Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Włoskie impresje. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Włoskie impresje. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 14 sierpnia 2011


No i znowu gnocchi… nic na to nie poradzę, że je uwielbiam i gdyby tylko doba miała 50 godzin to robiłabym je codziennie… pisałam już o nich wcześniej tutaj (klik). Ale napiszę jeszcze raz!!! Tak więc po dogłębnych dywagacjach i sporach, pozostawiłam kopytka kopytkami a gnocchi gnocchami… Te pierwsze zawsze będą mi się kojarzyły z tymi domowymi, robionymi przez mamę, którym zawsze towarzyszył jakiś mięsny lub grzybowy sos. Acha! I zapomniałabym! Kopytka zawsze były najlepszym daniem w studenckich barach mlecznych – kosztowały grosze a jaki smak…. I do tego kwaśne mleko… ach... Absolutny hit czasów studenckich… Za to gnocchi zawsze będą mi się kojarzyć z czymś wymyślnym, różnymi ziemniakami, dziwnymi dodatkami, sosami serowymi i Włochami… 

Dziś więc Gnocchi ze słodkich, brytyjskich i jamajskich ziemniaków, pasternaku z serem pleśniowym i piniowcami… inspiracja zaczerpnięta z Delicious Magazine, 2011.


500g pasternku 
500g słodkich ziemniaków (u nas 1 brytyjski i 1 jamajski ziemniak) 
50g parmezanu 
2 łyżki oliwy z oliwek 
175g mąki pszennej 
1 duże jajko 25 g masła 
400g świeżego szpinaku 
125g ulubionego sera pleśniowego (u nas blue cheese) 
75g orzechów piniowych, spieczonych na patelni 
sól i świeżo zmielony pieprz
szczypta chilli (u nas płatki chilli)

Przygotowanie: 
Rozgrzać piekarnik do 180 st C. Ugotowć pasternak w garnku z wrzącą, osoloną wodą przez 3-4 minuty, odcedzić i umieścić na blasze do pieczenia, razem ze słodkimi ziemniakami. Skropić połową oliwy, a następnie piec około 30 minut do miękkości, obracając regularnie. Następnie, wszystkie składniki przecisnąć przez praskę do ziemniaków do dużej misk tak by całkowicie ostygły. Sekretem dobrych gnocchów jest to, że ziemniaki muszą całkowicie zimne przed połączeniem z mąką i jajkiem. Do ostudzonych ziemniaków dodać parmezan, mąkę i żółtko. Dobrze przyprawić solą i pieprzem i wyrabiać ciasto aż do uzyskania gładkiej masy. Podzielić ciasto na pół. Obie połówki zrolować w 2,5 centymetrowe wałki a następnie pokroić na 3 cm kawałeczki i umieścić na obsypanym mąką talerzu. W garnku zagotować wodę, osolić i gotować gnocchi aż wypłyną na powierzchnię około 2-3 minut. Odcedzić na łyżce cedzakowej. Roztopić połowę masła na patelni na średnim ogniu, następnie dodać szpinak. Smażyć przez kilka minut, aż zwiędnie. Doprawić gałką muszkatołową aby wydobyć jego smak i szczyptą chilli. Zdjąć z patelni i odstawić. Roztopić masło i pozostałą oliwę i smażyć gnocchi kilka minut, aż zrobią się złote. Podawać na szpinaku z serem pleśniowym i posypanymi orzeszkami piniowymi . 

Smacznego! 

czwartek, 11 sierpnia 2011


Czasem są takie dni, że nie mamy apetytu i najchętniej nie jedlibyśmy nic! A tu obiad z przyjaciółmi ustalony na 14…. O rany! Co tu zrobić – wertuję książki i magazyny kulinarne nerwowo, ale żaden przepis mnie nie zadowala, żaden nie trafia w mój wyjątkowo kapryśny gust, spoglądam na zdjęcia pięknych potraw i też mnie jakoś nie poruszają. Po pół godzinnym wertowaniu znajduję…. Bomba!!! Krzyczę na całą kuchnię… i w tym momencie telefon – ‘Kochani, właśnie wychodzimy z domu, będziemy u Was za jakąś godzinkę…’ – oznajmiają znajomi. A ja totalnie w polu z obiadem… no cóż! Trzeba szybko coś wymyśleć żeby zająć ich przed głównym daniem a i pobudzić apetyt do tego co nastąpi później… I po raz kolejny, uświadamiam sobie za co kocham kuchnię i kulturę spożywania posiłków we Włoszech… To oni przecież wymyślili obok francuskiego hors d’oeuvres swoje antipasti, appertizers, przystawki… czy jak kto woli sobie to nazwać…
Historia antipasto nawiązuje do starożytnych Rzymian, którzy stosowali antipasto jako środek pobudzający przed głównym posiłkiem. Ta idea ewoluowała z dwóch bardzo różnych warunków kulturowych - ekstremalnego bogactwa i ubóstwa z konieczności. Bogaci używali antipasto jako wstęp do wielodaniowej kolacji. Dla ubogich, antipasto było ulicznym  ‘fast foodem’, który można było tanio kupić i zjeść w przerwie od pracy.

