Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Makarony. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Makarony. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 17 stycznia 2011

Dziś 17 styczeń i nasz ulubiony Międzynarodowy Dzień Kuchni Włoskiej.

Dlaczego 17 styczeń?
Ten dzień jest symblicznym świętem obchodzonym we Włoszech na cześć Sant' Antonio Abate (Święty Antoni Wielki), patrona zwierząt domowych i rzeźników. Według włoskiej tradycji tego dnia właśnie rozpoczyna się karnawał - okres szaleństw, nieprzyzwoitości i bogatego jadła...

O tym, że to jeden z naszych ulubionych dni w roku bo świętujęmy z innymi tradycyjne produkty i potrawy rodem ze słonecznej Italii też już pisaliśmy wcześniej. Dlatego dziś krótko i zwięźle będzie i na temat... Pesto alla Genovese... Znane już w czasach starożytnych Rzymian, przechodziło różne przeobrażenia. Ale więcej historii pięknie opisanej na ten temat można znaleźć tutaj.


Zrobiliśmy nasze pesto według tradycyjnej receptury:

Składniki: 
100g świeżej bazylii Genovese
30g orzeszków piniowych
60g dobrej jakości Parmigiano Reggiano
2 ząbki czosnku (łagodnego w smaku)
10g soli morskiej świeżo zmielonej
80cl dobrej jakości oliwy z oliwek 'Extra Virgin'

Ponadto: Moździerz 

Wszystkie składniki ucieramy w moździerzu do uzyskania konsystencji gęstego kremu. Dolewamy oliwę tak aby została całkowicie wchłonięta przez resztę składników. Pesto nie powinno pływać w oliwie. jak również nadmiar oliwy nie powinien się odłożyć na wierzchu reszty składników. Pesto powinno robić się w miarę szybko aby uniknąć procesu oksydacji, co prowadzi do utraty wartości odżywczych. 


I co najbardziej nas cieszy, że mimo, że nie mieszkamy we Włoszech udało nam się kupić Bazylię Genovese - hurraa... :) Gorzej było z czosnkiem ale ten, którego użyliśmy jest tak samo łagodny jak ten zalecany w tradycyjnej recepturze. Zgodnie z tradycją użyliśmy też moździerza. To niesamowite, jak szybko kuchenna przestrzeń wypełniła się aromatem ucieranej w nim bazylii... ach...

Ale samo pesto to nie wszystko! Jest to przede wszystkim świetny dodatek do pasty, zup  i innych dań... Dlatego dzisiaj przyrządziliśmy pastę alla Daria... :) Przepis zwyczajnie przyszedł mi do głowy (choć pewnie ktoś już go kiedyś przyrządzał). Pozostając w kanonie koloru zielonego, który dominuje w pesto, postanowiłam użyć samych zielonych dodatków do naszej pasty... Drugim powodem była oczywiście zawartość naszej lodówki a że w naszym domu żadne resztki pożywienia się nigdy nie marnują, to użyliśmy resztki warzyw oczywiście z pesto w roli głównej. 




Tagliatelle z zielonymi warzywami i pesto


Składniki na 2 duże porcje:
Makaron Taglliatelle
3 łyżki pesto własnego wykonania :)
świeży młody szpinak
groszek zielony (mrożony)
zielona fasola szparagowa (mrożona)
szczypta gałki muszkatułowej
sól i pieprz (do smaku)
oliwa z oliwek Extra Virgin
10g świeżo startego parmezanu


Makaron gotujemy 'al dente' z dodatkiem dobrej oliwy z oliwek. W międzyczasie na patelni rozgrzewamy łyżkę oliwy i dodajemy opłukany świeży szpinak obsypując szczyptą świeżo zmielonej gałki muszkatułowej tak by uwadytanić jego aromat. Po 2 minutach dodajemy rozmrożoną fasolę szparagową i groszek i dusimy jakieś 3-4 minuty często mieszając. Gdy makaron jest już gotowy, odsączamy go z wody i spryskujemy odrobiną oliwy z oliwek do smaku. Następnie dodajemy makaron do warzyw i dorzucamy 3 łyżki pesto. Mieszamy wszystkie składniki dokładnie ale delikatnie tak żeby wszystkie dobrze się połączyły z pesto - około 3 - 5 minut. Nakładamy na talerze i dekorujemy szczyptą świeżo startego parmezanu.

