem wydane przez Books for Cooks, które są zbiorem przepisów opracowanych przez samego właściciela księgarni, a które są serwowane w tutejszej kawiarence.

Dostałam również zaproszenie do skorzystania z organizowanych przez księgarnię workshopów kulinarnych prowadzonych przez autorów sprzedawanych książek.
Ach, napewno skorzystam.... :)











Z wielkim uśmiechem na twarzy wyszłam z księgarni i jeszcze chwilkę stałam przed witryną aby podelektować się radoscią ostatnich kilku godzin w niej spędzonych.


Kilkadziesiąt metrów dalej znalazłam kolejne miejsce, które od dziś będę regularnie odwiedzać. Są to delikatesy z hiszpańskimi smakołykami i (co mnie najbardziej zadowoliło) terakotowymi naczyniami. Po raz kolejny dzisiejszego dnia mogłam nakarmić duszę i żołądek - przystojni, uśmiechnięci hiszpańscy sprzedawcy :) ( nie mówcie Jarkowi) zachęcali do degustacji tradycyjnych hiszpańskich wędlin i serów... no i w samym kącie regał z terakotą. Uwielbiam gotować i piec w terakocie. Porowata struktura gliny po uprzednim namoczeniu w ciepłej wodzie (przez około 15-20minut) stwarza świetne warunki dla temperatury i jednocześnie wilgoci gotowania. Nie trzeba używać żadnego tłuszczu (co mnie się najbardziej podoba). Mamy już kilka glinianych garnków w naszej kolekcji ale znów się nie oparłam i oto co zakupiłam... 



Przez chwilę czułam w powietrzu wojnę domową, że znów przyniosłam kolejne naczynia (jakby to ich mało w domu było) ale co tam.... taki piekny dzień, pełen przyjemności i radości.... napewno jakoś się wytłumaczę....



sobota, 10 kwietnia 2010



Bez słów.... Wciąż zszokowani.... Wielki żal....
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...