Podobnie jak czołówka zapowiadająca świetny film, tak właśnie pojawiające się na stole antipasti  zwiastują coś pysznego, wyjątkowego. Już nawet widok pięknie przygotowanych małych przystawek może zmienić nastrój spotkania, kusząć gości do stołu… A ich głównym zadaniem jest pobudzenie apetytu (czego mi dziś potrzeba) i kubków smakowych bez poczucia wypełnienia żołądka. Mogą być na zimno, na ciepło, ugotowane lub na surowo… czego dusza zapragnie… Ważne jest, by swym wyglądem, kompozycją smaków i kolorów, zachęcały do rozpoczęcia posiłku… nawet jeśli apetyt dziś nam nie sprzyja…
Porządny talerz antipasto powinien zawierać kawałki owoców, pomidorów, cieniutko pokrojonych plastrów ulubionych wędlin i serów, marynowanych oliwek i grzybów, oraz owoców morza… 

U nas wyglądał tak…


Sałata ‘Rocket’
Plastry Szynki Serrano
Kawałeczki Melona ‘Honeydew’ (spadziowego)
Płatki Parmezanu
Odrobina świeżo zmielonego pieprzu
Kilka kropel sosu balsamiczno – malinowego

Przepis na sos balsamiczno - malinowy:
2 szklanki świeżych malin
1/3 szkalnki octu balsamicznego
2 łyżki stołowe cukru

 Przygotowanie sosu: 
W małym rondelku na średnim ogniu, gotować maliny, ocet balsamiczny i cukier. Mieszać od czasu do czasu,  około 15 do 20 minut. Sos/ glazura będzie gotowa, gdy cała mieszanina zmniejszy objętość i zgęstnieje. Tak więc czas gotowania może być u każdego różny. 

Wszystkie składniki antipasto poukładać na talerzykach w ulubiony sposób, posypać świeżo zmielonym pieprzem i skropić sosem balsamiczno – malinowym. Podawać przed większym posiłkiem – sukces murowany!!! Wasi goście będą zachwyceni!!!
Smacznego

sobota, 23 lipca 2011



Przypuszczam, że wszyscy mamy duże półki pełne opasłych książek kucharskich w naszych kuchniach. Choć pewnie niewiele jest takich, których używamy najczęściej, a już na pewno mamy jedną taką, którą kochamy za jej receptury i styl autora... Już jakiś czas temu przestałam kupować "tylko książki kucharskie", jak je nazywam. Ja kocham te książki, które są czymś więcej niż zbiorem przepisów i zdjęć sfotografowanych dań, ale tych, które opowiadają historie, dają żywy i fascynujący wgląd w życie autorów i można je czytać bez końca... nie tylko w kuchni ...
Mary Contini jest jedną tych autorów, których mogę czytać w nieskończoność i śmiać się z jej uroczych, krótkich rodzinnych historyjek, które przekazuje swojej córce Franczesce w postaci krótkich listów. Jej książka ‘Dear Francesca’ jest pełna ciepła, miłości i szacunku dla tradycyjnego włoskiego stosunku do spożywania posiłku jako fundamentu życia i wychowania rodzinnego.


Tak Mary Contini napisała do swojej córki Franczeski ....