I gotowe! Spożywane w towarzystwie naszego ulubionego Pinot Grigio.... Deliciozo.... :)


Smacznego!

niedziela, 31 października 2010

Jakiś czas temu obiecałam sobie, że nauczę się filetować rybę tak pięknie jak to robi Pan w moim ulubionym sklepie rybnym... Dlatego dzisiaj postanowiłam sobie, że wdrożę swą obietnicę w życie... Pobiegłam więc do lokalnego sklepu rybnego i zakupiłam dwa wielkie tęczowe pstrągi... :)
Z zaciekawieniem patrzyłam na te piękne okazy leżące na desce gdy Jarek ostrzył nóż.... brrrr 
No tak, pomyślałam - ale co będzie jak totalnie pokiereszuję oba okazy i nie będzie można z nich już nic zrobić? Byłaby wielka szkoda, żeby ich nie zjeść a już nie wspominając o tym, że w naszym domu nie wyrzuca się ani kęsa cennego pożywienia... Więc logistycznie zaczęłam wertować swoje księgi kucharskie w poszukiwaniu receptury na rybę w (bardzo) małych kawałeczkach.... w przypadku gdyby coś poszło nie tak podczas operacji filetowania i wyciągania ości....

www.jamieoliver.com

Na ratunek przyplątała mi się książka Jamiego Oliver'a "Jamie's Italy" i jego cudowny przepis na klopsiki rybne w sosie pomidorowym... Strzał w dziesiątkę! pomyślałam. Teraz to już bez wyrzutów mogłam zabrać sie do procederu filetowania moich pstrągów....
Jakie było moje zdziwienie, gdy efekt końcowy okazał się całkiem pomyślny. Nie była to najkrótsza operacja na świecie :) Ale i tak poszło mi całkiem nieźle jak na pierwszy raz!!! I nawet mogłabym upiec piękne filety z relishem ziołowo - warzywnym. Ale skoro przepis Jamiego już miałam zakodowany w głowie więc czemu go nie wykorzystać.... Troszkę go zmodyfikowałam, bo u Jamiego w roli głównej wystąpił tuńczyk oraz orzeszki piniowe a ja mam dwa piękne pstrągi, zresztą równie smaczne i mieszankę orzechów laskowych, pistacjowych i włoskich oraz nasion dyni i słonecznika....

Klopsiki z pstrąga w sosie pomidorowym
(przepis według Jamiego Olivera "Jamie's Italy")



Sos pomidorowy:
1 mała cebula
4 ząbki czosnku
oliwa do smażenia (3-4 łyżki)
1 łyżeczka suszonego oregano
2 puszki po 400 g pomidorów pellati
ocet z czerwonego wina (użyłam 3-4 łyżek)
sól i pieprz do smaku
1 pęczek grubo posiekanej natki pietruszki (zastąpiłam bazylią)



Klopsiki:
oliwa z oliwek (kilkanaście łyżek)
400 g tuńczyka lub miecznika (zastąpiłam pozbawionym ości filetem pstrągabez skóry)
50 g orzeszków piniowych (zastąpiłam mieszkanką orzechów włoskich, laskowych i pistacjowych oraz pestek dyni i słonecznika)
1 łyżeczka mielonego cynamonu
1 łyżeczka suszonego oregano
1 garść posiekanej natki pietruszki (zastąpiłam bazylią)
100 g bułki tartej
50 g świeżo startego parmezanu
2 jajka
sok z 1 cytryny


Sos pomidorowy: Rozgrzać oliwę, poddusić na niej drobno pokrojoną cebulę i posiekany czosnek (ok. 5-7 minut). Dodać oregano, pomidory, ocet. Dusić 15 minut. Przyprawić solą, pieprzem i ew. octem lub szczyptą cukru.