''Droga Franczesko,

Gdy tata był bardzo młody, wiele długich wakacji spędzał u dziadków, Annunziaty i Luigiego. Nauczył się mówić po neapolitańsku, aby zrozumieć włoską mentalność i korzystać z najlepszych włoskich smakołyków. Annunziata kochała go z pasją i gotowała mu wszystko najlepsze, na co mogła sobie pozwolić. Była instynktowną kucharką.  Nigdy nie czytała, nigdy nie posiadała żadnej książki kucharskiej, a jak nakarmić dobrze rodzinę nauczyła się od swojej matki i teściowej. Jak my wszyscy, miała też swój jeden lub dwa słabe punkty. Wiedziała, że ​​jej wnuk kocha gnocchi. Zawsze serwowała je dla niego w samym dniu przybycia. Cieszył go rytuał uszczęśliwiania babci, który wyrażał poprzez zjedzenie dwóch lub trzech solidnych porcji gnocchi. Jej gnocchi były dość ciężkie i, jak ona sama im starsza tym cięższe były jej gnocchi. Gdy miała osiemdziesiąt pięć lat, jej gnocchi nazywane były  "Pietre di piombo",  "twarde jak skały" - choć nigdy w jej obecności. 
Podczas miesiąca miodowego, kiedy odwiedziliśmy Annunziate i Luigiego, nalegała na pokazanie mi, jak gotować jej gnocchi dla mojego nowego męża. Był to już mój obowiązek, mimo wszystko, aby zapewnić mu wszystkie jego potrzeby. Wliczając w to gnocchi! Aby udowodnić jej, jak ją kocha, i podejrzewam, aby dać mi znać, kto tu rządzi, twój ojciec nie zjadł jednej, nie dwóch, lecz trzy wielkie talerze "kamieni"... Powiem tylko, że zajęło mu to trzy dni, by dojść do siebie, a powiew władzy ulotnił się na jakiś czas....

To są gnocchi mojej mamy. Wiele włoskich kobiet dodaje proszek do pieczenia, aby pozbawić je ciężkości. Moja mama używa trochę mąki (samo rosnącej, czyli z dodatkiem soli), by uzyskać ten sam efekt. Musisz wybrać mączne ziemniaki do gnocchi. Woskowe lub młode ziemniaki się nie nadają.''



450g ziemniaków, takich jak Maris Piper, King Edward lub Desiree
1 żółtko jaja, ubite
200g mąki pszennej
20g mąki samorosnącej
szczypta soli morskiej Maldon 

A ponadto: 

100g masła
100g suszonych pomidorów, posiekanych
150g mieszanych oliwek bez pestek
Garść świeżych liści bazylii, rozdartych, plus dodatkowe do przybrania
150g sera mozzarella, osuszonego
Oliwy z oliwek, do skropienia

Metoda

1. Gotować nieobrane ziemniaki w dużym garnku z wodą do miękkości. Odcedzić, a gdy ostygną, usunąć z nich skórki. Przełożyć przez praskę.
2. Dodać żółtko, dużo soli i mąki i wszystko mieszać ze sobą czystymi rękami. Zagnieść na posypanej mąką powierzchni przez kilka minut.
3. Nastawić duży garnek z wodą i czekać do wrzenia. Ciasto podzielić na niewielkie części, z których należy formować wałki, spłaszczać nożem i krajać skośne niewielkie kluseczki. Gotować kluski we wrzącej wodzie, partiami, przez 3-4 minut, aż wypłyną na powierzchnię.
4. Rozgrzać grill do wysokiej temperatury. Rozgrzać masło w dużym garnku żaroodpornym. Dodać gnocchi, i piec, aż będą chrupiące i złote. Nastepnie, przełożyć wszystkie gnocchi na patelnię. Dodać pomidory, oliwki, bazylię i podsmażyc lekko.
5. Wrzucić ser, najlepiej mozzarelle na gnocchi, położyć patelnię  pod gorącym grillem, piec aż ser się stopi i zezłoci. Podawać skropione oliwą i posypane listkami bazylii.

''.... Tradycyjnie, gnocchi były robione ‘na oko’. Kobiety nigdy nie ważyły ziemniaków i mąki. Po prostu oceniały w trakcie robienia, kiedy musiały dodać i ile każdego ze skladników. Franczesko, użyj powyżej podany przepis jako przewodnik i przygotowuj je tak jak lubisz.Franczeska, nie pozwól by babcia Annunziata dowiedziała się, że Twój ojciec lubi moje gnocchi bardziej niż jej !...''

My zrobiliśmy nasze gnocchi według receptury Mary Contini i nie moge wyjść z podziwu... w końcu znalazłam perfekcyjną konsystencję gnocchi.... Smakują absolutnie wyśmienicie!! I to dzięki Mary i Franczesce....

Smacznego!!!


niedziela, 30 stycznia 2011

Już od dłuższego czasu obserwowałam akcje 'Weekendowej Piekarni'.... I prawie co weekend wśród proponowanych wypieków mogłam znaleźć coś dla siebie... Jedne były bardzo proste w wykonaniu, inne bardziej skomplikowane i wyszukane... Ale jakoś brakowało mi odwagi żeby czynnie wziąć udział w akcji... a ponieważ moja przygoda z pieczeniem chleba zaczęła się stosunkowo niedawno, nie czułam się też zbyt pewnie aby stawać w konkury z tak dobrymi piekarzami.... No ale raz kozie śmierć, postanowiłam dołączyć do Weekendowej Piekarni i upiec coś w miarę łatwego, szybkiego i co 'na moje oko' nie może się nie udać!!! No i znalazłam - w 103 wydaniu WP, Mirosix z Gotowania pod Gruszą zaproponowała włoski bochenek z ziołami - nie mogłam go nie zrobić, chociażby z powodu mojej bezgranicznej miłośći do Włoch :) 