Klopsiki: Oliwę (2-3 łyżki) rozgrzać na dużej patelni. Rybę pokroić w kostkę 2,5 cm i wrzucić ją na patelnię razem z orzeszkami i cynamonem. Doprawić lekko solą i pieprzem i smażyć ok. minuty lub tyle, by orzeszki lekko się zrumieniły. Zdjąć z ognia, lekko przestudzić, dodać pozostałe składniki i maczając ręce w wodzie, formować niewielkie klopsiki (wielkości piłki golfowej). Jeśli masa jest zbyt kleista, dodać wiecej tartej bułki (ale nie przesadzałabym z jej ilością). Klopsiki układać na talerzu lekko posmarowanym oliwą i schłodzić w lodówce przez godzinę. Na patelni rozgrzać resztę oliwy, partiami smażyć klopsiki na niedużym ogniu, obracając je tak, by rumieniły się równomiernie). Osuszyć na papierowym ręczniku. Usmażone połączyć z sosem, nakładać na talerze, oprószyć ziołami. Podawać z makaronem (ja wykorzystałam fusilli bucati).




Smacznego! 

czwartek, 7 października 2010


Dzisiaj szybko i bez wywodów, za to ekstra smacznie i przyjemnie!!!!
Oczywiście jak codzień z rana pozałatwiałam wszystkie sprawy i zaległości. A potem przyszedł czas na rozmyślania - czyli co dziś zjemy na obiad... to już chyba standardowe pytanie, które zadajemy sobie z Jarkiem każdego dnia bo jak to my, wychowani w rodzinach, w których mama codziennie coś pichciła i zawsze po szkole witał nas w domu talerz czegoś pysznego.... acha, zapomniałabym wspomnieć, że obie nasze mamy zawsze starały się dopilnować, żeby ich dzieci (jak to Bóg przykazał !!!) zasiadły do stołu, dzieliły się pysznościami z wielkiego garnka i jadły razem ze wszystkimi dzieląc się nowinkami z całego dnia... Wiele kultur, włącznie z naszą polską ma zwyczaj zasiadania do stołu i dzielenia się posiłkiem. Jest to czas kiedy wszyscy po trudach całego dnia zasiadają w zaciszu domowego ogniska, relaksują się i cieszą wspólnym towarzystwem. Kultura podobna do tej typowej włoskiej uczty, podczas której rodzina zbiera się wokół długiego, drewnianego stołu pod winoroślami i dzieli wielką miską pasty i domowym winem.


Zachodni świat przyjął lazanię i inne dania z makaronu, oczywiście umieszczając swoje pomysły farszów i samej jej prezentacji. Jedno jednak pozostaje wciąż niezmienione - wszyscy siedzą przy stole i obserwują jak lazania wychodzi z piekarnika i jeszcze parując od jego ciepła jest rozdzielana pomiędzy domowników. My lazanię robiliśmy już nie raz ale dzisiejsza była inspiracją zaczerpniętą z bloga jednej z naszych czytelniczek - Majki, która prowadzi świetny blog o nazwie Kulinarny Kalejdoskop. My jednak troszkę zmodyfikowaliśmy przepis według naszych kulinarnych gustów i jak zwykle przygotowanie jej sprawiło nam niesamowitą radość. A do tego już nie mogłam się doczekać wyprubowania naszego nowego nabytku - terakotowego naczynia świetnie nadajacego się do pieczenia lazani. Spałaszowaliśmy naszą lazanię w tempie expresowym, popijając przy tym nasze ulubione Pinot Grigio....

Lasagne z quorn'em i szpinakiem
(Quorn to taka wegetariańska, proteinowa przekąska z grzybów, która jak my to mówimy, udaje mięso)


Składniki na 4 duże porcje:
250 g quorn'u (oczywiście może być mięso mielone według preferencji i dostępności)
400 g świeżego szpinaku
400 g pomidorów z puszki
1 wielka cebula
10 ząbków czosnku (my jemy dużo bo lubimy i dzięki temu jesiennym grypom mówimy NIE)
2 łyżki koncentratu pomidorowego
1,5 łyzki oliwy z oliwek
1 łyżka mieszanki ziołowej (u nas oregano, rozmaryn i tymianek)
szczypta soli i pieprzu 
1 łyżeczka gałki muszkatułowej
szczypta płatków chilli
15-20 płatów lazanii ( w zależności od naczynia)
100 g startego sera ( my użyliśmy emmentallera)