Kilka dni temu po przeczytaniu przepisu, pomyślałam, że to najprostszy w wykonaniu chleb pod słońcem... Muszę go upiec!!! W całym moim podekscytowaniu, doznałam jakiejś kulinarnej amnezji - bo kompletnie poprzekręcałam przepis... Receptura zakładała aby po uformowaniu bochenka, ponacinać go i wysmarować mieszanką ziół i oliwy z oliwek.... A ja wsypując entuzjastycznie kolejne składniki przepisu do miski wsypałam mieszankę ziołową i wlałam 1/3 szkalnki oliwy z oliwek do samego ciasta.... Uwierzycie?
 Mamma Mia - ale gafa!!! I co ja teraz zrobię, pomyślałam stojąc nad miską ciasta z dodanymi ziołami.... trzeba było zobaczyć moją minę w tym momencie :) hahahha... ale pomyślałam sobie, że byłoby świętokractwem wyrzucać tyle cennych składników. Westchnęłam ciężko i po chwili zastanowienia postanowiłam kontynuować i zobaczyć co z tego wyjdzie.... Przestudiowałam recepturę raz jeszcze i postępując zgodnie z zaleceniami autora, odstawiłam ciasto do wyrośnięcia i uformowałam dwa całkiem nieźle wyglądające bochenki, wrzuciłam do piekarnika i czekałam... 35 minut pieczenia było jak wieczność :) I jakie było moje zdziwienie, gdy z piekarnika wyjęłam dwa pięknie upieczone chlebki. Z zewnątrz wyglądały naprawdę uroczo, z chrupiącą skórką, ładnie zrumienione... Ale ktoś kiedyś powiedział - 'nie oceniaj książki po okładce' więc gdy przyszedł czas degustacji ogarnął mnie mały stres, ale znów miło się zaskoczyłam - chleb wyszedł super a ziołowo - oliwkowa mieszanka nadała mu naprawdę włoskiego smaku... No cóż, chyba każdy ma swoje kuchenne wzloty i upadki, a mój okazał się całkiem smaczny więc dziś prezentuję Wam omyłkowo zmodyfikowany włoski bochen z ziołowo - oliwkową mieszanką... 




Włoski chleb z ziołami 
Orginalny przepis jest tutaj - klik

Moje omyłkowe wykonanie poniżej:


Składniki (na 2 bochenki): 
1,5 łyżeczki drożdży instant
3 szklanki ciepłej wody 
1 łyżka soli 
2 szklanki mąki chlebowej 
4-5 szklanek mąki pszennej (dodałam 1/2 szklanki mąki razowej i 4 szklanki mąki pszennej) 
1/3 szklanki oliwy 
½ łyżeczki suszonego oregano 
½ łyżeczki suszonej bazylii 
½ łyżeczki suszonej pietruszki 
½ łyżeczki soli 
1 ząbek czosnku przeciśnięty przez praskę


Rozpuścić drożdże w wodzie, odstawić na 10 minut. Wymieszać 3 szklanki mąki z solą oraz rozpuszczonymi drożdżami. Wyrobić elastyczne ciasto, dodając stopniowo pozostałe 2-3 szklanki mąki oraz zioła i oliwę. Ciasto powinno być dosyć luźne. Na posypanej mąką stolnicy wyrabiać ciasto przez ok. 5 minut. Następnie umieścić ciasto w naoliwionej misce, przykryć folią lub ściereczką i odstawić do wyrośnięcia na ok. 1 godziny (ciasto powinno podwoić objętość). 

Ciasto ponownie zagnieść, podzielić na 2 kule i ponownie umieścić w naoliwionej misce, przykryć folią lub ściereczką i odstawić do wyrośnięcia na ok. 1 godziny (ciasto powinno podwoić objętość). Następnie uformować 2 owalne bochenki chleba, umieścić je na wyłożonej pergaminem blasze (lub łopacie do chleba obsypanej mąką kukurydzianą), odstawić na ok. 30 minut. Chleb piec w naparowanym piekarniku w temp. 210 stopni C przez ok. 35 minut. 


Życzę Wam samych kuchennych wzlotów i wytrwałości w pieczeniu chleba!
Smacznego!

sobota, 29 stycznia 2011

Zastanawialiście się kiedyś co sprawia, że ciągnie Was do danego konkretnego kraju? Czemu właśnie do 'tego jednego' miejsca jeździcie już 5 raz z kolei na wakacje? Czemu tak chętnie o nim dyskutujecie z rozmarzeniem w oczach i dlaczego odnosicie wrażenie, że właśnie ten kraj jest wam 'dziwnie' bliski? 



Wciąż zastanawiamy się z Jarkiem co sprawia, że Włochy są nam tak bliskie i że z każdą potrawą kochamy je coraz bardziej...? Mamy wrażenie, że w kuchni włoskiej jest coś magicznego - najpierw ujmuje aromatem i wyglądem a potem uwodzi smakiem... i to wszystko przygotowane a 'la minuta... :)
Każdy wie, że Włosi kochają gotować i jeść - to dla nich najważniejsza czynność dnia. Chyba to własnie sprawiło, że antyczna tradycja rodzinnej biesiady przetrwała do dziś. Przy wspólnej uczcie, wśród burzliwych dyskusji o polityce, sporcie czy o dniu codziennym zawsze wymienia się uwagi na temat spożywanego jedzenia. Całkowicie popieramy tą tradycję i praktykujemy w naszym domu na codzień. Dlatego włoskie potrawy goszczą na naszym stole najczęsciej - to jak podróż po słonecznej Italii... Dziś zagościła Frittata z pieczonymi papryczkami chilli... We Włoszech frittata jest powszechnym sposobem na wykorzystanie resztek - zwykle jest wykonana z makaronu lub warzyw z poprzedniego dnia. Frittata powinna być zawsze smażona, choć zdarza się, że jest pieczona w piekarniku, jak inne omlety, tortillle i tarty. Ale nie na darmo nazywa się frittatą [fritta-smażone - pochodzi od czasownika friggere smażyć]. Frittata jest szczególnie popularna w obszarach wiejskich, jej głównym składnikiem są jaja, często gotowane lub smażone warzywa. Czasami zawiera też posiekane zioła lub szczypiorek, lub świeżą bułkę tartą. W niektórych przepisach można znaleźć mięso lub ryby oraz sery (świeże pecorino lub formaggio fresco) lub ricottę. 




Frittata z pieczonymi papryczkami chilli
wg. Jamiego Oliver'a

Składniki:
4 papryczki chilli 
1 zielona paryka
1 łyżeczka octu z czerwonego wina
oliwa z oliwek 'Extra Virgin'
garść pietruszki
5 jajek
garść startego parmezanu
2 ząbki czosnku
100g sera feta (lub sera koziego)
sól i pieprz do smaku
rukola

Rozgrzać piekarnik do 180 stopni. Naciąć każdą papryczkę delikatnie nożem i grilować przez kilka minut. Gdy będą ładnie zwęglone, położyć je w misce i przykryć folią kuchenną. Po 10 minutach zdjąć skórę, oczyścić z nasion, a następnie delikatnie pokroić wzdłuż w cienkie paski. Umieścić je z powrotem w misce i marynować w occie winnym, dodać trochę oliwy z oliwek i pietruszkę. 
Podgrzać oliwę z oliwek na patelni, a następnie dodać połowę zamarynowanego chili i zmiażdzony czosnek. W międzyczasie ubić jaja w misce, dodać starty parmezan oraz szczyptę soli i pieprzu oraz pietruszkę. 
Wlać jaja na patelnię, a następnie rozłożyć fetę. Kiedy masa jajeczna zacznie się ścinać, można umięścić patelnię z frittatą w gorącym piekarniku na 5 minut lub aż podwoi swoją wielkość. Po wyjęciu z piekarnika, delikatnie obsypać frittatę pokruszonymi resztkami sera feta na wierchu, a następnie skropić odrobiną marynaty chilli. Posypać natką pietruszki i kilkoma listkami rukoli. 


Smacznego!

poniedziałek, 17 stycznia 2011

Dziś 17 styczeń i nasz ulubiony Międzynarodowy Dzień Kuchni Włoskiej.

Dlaczego 17 styczeń?
Ten dzień jest symblicznym świętem obchodzonym we Włoszech na cześć Sant' Antonio Abate (Święty Antoni Wielki), patrona zwierząt domowych i rzeźników. Według włoskiej tradycji tego dnia właśnie rozpoczyna się karnawał - okres szaleństw, nieprzyzwoitości i bogatego jadła...

O tym, że to jeden z naszych ulubionych dni w roku bo świętujęmy z innymi tradycyjne produkty i potrawy rodem ze słonecznej Italii też już pisaliśmy wcześniej. Dlatego dziś krótko i zwięźle będzie i na temat... Pesto alla Genovese... Znane już w czasach starożytnych Rzymian, przechodziło różne przeobrażenia. Ale więcej historii pięknie opisanej na ten temat można znaleźć tutaj.