Sos beszamelowy:
3 łyżki masła
3 łyżki mąki
1/2 l mleka
szczypta soli, pieprzy i gałki muszkatułowej


Cebulę i czosnek obrać i drobno pokroić. My czosnek zgniatamy niedbale nożem (największym jaki mamy). Na patelni rozgrzewamy połowę naszej oliwy z oliwek, szklimy połowę posiekanej cebuli. Dodajemy quorn, połowę czosnku, pomidory i przecier pomidorowy oraz zestaw ziół i dusimy do miękkości i zredukowania wszelkich płynów.
W głębokim garnku rozgrzewamy resztę oliwy i wrzucamy pozostałą cebulkę i czosnek (dużo czosnku :)). Wrzucamy pokrojony drobno świeży szpinak. Dorzucamy jeszcze sól, chilli i obowiązkowo gałkę muszkatułową. Obowiązkowo, dlatego że gałka nadaje szpinakowi bardzo specyficzny smak i uwydatnia jego zdrowe właściwości. Wszystko dusimy na małym ogniu przez około 10 minut.
W międzyczasie przygotowujemy beszamel: masło topimy w małym garnku, oprószamy mąką i dodajemy mleko ciągle mieszając (bo jak nie mieszamy to ono lubi się zazwyczaj przypalić lub też wyskoczyć z garnka). Przyprawiamy do smaku solą, pieprzem i gałką muszkatułową (tym razem szczyptą).
Piekarnik rozgrzewamy do temp. 200°C. Na dnie naszego terakotowego naczynia (zresztą zakupionego wczoraj w hiszpańskich delikatesach) wlewamy trochę beszamelu, układamy na nim płatki lazanii tak aby pokryły całe naczynie. A następnie warstwami układamy: szpinak, sos, płatki lazanii, potem quorn, sos i znow płaty lazanii. I tak aż do wykończenia wszystkich składników. Ostatnią warstwą powinny być płaty lazanii, ktore zalewamy z wierzchu beszamelem i obsypujemy serem.
Wkładamy naszą lazanię do piekarnika i pieczemy przez 40-45 min. A potem już tylko się endżojujemy przy stole opowiadając o wydarzeniach dnia....

Smacznego!!!!

niedziela, 17 stycznia 2010





International Day of Italian Cuisine

Dziś szczególny dzień dla nas i dla wszystkich miłośników kuchni włoskiej.... Międzynarodowy Dzień Kuchni Włoskiej. Z tej okazji w ponad 50 krajach świata włoscy mistrzowie kuchni będą w tym samym czasie przyrządzać wybraną potrawę - w tym roku króluje Tagliatelle al Ragù alla Bolognese.

Główną ideą tego festiwalu jest stanowcze "NIE" dla fałszowania i podrabiania przysmaków włoskich. Jest to swoista obrona jakości włoskich produktów oraz edukacja wszystkich jej miłośników na całym świecie.


Dlaczego 17 styczeń?
Ten dzień jest symblicznym świętem obchodzonym we Włoszech na cześć Sant' Antonio Abate (Święty Antoni Wielki), patrona zwierząt domowych i rzeźników. Według włoskiej tradycji tego dnia właśnie rozpoczyna się karnawał - okres szaleństw, nieprzyzwoitości i bogatego jadła...
Z racji naszego zamiłowania do włoskich potraw i karnawałów, postanowiliśmy dziś wziąć czynny udział w tym wielkim festiwalu. Tak więc dziś serwujemy tagliatelle al ragù alla bolognese.

Historia tego dania nie jest do końca znana, aczkolwiek wielu autorów włącznie z Lynne Rossetto Kasper, autorką "The Italian Country Table", doszukała się ragù serwowanych na stołach wyższych sfer już w XVI wieku. To również tłumaczy dlaczego głównym składnikiem sosu ragù nie są pomidory jak to wielu współczesnych uważa. Otóż, pomidory nie były nawet jeszcze znane w tych czasach. Początki bolognese ragù wiąże się również z francuskim ragout, mieszanką mięs pokrojonych w malutkie kawałeczki, które były bardzo popularne w XVIII wiecznej Francji na stołach arystokracji.