Zrobiliśmy nasze pesto według tradycyjnej receptury:

Składniki: 
100g świeżej bazylii Genovese
30g orzeszków piniowych
60g dobrej jakości Parmigiano Reggiano
2 ząbki czosnku (łagodnego w smaku)
10g soli morskiej świeżo zmielonej
80cl dobrej jakości oliwy z oliwek 'Extra Virgin'

Ponadto: Moździerz 

Wszystkie składniki ucieramy w moździerzu do uzyskania konsystencji gęstego kremu. Dolewamy oliwę tak aby została całkowicie wchłonięta przez resztę składników. Pesto nie powinno pływać w oliwie. jak również nadmiar oliwy nie powinien się odłożyć na wierzchu reszty składników. Pesto powinno robić się w miarę szybko aby uniknąć procesu oksydacji, co prowadzi do utraty wartości odżywczych. 


I co najbardziej nas cieszy, że mimo, że nie mieszkamy we Włoszech udało nam się kupić Bazylię Genovese - hurraa... :) Gorzej było z czosnkiem ale ten, którego użyliśmy jest tak samo łagodny jak ten zalecany w tradycyjnej recepturze. Zgodnie z tradycją użyliśmy też moździerza. To niesamowite, jak szybko kuchenna przestrzeń wypełniła się aromatem ucieranej w nim bazylii... ach...

Ale samo pesto to nie wszystko! Jest to przede wszystkim świetny dodatek do pasty, zup  i innych dań... Dlatego dzisiaj przyrządziliśmy pastę alla Daria... :) Przepis zwyczajnie przyszedł mi do głowy (choć pewnie ktoś już go kiedyś przyrządzał). Pozostając w kanonie koloru zielonego, który dominuje w pesto, postanowiłam użyć samych zielonych dodatków do naszej pasty... Drugim powodem była oczywiście zawartość naszej lodówki a że w naszym domu żadne resztki pożywienia się nigdy nie marnują, to użyliśmy resztki warzyw oczywiście z pesto w roli głównej. 




Tagliatelle z zielonymi warzywami i pesto


Składniki na 2 duże porcje:
Makaron Taglliatelle
3 łyżki pesto własnego wykonania :)
świeży młody szpinak
groszek zielony (mrożony)
zielona fasola szparagowa (mrożona)
szczypta gałki muszkatułowej
sól i pieprz (do smaku)
oliwa z oliwek Extra Virgin
10g świeżo startego parmezanu


Makaron gotujemy 'al dente' z dodatkiem dobrej oliwy z oliwek. W międzyczasie na patelni rozgrzewamy łyżkę oliwy i dodajemy opłukany świeży szpinak obsypując szczyptą świeżo zmielonej gałki muszkatułowej tak by uwadytanić jego aromat. Po 2 minutach dodajemy rozmrożoną fasolę szparagową i groszek i dusimy jakieś 3-4 minuty często mieszając. Gdy makaron jest już gotowy, odsączamy go z wody i spryskujemy odrobiną oliwy z oliwek do smaku. Następnie dodajemy makaron do warzyw i dorzucamy 3 łyżki pesto. Mieszamy wszystkie składniki dokładnie ale delikatnie tak żeby wszystkie dobrze się połączyły z pesto - około 3 - 5 minut. Nakładamy na talerze i dekorujemy szczyptą świeżo startego parmezanu.

I gotowe! Spożywane w towarzystwie naszego ulubionego Pinot Grigio.... Deliciozo.... :)


Smacznego!

niedziela, 9 stycznia 2011

Każdy, kto kocha włoską kuchnię czeka na następną, już 4 edycję Międzynarodowego Dnia Kuchni Włoskiej. Tradycyjnie, odbędzie się on 17 Stycznia 2011. Dzień ten oznacza wielkie ogólnoświatowe obchody prawdziwej kuchni włoskiej. 

International Day of Italian Cuisines


W ubiegłym roku mieliśmy przyjemność świętować ten dzień w Kulinarnych Impresjach i dowiedzieliśmy się, jak przygotować autentyczne Tagliatelle al Ragu Bolognese. W tym roku oficjalnym daniem jest Pesto alla Genovese, które powstało w Genovese, w regionie Liguria. Pesto jest jednym z najbardziej popularnych surowych sosów, którego receptura powielana jest w wielu wariantach, w zależności od kraju.
Tego dnia, wraz z szefami kuchni z ponad 40 krajów będziemy brać udział w przygotowaniu autentycznego Pesto alla Genovese. Jednakże, każdy smakosz włoskiej kuchni może dołączyć do nas w tej uroczystości.