My postanowiliśy przyrządzić nasze tagliatelle al ragù alla bolognese według jednej z najbardziej tradycyjnych receptur, zachowanych i spisanych przez Accademia Italiana della Cucina w 1982 roku.


Składniki:
100gr suchego makaronu tagliatelle (my użyliśmy gotowego ale najlepszy byłby taki domowej roboty)

Domowe tagliattelle: 1 kg mąki pszennej, 8 jajek
Wymieszać mąke i jajka w dużej misie i zagniatać ciasto do uzyskania gładkiej konsystencji. Nastepnie przykryć misę z ciastem lnianą ściereczka i odstawić na 2 godzinki w chłodnym miejscu.
Gdy ciasto juz będzie porządnie odstane, rozwałkowujemy na bardzo cienki, długi płat i kroimy w paseczki o szerokości pół centymetra i odstawiamy do wyschnięcia.
Ugotować makaron al dente w osolonej wodzie i przełożyć do garnka (najlepiej terakotowego).

Sos ragù:
300 gr. mięsa wołowego (koniecznie dobrej jakości)
150 gr. pancetty (może być boczek)
50 gr. marchewki
50 gr. selera
3 średniej wielkości cebuli
5 średniej wielkości pomidorów /3 łyżki koncentratu pomidorowego
1 szklanka pełnego mleka
1/2 szklanki białego wytrawnego wina (może byc wiecej jak kto lubi)
Sól i pieprz do smaku
Liść laurowy - (nie ma go w przepisie ale my daliśmy bo lubimy :)
Świeżo starty parmezan

Przygotowanie:
Pokroić pancette/boczek w małe kostki i podsmażyć na patelni i smażyć na małym ogniu do wytopienia się tłuszczu. Dodać pokrojoną drobno cebulę i smażyć do czasu aż cebula się zezłoci.
Pokroić resztę warzyw w drobne paseczki i dodać do boczku i cebuli wraz z liściem laurowym. Dalej dusić aż warzywa zmiękną.
Następnie zwiekszyć ogień i dodać wołowinę uprzednio pokrojoną w małe kawałki i wymieszaną z solą i pieprzem. Gdy mięso bedzie miekkie i soczyste, dolewamy wino ( reszte wina z butelki popijamy ze smakiem :) i gotujemy aż odparuje.
Dodajemy zmiksowane pomidory lub koncentrat pomidorowy i gotujemy na małym ogniu około1,5 - 2 godzin. Jeśli nasza mieszanka będzie za sucha - można podlewać bulionem wołowym (może być z kostki). Na koniec dolewamy mleko i mieszamy drewnianą łyżką. i jeszcze gotujemy przez około 30 minut. Jak już bedzie gotowe odstawiamy nasz sos i doprawiamy solą i pieprzem do smaku.

Gotowe tagliatelle polewamy sosem i opruszamy świeżo startym parmezanem.

WAŻNE - nie stroić naszego dania żadną bazylią ani pietruszką!!!! 
No i to już wszystko!!! Nasze danie jest już na stole i czeka na celebrację. Więc idziemy.....

Buon Appetito!!!

czwartek, 14 stycznia 2010





Dzisiejszy deszcz za oknem i strugi wody cieknące po szybie sprawiły, że dopadło nas wspomnienie pewnego popołudnia w Hiszpanii.