GVCI - Wirtualna Grupa Włoskich Kucharzy, to związek ponad 900 profesjonalnych kucharzy włoskiego pochodzenia, pracujących w 70 krajach. Wszyscy pracują razem na rzecz zachowania i poprawy poziomu jakości i autentyczności produktów włoskiej kuchni na świecie. Możesz przeczytać więcej o GVCI tutaj.

Tak więc, zapraszamy Was 17 stycznia do wspólnego przygotowania autentycznego Pesto alla Genovese z GVCI.

Niektórzy z was mogą mieć trudności ze znalezieniem poszczególnych składników, w zależności od kraju. Ale jesteśmy pewni, że to niesamowite Pesto alla Genovese można łatwo przyrządzić w domu przy użyciu świeżej bazylii, orzeszków piniowych, Parmigiano Reggiano, świeżego czosnku, soli morskiej i dobrej jakości oliwy z oliwek "Extra Virgin". Jedyne narzędzia potrzebne do jego przygotowania to: marmurowe moździerz i drewniany tłuczek.




Do zobaczenia 17 stycznia!!!!

czwartek, 6 stycznia 2011


Muszę przyznać, że pieczenie, gotowanie i wszystko, co jest związane z kucharzeniem, to dla nas jak terapia odstresowująco – relaksująca. Może brzmi to nieco dziwnie, ale naprawdę relaksujemy się w naszej kuchni. Szkoda tylko, że jest trochę mała. Chcielibyśmy być w posiadaniu tych wszystkich fantazyjnych naczyń kuchennych i gadżetów, ale obawiam się, że w naszej kuchni jest za mało miejsca aby to wszystko pomieścić, przynajmniej narazie. Dlatego, naszym największym marzeniem do spełnienia w najbliższej dekadzie jest 'posiadanie wielkiej kuchni z dużym stołem dla całej rodziny i znajomych ...'. 

Zresztą, co tu dużo gadać, mówiliśmy o relaksowaniu się w kuchni ... To prawda, relaksujemy się podczas gotowania, siekania, mieszania itp... To świetna okazja aby pomyśleć, wyłączyć się na chwilkę, albo po prostu kontemplować zapachy i aromaty… nawet podczas siekania cebuli :) hehehehe Dlatego właśnie lubimy przebywać w naszej kuchni ….

Ostatnimi czasy dość często gotujemy lub pieczemy w nocy. Czy to bezsenność? Nie wiem ;) ale kogo to obchodzi! Jest coś magicznego w pieczeniu, zwłaszcza chleba podczas gdy wszyscy dookoła śpią ... Ahhh ... zapach takiego chleba wyjetego prosto z pieca - czy jest coś lepszego?

Jakiś czas temu, na jednym z naszych ulubionych blogów, znalazłam ten wspaniały przepis na chleb pieczony w puszkach. Pierwotnie przepis pochodzi z książki Jamiego Olivera Jamie's Kitchen ". Zajęło trochę czasu zanim upiekliśmy ten chleb bo w pierwszej kolejności musieliśmy zgromadzić 8 puszek po pomidorach w sosie własnym. Ale koniec końców, udało się – i to był świetny moment… spokojna noc, ciepło domu, światło świec na kuchennym blacie….. ach… 



Chleb pieczony w puszkach (z pomidorkami koktajlowymi i czosnkiem)

Skladniki na 6-8 chlebkow w puszkach:

Ciasto chlebowe:
1 kg mąki pszennej
625 ml letniej wody
30 g świeżych drożdży lub 3 saszetki (po 7 g) drożdży suszonych instant
2 łyżki cukru
2 płaskie łyzki soli morskiej

Ponadto:
1 kg pomidorków koktajlowych (na gałązkach)
1 główka czosnku
1 garść świeżej bazylii 
sól morska
świeżo mielony czarny pieprz
1-2 suszone papryczki chili (opcjonalnie)
dobrej jakości oliwa

6-8 puszek po pomidorach lub innych warzywach konserwowych, umytych i wyłożonych papierem pergaminowym lub dobrze wysmarowanych w środku oliwą.
Ustaw maszynę na cykl ugniatania ciasta chlebowego. Ponieważ dostałam ten wielofunkcyjny robot kuchenny na urodziny, pozwalam mu wykonywać tą pracę za siebie :). Jeśli nie macie robota, po prostu wysypać mąkę na stolnicę lub czysty blat i zrobić w niej wgłębienie. Do zagłębienia wlać połowę wody, dodać drożdże, cukier, sól i wymieszać. Powoli lecz zdecydowanie mieszać mąkę z wnętrza kopczyka z resztą składników (starać się nie naruszać ścian kopczyka), ponieważ wówczas woda rozleje sie po blacie. Kiedy masa w zagłębieniu będzie miała konsystencję śmietany, wlać mieszankę pomidorowo-czosnkową wymieszaną z wodą (zamiast pozostałej wody). Zagnieść ciasto, ewentualnie podsypując lekko dodatkową maką, tak by powstało elastyczne i lśniace ciasto, które się nie klei. Odstawić na 30 min. do wyrośnięcia.
W międzyczasie rozgrzać piekarnik do 150 stopni i umieścić pomidory, cały czosnek, bazylię, sól, pieprz, chili do żaroodpornego naczynia i włożyć do piekarnika na około godzinę. Kiedy wszystkie składniki będą już upieczone, usunąć skórki z pomidorów i czosnku. Użyj miksera do wymieszania wszystkich składników i następnie dodać mieszaninę do ciasta i ugniatać, aż ciasto będzie gładkie.
Następnie, ciasto dzielimy na części (jeśli chcemy, możemy upiec również cały bochenek lub kilka mniejszych, atrakcyjniej jednak wygladaja te chlebki pieczone w puszkach), przełożyć je do wcześniej wysmarowanych oliwą puszek, na wierzchu ułożyć pomidorka koktajlowego na gałązce wciskając go lekko w ciasto. Odstawić na 30 minut aby chlebki podrosły (powinny podwoić swoją objętość).

Piekarnik nagrzać do temp. 180°C. Piec chlebki ok. 20 min aż będą złotobrązowe i chrupiące (jeśli pieczemy jeden duży bochenek, musimy go piec 10-15 min. dłużej). Po upieczeniu, umieścić chelbki na kratce i studzić co najmniej 30 minut. 


I gotowe!!!! Smacznego.




niedziela, 14 listopada 2010

Jak tylko sięgnę pamięcią - w domu mama była szefową kuchni i zawsze wymyślała nam dania tak różne, żeby jej niejadki (ze mną na czele) coś posmakowały i nie schudły za bardzo - jak to w polskim domu.... 
Największy jednak uśmiech pojawiał się na mojej twarzy, gdy mama robiła kopytka.... kopytka z sosem grzybowym, kopytka z wołowiną w sosie własnym, kopytka z cebulką i pamiętnymi skwarkami.... ach....rodzajów dań z kopytkami było tyle ile mama zdołała wymyslić.... :) 
Potem w szkole średniej pojechałam na swoją pierwszą wycieczkę do Włoch. I jakie było moje zdziwienie, gdy na oślep zamawiając obiad z menu w barze poprosiłam o gnocchi.... tak ładnie brzmiąca nazwa, naprawdę myslałam, że dostanę na talerzu jakieś egzotyczne danie... już prawie byłam z siebie dumna gdy nawet poprawnie ją wymówiłam... i co zobaczyłam? na moim talerzu wylądowała kupka niczego innego jak kopytek tylko we włoskim wydaniu z sosem pomidorowym z bazylią i mozzarellą....

Dziś w ramach włosko - polskich reminiscencji :


Gnocchi - Kopytka z sosem pomidorowym, bazylią i mozzarellą 
(przepis od mamy zapamiętany z dzieciństwa)

Składniki na 2 osoby:
Czas wykonania: 30 minut

Gnocchi - Kopytka:
1 wielki ziemniak
1 jajko
1/2 - 3/4 szklanki mąki pszennej

Sos pomidorowy:
1 puszka pomidorów San Marzano
3 ząbki czosnku (my lubimy dużo)
2 łyżki oliwy z oliwek Extra Virgin
sól i pieprz do smaku
szczypta płatków chilli
garść świeżej bazylii

200g sera mozzarella
kilka gałązek bazylii do dekoracji

Ugotowane ziemniaki przepuścić przez maszynkę lub praskę. Gdy całkiem ostygną połączyć je z jajem i mąką, posolić i dokładnie, ale szybko wymieszać, podzielić na części. Na oprószonej mąką stolnicy toczyć wałeczki grubości palca, lekko spłaszczyć, kroić ukośne kluski, wrzucać je do dużej ilości osolonego wrzątku. Gotować 2-3 mm, licząc od wypłynięcia kopytek na powierzchnię. 

Składniki sosu pomidorowego łączymy w rondelku i dusimy około 10 minut. Na końcu dodajemy bazylię i zalewamy sosem nasze gnocchi - kopytka. Mozzarellę rozdzieramy na malutkie skrawki i posypujemy sos, dekorując resztą świeżej bazylii. 

Świetne, proste i nasze ulubione!!!!

Smacznego!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...