Byliśmy wtedy mniej więcej w połowie drogi naszej rowerowej wyprawy do Santiago de Compostela. Na noc zatrzymaliśmy się w oberży dla pielgrzymów w La Isla. Za nami około 300 kilometrów górzystej trasy północnej (Camino de Norte) gdzie wysiłek wynagradzały nam widoki i lokalni mieszkańcy. Niesamowicie otwarci i serdeczni ludzie. Dawno już wyjechaliśmy z Kraju Basków i własciwie niedługo opuścimy również Kantabrię. Cudowną krainę, której pejzaże przywołują w pamięci wszelkiego rodzaju romantycznych bohaterów i błędnych rycerzy na ich wiernych rumakach. A my teraz robimy właściwie to samo tyle, że na rowerach. Daria szaleje na swojej Dolly, a ja wyciskam poty z mojego obładowanego Sokratesa... ale o tym kiedy indziej.
W albergue spotkaliśmy czterech kolarzy z Majorki i Teneryfy, dwie Niemki, Hiszpana i Włocha Marco z Turynu. I właśnie podczas rozmowy z Marco padł pomysł wspólnej biesiady. On od razu podłapał myśl i radośnie zaoferował, że przyrządzi tradycyjną Carbonarę według przepisu jego babki. Jak nie przyklasnąć takiej propozycji! Wizja Carbonary zrobionej na domowy sposób przez Włocha w cudownie położonym albergu rozanieliła nas i sprawiła, że wszyscy pomimo zmęczenia i obolałych nóg i .. nie tylko nóg, poczuliśmy nowy napływ energii. Szybko zebraliśmy listę potrzebnych artykułów, wskoczyliśmy na rowery i udaliśmy się do sklepu we wsi. Już wtedy padało ale deszcz też jakiś taki optymistyczny był.
Po powrocie radośnie zabraliśmy się do przygotowania uczty.

Przygotowanie pasty dla jedenastu osób w niemalże polowych warunkach to niezły wyczyn logistyczny. Zwłaszcza, że nawet drobna Daria i Niemki miały zapotrzebowanie na energie jak drwale po dniu pracy. A co dopiero siedmiu "chłopa".

Przygotowanie:

Solidarnie każdy starał się coś zrobić, pomagać, obierać i siekać czosnek, ubijać jajka, które według babcinego przepisu miały mieć postać jasnej i jednolitej konsystencji. Ktoś wstawił wodę na makaron (wtedy zwykły spaghetti), ktoś inny kroił w kostkę boczek (oryginalnie pancetta).
W ruch poszedł dostępny w oberży duży aluminiowy gar i nasze menaszki, w których obsmażyliśmy kilogram boczku i sześć główek czosnku. I to na małym kocherze turystycznym.Wszystko musiało być chrupiące ale nie przypalone. Mieszanie takiej ilości w stosunkowo małej menaszce było nie lada wyzwaniem ale się udało!
Do ugotowanego i odcedzonego makaronu wrzuciliśmy podsmażony z czosnkiem boczek i ubite jajka. Wszystko przez chwilę trzeba było jeszcze podgrzewać i mieszać, tak żeby jajko dobrze się ścięło i wymieszało z makaronem.

Jeszcze tylko szczypta pieprzu, w naszej sytuacji były to jakieś dwie łyżki ;) i starty parmezan.
Kiedy pasta a la Carbonara wylądowała wreszcie na talerzach a ślinotok sprawił ze zapanowała cisza zdobyliśmy się jeszcze na głośny toast z lampką czerwonego wina za pomyślność na Camino de Santiago i z gromkim "smacznego", w każdym z dostępnych przy stole języków zabraliśmy się do pałaszowania cudownej, pełnej smaku i prostoty Carbonary.

Składniki według babci Marco:
- trzy jaja
- 200 g pancetty (można ją z powodzeniem zastąpić boczkiem wędzonym)
- cztery ząbki czosnku
- pieprz
- sól (do smaku ale nie jest konieczna ponieważ boczek może osolić nasze danie wystarczająco)
- parmezan
- makaron do spaghetti (dzisiaj użyliśmy penne)




PS
To nie koniec naszych włoskich inspiracji. Już za kilka dni (17 Styczeń 2010) będzie obchodzony Międzynarodowy Dzień Kuchni Włoskiej 2010. Z tej okazji w ponad pięćdziesięciu krajach świata włoscy mistrzowie kuchni przygotowują wybraną potrawę. W minionym roku była to opisana powyżej Carbonara zaś w tym roku króluje Taghiatelle al Ragu Bollognese.
My również będziemy z nimi gotować.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...